Δριμύτατη ανακοίνωση για τα έργα και τις ημέρες του απελθόντα πλέον γενικού γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού Γιώργου Διδασκάλου εξέδωσε η Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση (ΕΑΚ) εργαζομένων στο υπουργείο λίγες μέρες μετά την «εκπαραθύρωση» του τελευταίου, στη σκιά του σκανδάλου του «κυκλώματος των πολεοδομιών».
Στα «κάγκελα» οι εργαζόμενοι του Υπουργείου Πολιτισμού με την υπουργό Λίνα Μενδώνη: Το «δριμύ κατηγορώ» για τον υπόδικο γενικό γραμματέα Γιώργο Διδασκάλου
Στην ανακοίνωσή της, με χαρακτηριστικό τίτλο «Η άνοδος και η πτώση των Γενικών», η παράταξη επιχειρεί έναν απολογισμό της επτάχρονης παρουσίας του στην κορυφή των δύο βασικών γνωμοδοτικών οργάνων του ΥΠΠΟ, του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ) και του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων (ΚΣΝΜ), σκιαγραφώντας μια περίοδο έντονων αντιπαραθέσεων και βαριών αιχμών.
Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά: «Να του πιστώσουμε, βέβαια, ότι εγκαινίασε μια παγκόσμια πρωτοτυπία: ήταν ο πρώτος (σίγουρα όχι ο μόνος, έρχεται και η επόμενη) Γενικός Γραμματέας με μονοθεματικό χαρτοφυλάκιο: τη μετατροπή των ΚΑΣ και ΚΣΝΜ σε μηχανή έκδοσης θετικών γνωμοδοτήσεων, προώθησης αιτήσεων μεγαλοεργολάβων και ανατροπής αρνητικών εισηγήσεων των αρμόδιων υπηρεσιών.
Επί των ημερών του, λοιπόν, τα Συμβούλια στα οποία προέδρευε έγιναν γνωστά ως τα συμβούλια με “την ταρίφα των 30.000” ενώ μέλος του ΚΣΝΜ και ομοϊδεάτισσα του ΓΓ είναι κατηγορούμενη για δωροληψία!».
Οι εργαζόμενοι προχωρούν σε ακόμη πιο αιχμηρές διατυπώσεις, περιγράφοντας τον Γ. Διδασκάλου ως στέλεχος «ειδικών αποστολών», ενώ επαναφέρουν στη μνήμη περιστατικά και συγκρούσεις που, όπως υποστηρίζουν, σημάδεψαν τη θητεία του. Μεταξύ αυτών αναφέρονται η στάση του απέναντι σε ομότιμες καθηγήτριες και μέλη της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας τη βραδιά της συζήτησης για τις αρχαιότητες του σταθμού Βενιζέλου, αλλά και η αντιπαράθεσή του με συλλογικότητες πολιτών και αυτοδιοικητικούς παράγοντες, όπως ο δήμαρχος Μινώα Πεδιάδας, στο ζήτημα του μνημείου της Παπούρας.
Σε ένα πιο εκτεταμένο σκέλος της ανακοίνωσης, οι συνδικαλιστές θέτουν σειρά ρητορικών ερωτημάτων, επιχειρώντας να συμπυκνώσουν -όπως λένε- την εικόνα της θητείας του: «Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από τη θητεία του Γ. Διδασκάλου στο ΥΠΠΟ; «Το ότι “φύτεψε” ανεμογεννήτριες σε όλη τη χώρα, χωρίς να λογαριάζει περιοχές NATURA, αρχαιολογικούς χώρους και πολιτιστικά τοπία; Τις αυτοψίες με το ΚΑΣ για να αποδείξει ότι οι ανεμογεννήτριες είναι το πιο ωραίο φόντο για τους αρχαίους πύργους και τις οχυρώσεις; Τις πιέσεις στις Υπηρεσίες για συγκεκριμένες υποθέσεις (με έμφαση σε αυτές των ΑΠΕ); Τις παρεμβάσεις του υπέρ επιχειρηματιών της Μυκόνου λίγο πριν δαρθεί συνάδελφος αρχαιολόγος που πήγαινε κόντρα στα συμφέροντά τους; Τη στενή του σχέση με την προφυλακισμένη Τμηματάρχη –αυτήν για το “κύκλωμα της Νάνσυ” με υποθέσεις σε Αττική και… Μύκονο;»».
Η ΕΑΚ δεν αφήνει εκτός κριτικής ούτε τα μέλη των δύο συμβουλίων, κάνοντας λόγο για στάσεις συναίνεσης και υπερψήφισης εισηγήσεων: «Πιο θλιβεροί και από τον παραιτηθέντα, πάντως, ήταν όσα από τα μέλη των Συμβουλίων φρόντιζαν πάντα να υπερθεματίζουν σε όσα ήθελε ο Γενικός, είτε για να κρατήσουν την καρέκλα τους είτε για άλλα προνόμια. Τώρα τι έχουν να πουν άραγε για τις τάχα “επιστημονικές” τους κρίσεις;».
Στο στόχαστρο της ανακοίνωσης μπαίνει και η διάδοχος του Γ. Διδασκάλου, Ολυμπία Βικάτου, με την ΕΑΚ να της αποδίδει βαριές ευθύνες για τη διοικητική κατεύθυνση της τελευταίας περιόδου: «μετά από 2,5 χρόνια θητείας, ουδόλως συμπεριφέρθηκε ως Γενική Διευθύντρια Αρχαιοτήτων αλλά ως αποκλειστική επιτηρητής επίτευξης στόχων και έργων ΤΑΑ, ούτε μία μέρα δεν προσπάθησε να προστατεύσει μνημεία, ή να μεριμνήσει για την πιστή εφαρμογή του Αρχαιολογικού Νόμου, ή να στηρίξει οποιαδήποτε Υπηρεσία απέναντι σε μεγάλα συμφέροντα. Στοχοποίησε εργαζόμενους και Υπηρεσίες (βλ. ΕΦΑ Ηρακλείου)».
Η ανακοίνωση κλιμακώνει ακόμη περισσότερο τον τόνο της, φέρνοντας ιστορικές αναλογίες: «Η περίοδος Βικάτου στην ΓΔΑΠΚ ανακαλεί μνήμες της εποχής του Σ. Μαρινάτου, που είχε διοριστεί Γενικός Επιθεωρητής επί Χούντας, και απέλυε υπαλλήλους που δεν ήταν “φιλικοί” στη Χούντα, με ψεύτικες κατηγορίες περί εμπλοκής σε αρχαιοκαπηλία ή περί πλημμελούς εκτέλεσης των καθηκόντων τους».
Κλείνοντας, η ΕΑΚ επιχειρεί να μεταφέρει τη συζήτηση από τα πρόσωπα στο ευρύτερο θεσμικό και πολιτικό πλαίσιο, υποστηρίζοντας ότι το ζήτημα είναι βαθύτερο: «Όμως «δεν είναι θέμα προσώπων, είναι θέμα πολιτικής», παρατηρεί η ΕΑΚ εν κατακλείδι, για να εξηγήσει: «Δεν πρόκειται να ξεβρωμίσει το “τυρί” όσο μένει η ίδια η “στάνη”. Η πλήρης ιδιωτικοποίηση και ιδιοποίηση του πολιτισμού με τις “πριβέ” εκδηλώσεις και τις γαμήλιες δεξιώσεις. Η αντιμετώπιση των μνημείων ως “ταμειακών μηχανών” προς άγραν χρημάτων για να σιτίζονται παντοειδείς εργολάβοι. Η θυσία του πολιτιστικού και του φυσικού περιβάλλοντος στον βωμό του τουριστικού και του κατασκευαστικού κεφαλαίου. Το ότι λοιδορούν την ίδια την έννοια του κοινωνικού αγαθού και θέλουν ένα δημόσιο με φοβισμένους υπάκουους υπαλλήλους που να δουλεύει για την κερδοφορία μεγάλων επιχειρήσεων, ενώ την ίδια ώρα θα είναι απολύτως εχθρικό και απρόσιτο απέναντι στον απλό πολίτη».
Στα «κάγκελα» οι εργαζόμενοι του Υπουργείου Πολιτισμού με την υπουργό Λίνα Μενδώνη: Το «δριμύ κατηγορώ» για τον υπόδικο γενικό γραμματέα Γιώργο Διδασκάλου
Ολόκληρη η ανακοίνωση της ΕΑΚ
Μας άδειασε τη γωνιά ο Γ. Διδασκάλου, ο Γενικός Γραμματέας των «ειδικών αποστολών». Τι να πρωτοθυμηθούμε από τη θητεία του; Την σκαιότατη στάση του απέναντι στις Ομότιμες Καθηγήτριες – μέλη του ΔΣ της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας (ΧΑΕ) το βράδυ που το ΚΑΣ ετοιμαζόταν να ξηλώσει τις αρχαιότητες του Σταθμού Βενιζέλου; Τη στάση του απέναντι σε κινήσεις πολιτών που υπερασπίζονταν το περιβάλλον; Τη στάση του ακόμη και απέναντι στον Δήμαρχο Μινώα Πεδιάδας στη συνεδρίαση για το μοναδικό μνημείο της Παπούρας;
Το ότι «φύτεψε» ανεμογεννήτριες σε όλη τη χώρα, χωρίς να λογαριάζει περιοχές NATURA, αρχαιολογικούς χώρους και πολιτιστικά τοπία; Τις αυτοψίες με το ΚΑΣ για να αποδείξει ότι οι ανεμογεννήτριες είναι το πιο ωραίο φόντο για τους αρχαίους πύργους και τις οχυρώσεις; Τις πιέσεις στις Υπηρεσίες για συγκεκριμένες υποθέσεις (με έμφαση σε αυτές των ΑΠΕ); Τις παρεμβάσεις του υπέρ επιχειρηματιών της Μυκόνου λίγο πριν δαρθεί συνάδελφος αρχαιολόγος που πήγαινε κόντρα στα συμφέροντά τους; Τη στενή του σχέση με την προφυλακισμένη Τμηματάρχη -αυτήν για το «κύκλωμα της Νάνσυ» με υποθέσεις σε Αττική και… Μύκονο;
Το ότι μηχανικοί σε τουριστικές περιοχές ήξεραν ότι, αν το Τοπικό Συμβούλιο Μνημείων απορρίψει τα αιτήματά τους για πισίνες ή επιπλέον δόμηση σε χώρους προστατευόμενους, ήταν σίγουροι ότι θα έβρισκαν το… «δίκιο τους» στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο; «Νόμος είναι το δίκιο του επενδυτή» -γενικώς του ιδιώτη με τη μεγάλη τσέπη- αυτό είναι πλέον το μότο του Υπουργείο Πολιτισμού.
Να του πιστώσουμε, βέβαια, ότι εγκαινίασε μια παγκόσμια πρωτοτυπία: ήταν ο πρώτος (σίγουρα όχι ο μόνος, έρχεται και η επόμενη) Γενικός Γραμματέας με μονοθεματικό χαρτοφυλάκιο: τη μετατροπή των ΚΑΣ και ΚΣΝΜ σε μηχανή έκδοσης θετικών γνωμοδοτήσεων, προώθησης αιτήσεων μεγαλοεργολάβων και ανατροπής αρνητικών εισηγήσεων των αρμόδιων υπηρεσιών. Επί των ημερών του, λοιπόν, τα Συμβούλια στα οποία προέδρευε έγιναν γνωστά ως τα συμβούλια με «την ταρίφα των 30.000» ενώ μέλος του ΚΣΝΜ και ομοϊδεάτισσα του ΓΓ είναι κατηγορούμενη για δωροληψία!
Θέλουμε κι άλλα για να καταλάβουμε τι συμβαίνει στους υψηλούς ορόφους του Υπουργείου, που τύποις λέγεται «του πολιτισμού», ενώ μοιάζει όλο και πιο πολύ με παράρτημα του Υπουργείου Ανάπτυξης; Με τα άλλοτε επιστημονικά του όργανα να παριστάνουν τους θλιβερούς κομπάρσους σε προειλημμένες πολιτικές αποφάσεις. Η επικύρωση των βουβών και άβουλων «επιστημόνων» ως επίφαση νομιμότητας!
Πιο θλιβεροί και από τον παραιτηθέντα, πάντως, ήταν όσα από τα μέλη των Συμβουλίων φρόντιζαν πάντα να υπερθεματίζουν σε όσα ήθελε ο Γενικός, είτε για να κρατήσουν την καρέκλα τους είτε για άλλα προνόμια. Τώρα τι έχουν να πουν άραγε για τις τάχα «επιστημονικές» τους κρίσεις;
Ο Γενικός έφυγε, υποδεχτείτε την κ. Γενική
Όταν ο Τζορτζ Όργουελ έγραφε το «1984» δεν είχε προβλέψει μια τόσο άθλια λέξη, ανατριχιαστική, όσο την «αποπολιτικοποίηση του δημοσίου τομέα». Αυτή την εφηύρε πρώτη η Τρόικα επί μνημονίων και μετά την έκανε σλόγκαν η κυβέρνηση Μητσοτάκη όταν ψήφισε το νόμο για το «επιτελικό κράτος» (αν και η σωστή περιγραφή είναι το ετσιθελικό κράτος). Έτσι το δημόσιο γέμισε με στελέχη του κυβερνώντος κόμματος στις ανώτερες θέσεις της υπαλληλικής διοίκησης, μεταμφιεσμένα σε «απολίτικα» ανώτατα στελέχη «που έχουν επιλεγεί με αξιοκρατική διαδικασία». Για να είναι δεδομένη η συμμόρφωση, το «επιτελικό παρακράτος» φρόντιζε, επιπλέον, να παρακολουθεί -και να εκβιάζει- τα ίδια του τα στελέχη μέσω του ισραηλινού λογισμικού Predator. Γεμίσαμε «Υπηρεσιακούς Γραμματείς», «Γενικές Διευθύντριες», Προέδρους σε ΝΠΔΔ και τους παρατρεχάμενούς τους.
Habemus Γενική Γραμματέα! Η Ολυμπία Βικάτου μεταπήδησε με χαρακτηριστική ευκολία από την (υπηρεσιακή) θέση της Γενικής Διευθύντριας Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς στη (κυβερνητική) θέση της Γενικής Γραμματέως Πολιτισμού αποδεικνύοντας ότι τόσο για την ίδια όσο και για την αγαπητή της Υπουργό, οι θέσεις έχουν το ίδιο πολιτικό πρόσημο και «χρησιμότητα». Και με αυτό εννοούμε τον διορισμό της, κατόπιν κρίσεως με το ιδιαίτερα αυξημένο bonus συνέντευξης, στη θέση της Γενικής Διευθύντριας. Όπως αποδείχθηκε μετά από 2,5 χρόνια θητείας, ουδόλως συμπεριφέρθηκε ως Γενική Διευθύντρια Αρχαιοτήτων αλλά ως αποκλειστική επιτηρητής επίτευξης στόχων και έργων ΤΑΑ, ούτε μία μέρα δεν προσπάθησε να προστατεύσει μνημεία, ή να μεριμνήσει για την πιστή εφαρμογή του Αρχαιολογικού Νόμου, ή να στηρίξει οποιαδήποτε Υπηρεσία απέναντι σε μεγάλα συμφέροντα. Στοχοποίησε εργαζόμενους και Υπηρεσίες (βλ. ΕΦΑ Ηρακλείου). Αντί να αναδείξει την υποστελέχωση και να διεκδικήσει προσλήψεις στη ΓΔΑΠΚ αποδέχτηκε το δόγμα Μενδώνη «δεν θέλουμε άλλους αρχαιολόγους».
Αντιθέτως, εξαρχής λειτούργησε σαν να ήταν μετακλητή υπάλληλος στο γραφείο της Υπουργού! Ήθελε η Υπουργός απευθείας αναθέσεις με «30άρια» για τρέξουν τα έργα; Έτρεχε να το επιβάλλει. Ήθελε να γίνουν έργα με ανέφικτα χρονοδιαγράμματα; Έτρεχε η Βικάτου να πιέσει τους συναδέλφους. Ήθελε η Υπουργός να διώξει «ανεπιθύμητους» υπαλλήλους; Έτρεχε η Βικάτου να κανονίσει πειθαρχικά και διώξεις (βλ. περίπτωση Αλεξανδρούπολης). Η περίοδος Βικάτου στην ΓΔΑΠΚ ανακαλεί μνήμες της εποχής του Σ. Μαρινάτου, που είχε διοριστεί Γενικός Επιθεωρητής επί Χούντας, και απέλυε υπαλλήλους που δεν ήταν «φιλικοί» στη Χούντα, με ψεύτικες κατηγορίες περί εμπλοκής σε αρχαιοκαπηλία ή περί πλημμελούς εκτέλεσης των καθηκόντων τους.
Δεν φρόντισε ποτέ να κατανοήσει το έργο της ΓΔΑΠΚ και των Υπηρεσιών της -λογικό, αφού είχε φιλοδοξία να γίνει πολιτικό πρόσωπο. Μια Γενική Διευθύντρια που αισθανόταν καλύτερα ανάμεσα σε Δημάρχους και βουλευτές, παρά ανάμεσα στους συναδέλφους της. Μια Γενική Διευθύντρια που μόνο περιαυτολογούσε. Λογικό που αποκήρυξε νωρίς νωρίς και το σωματείο της, τον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων, με αίτηση διαγραφής της. Ήταν προϋπόθεση άλλωστε για τη θέση της Γενικής.
Να θυμηθούμε τα 9 ονόματα, είναι επετηρίδα για διορισμούς σε υψηλόμισθες θέσεις από την Υπουργό. Έξτρα bonus παίρνει στη συνέντευξη το να είσαι αναρριχώμενο φυτό στην κυβερνητική αυλή και να κατηγορείς όποιον αγωνίζεται για … «κομματικοποίηση»! Θυμίζουμε την κάθοδο των «9»
Άλλη μια επιτυχία της «αποπολιτικοποίησης της διοίκησης» και του ετσιθελικού κράτους -που αξίζει ειδική μνεία- είναι η πρόβλεψη για… επιστροφή στην θέση της ΓΔΑΠΚ, μόλις προκηρυχτούν εκλογές. Ο ορισμός της κομματικοποίησης, δηλαδή.
Τέτοια είναι η στάνη, τέτοιο τυρί βγάνει
Δεν είναι θέμα προσώπων, είναι θέμα πολιτικής. Δεν πρόκειται να ξεβρωμίσει το «τυρί» όσο μένει η ίδια η «στάνη». Η πλήρης ιδιωτικοποίηση και ιδιοποίηση του πολιτισμού με τις «πριβέ» εκδηλώσεις και τις γαμήλιες δεξιώσεις. Η αντιμετώπιση των μνημείων ως «ταμειακών μηχανών» προς άγραν χρημάτων για να σιτίζονται παντοειδείς εργολάβοι. Η θυσία του πολιτιστικού και του φυσικού περιβάλλοντος στον βωμό του τουριστικού και του κατασκευαστικού κεφαλαίου. Το ότι λοιδορούν την ίδια την έννοια του κοινωνικού αγαθού και θέλουν ένα δημόσιο με φοβισμένους υπάκουους υπαλλήλους που να δουλεύει για την κερδοφορία μεγάλων επιχειρήσεων, ενώ την ίδια ώρα θα είναι απολύτως εχθρικό και απρόσιτο απέναντι στον απλό πολίτη. Δεν ξεχνάμε ότι ο παραιτηθείς ΓΓ ή η επελθούσα ΓΓ, μαζί με την Υπουργό και όλη την κυβέρνηση, όλα αυτά τα θεωρούν «κανονικότητα» και «αναγκαία πολιτική». Κι όλοι αυτοί μαζί μιλούν για «τεμπέληδες δημοσίους υπάλληλους» και θέλουν η «αξιολόγηση» από αυτά τα κομματικά στελέχη να οδηγεί σε απόλυσή από το δημόσιο!
Όλα τα παραπάνω είναι που οδηγούν είτε στα μικρά σκάνδαλα (της «πολεοδομίας», «της Νάνσυ», του ΟΠΕΚΕΠΕ και του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας), είτε στο πολύ μεγάλο σκάνδαλο της κατανομής του παραγόμενου πλούτου. Το πλουσιότερο 1% στη χώρα μας κατέχει περίπου το 25% του παραγόμενου πλούτου, ενώ το πλουσιότερο 5% ελέγχει το 44,2% του πλούτου, την ίδια ώρα που το 68% των νοικοκυριών -δηλαδή όλοι εμείς- αδυνατεί να τα βγάλει πέρα! Οι εργαζόμενοι να μην βγάζουν τον μήνα την ώρα που οι επιχειρήσεις και οι τράπεζες πλουτίζουν τους μετόχους τους, αυτό είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο μέσα στο οποίο ζούμε.
Αυτοί και αυτές που αναλαμβάνουν να ασκήσουν αυτές τις πολιτικές, είτε βγάζουν είτε όχι το «κατιτίς» τους, μάς είναι εξίσου απεχθείς.
Ο κόσμος ο δικός μας, είναι των ανθρώπων που μοχθούν κάθε μέρα στο σκάμμα, στο εργοτάξιο, στο εργαστήριο, στο γραφείο, στις Υπηρεσίες που στενάζουν από προσωπικό. Οι άνθρωποι που προσπαθούμε να δουλέψουμε για το δημόσιο συμφέρον, για τον πολιτισμό ως κοινωνικό αγαθό, για να γυρνάει ο πλούτος σε όσους/ες τον παράγουν. Μπορούμε να υψώσουμε οδόφραγμα αντίστασης πριν ο οδοστρωτήρας σαρώσει τις ζωές όλων μας.
Έχουμε φωνή, έχουμε συλλογικότητα, έχουμε αλληλεγγύη, έχουμε δύναμη!
ΥΓ: Ελπίζουμε μόνο η νέα ΓΓ να σταματήσει να κάνει χρήση ξενώνων και άλλων παροχών της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας… ως πολιτικός παράγοντας πλέον.
ΥΓ.2 Κι επειδή πολλά έχουν συμβεί έως τώρα στα ΚΑΣ, θυμίζουμε μερικές μεγάλες στιγμές της «καριέρας» τους
Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα