Του ΠΑΝΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ


Συμπληρώνονται τις ημέρες αυτές 20 χρόνια από τον θάνατο του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Και, κατά κοινή ομολογία, αισθανόμαστε όλοι ότι σε όλο αυτό το μακρύ χρονικό διάστημα, η Ελλάδα έγινε φτωχότερη.

Αναμφίβολα, θα υπάρξουν πολλά αφιερώματα και πολλές ιστορικές αναδρομές αυτήν την περίοδο, που θα αναδείξουν την κορυφαία προσωπικότητα του ηγέτη, ο οποίος σφράγισε με το έργο του και τις πρωτοβουλίες του την πιο πρόσφατη Ιστορία της χώρας μας και προσέφερε τα μέγιστα στο Έθνος και στον Λαό μας.

 

Αποτελεί κοινά παραδεκτή ιστορική αλήθεια (και όχι Ελληνικό μικρομεγαλισμό) το γεγονός ότι στην θεσμική συνείδηση  των Ευρωπαϊκών λαών ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έχει καταταχθεί οριστικά στο χώρο των μεγάλων Ευρωπαίων ηγετών του 20 αιώνα, που συνέβαλαν καθοριστικά στην επέκταση και ενδυνάμωση της Ευρωπαϊκής οικογένειας, στην ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών και στην χάραξη της σωστής πορείας της Ευρώπης, προς ένα μέλλον που θα συνδυάζει την οικονομική ανάπτυξη και ευημερία, με την κοινωνική δικαιοσύνη και την διεύρυνση των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Σήμερα, η Ευρώπη έχει παρεκκλίνει σε διαφορετική πορεία. Στο διευθυντήριό της έχουν επικρατήσει διαφορετικές λογικές, που έχουν μικρή σχέση με τις θεμελιακές προτεραιότητες και με τα οράματα, με τα οποία έθεσαν τον θεμέλιο λίθο της οι ιδρυτές της.

Σήμερα η Ευρώπη χρειάζεται, περισσότερο παρά ποτέ, πολιτικούς όπως ο Αντενάουερ, ο Έρχαρτ, ο Ντε Γκώλ, ο Σιράκ, ο Σμιτ, ο Μπραντ, ο Ντ’ Εστεν, ο Μιτεράν και βεβαίως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Γιατί χρειάζεται μία ιστορική διόρθωση πορείας. Ποιοι το αντιλαμβάνονται και είναι σε θέση να το κάνουν; Άδειασε η Ευρώπη από πολιτικούς του διαμετρήματος του Κωνσταντίνου Καραμανλή; Ποιος θα καλύψει το κενό;

Ο Καραμανλής και η Κοινωνική Κεντροδεξιά

Η τεράστια προσωπικότητα του Κωνσταντίνου Καραμανλή δεν προσδιορίζεται μόνο από την καθοριστική συμβολή του στην προώθηση του Ευρωπαϊκού οράματος και στον πρωταγωνιστικό ρόλο, στον οποίο ανέδειξε με δική του πρωτοβουλία, την Ελλάδα.

Το μεγαλείο του Καραμανλή αναδεικνύεται και από τα όσα έπραξε στις 2 πρωθυπουργικές θητείες του στο εσωτερικό της χώρας, εκπληρώνοντας το πατριωτικό του καθήκον.

Ήταν εκείνος, που συνέβαλε –όσο κανένας άλλος- στην έξοδο της χώρας από τα εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα και στην αποκατάσταση της Εθνικής Ενότητας και ομοψυχίας.

Θεμελίωσε τους δημοκρατικούς θεσμούς της μεταπολίτευσης. Και υπήρξε ο κεντρικός νους και αρχιτέκτων της μεταδικτατορικής πορείας της χώρας προς την δημοκρατική ομαλότητα, σε τέτοιο βαθμό που δεν είχε γνωρίσει ποτέ μέχρι τότε η Ελλάδα.

Ένα από τα σημαντικότερα όμως χαρακτηριστικά της πολιτικής πορείας του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που σφράγισε και την ίδια την προσωπικότητά του, είναι η εμμονή του στη σύζευξη της έννοιας του Φιλελευθερισμού  με την εθνική αναγκαιότητα της Κοινωνικής Δικαιοσύνης.

Από την ίδρυση της ΕΡΕ, μέχρι και την δημιουργία της ΝΔ, ο Καραμανλής επέμεινε, σχεδόν βασανιστικά, ότι ο Φιλελευθερισμός της Κεντροδεξιάς πρέπει να συνδυάζεται με μία τολμηρή κοινωνική πολιτική υπέρ των αδυνάτων, που θα εμπεριέχει γενναίες και αποτελεσματικές πολιτικές αναδιανομής του οικονομικού πλεονάσματος υπέρ εκείνων των τάξεων, που το έχουν πραγματικά ανάγκη.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής υπήρξε ο κατεξοχήν κοινωνιστής πολιτικός ηγέτης της Κεντροδεξιάς παράταξης. Συνεχίζοντας έτσι και ενδυναμώνοντας τις ιστορικές παρακαταθήκες του Κοινωνισμού του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου, που χρονολογούνται από την εποχή του Δημητρίου Γούναρη και της περίφημης ομάδας των «Ιαπώνων».

Ο Κοινωνισμός του Καραμανλή δεν ήταν ούτε επιτηδευμένος, ούτε προϊόν τακτικών ελιγμών και προσωπικής υστεροβουλίας. Τον διαπερνούσε, ως νοητικό πρόταγμα και συναισθηματική του ανάγκη. Είχε εμποτίσει το πολιτικό DNA του. Και αυτή τη θεμελιακή πίστη του στις αξίες της Κοινωνικής και Πολιτικής Δημοκρατίας την είχε αντιληφθεί πλήρως ο Ελληνικός λαός.

Γι’ αυτό και ο Καραμανλής αγαπήθηκε, πριν απ’ όλα και πάνω απ’ όλα, από τους απλούς Έλληνες, του λαϊκούς ανθρώπους.

Οι επιχειρηματικές και κοινωνικές ελίτ απλώς τον ανέχθηκαν. Γιατί τους τρόμαξε με τη δύναμη της προσωπικότητάς του και με την εμβέλεια του πολιτικού του έργου. Ποτέ όμως δεν τον αγάπησαν ειλικρινά. Είχε γνωστές φιλίες με πρόσωπα της επιχειρηματικής ζωής. Κανείς δεν σκέφτηκε ποτέ ότι ο Καραμανλής θα μπορούσε να ευνοήσει ή να αναπτύξει σχέσεις διαπλοκής με κάποιον απ’ αυτούς. Ήξερε να κρατάει αποστάσεις ασφαλείας από τους ισχυρούς του χρήματος και να τους κάνει να αισθάνονται ότι η πολιτική εξουσία, που εκλέγεται από τον Ελληνικό λαό, δεν μπορεί ποτέ να γίνεται υποτελής

Την ίδια στιγμή, που συνομιλούσε με τον Ζισκάρ Ντ’ Εσταιν , μπορούσε να έχει ενεργή τη φροντίδα του για τον Έλληνα αγρότη, που ζει και μοχθεί στα καπνοχώραφα της Μακεδονίας. Και οι Έλληνες και οι Ελληνίδες το είχαν καταλάβει αυτό.

20 χρόνια μετά τον θάνατό του, ένας σύντομος απολογισμός των όσων προσέφερε στην Ελλάδα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μας κάνει να συναισθανόμαστε πόσο η χώρα μας και ο λαός μας έγιναν από τότε φτωχότεροι εξ’ αιτίας της απουσίας του