Μαρία Καρυστιανού: Πως κατάφερε να σβήσει η «Ελπίδα» μέσα σε μόλις δυο μήνες- Πάνω από 20 στελέχη εγκατέλειψαν το κόμμα και πέρασαν από την κριτική στην ειρωνεία- Τι απαντά η ίδια

Συνωστισμός στην πόρτα της εξόδου πλέον για την Ελπίδα για τη Δημοκρατία, με προβεβλημένα στελέχη να φαίνεται πως ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα προλάβει να φύγει πρώτος.

Μαρία Καρυστιανού: Πως κατάφερε να σβήσει η «Ελπίδα» μέσα σε μόλις δυο μήνες- Πάνω από 20 στελέχη εγκατέλειψαν το κόμμα και πέρασαν από την κριτική στην ειρωνεία- Τι απαντά η ίδια

Περισσότερα από 20 μέλη, αρκετά από τα οποία είχαν βρεθεί στο προσκήνιο, έχουν ήδη αποχωρήσει από τον σχηματισμό της Μαρίας Καρυστιανού.

Παράλληλα, η δημοσκοπική πορεία της Ελπίδας για τη Δημοκρατία παρουσιάζει έντονα φυγόκεντρα χαρακτηριστικά, πρωτοφανή ίσως για έναν τόσο νεοσύστατο πολιτικό φορέα. Σήμερα κινείται κάτω από το 7,5%, σύμφωνα με τη Marc, όταν μόλις τον Μάιο είχε καταγραφεί ακόμη και στο 13,10%.

Πρόκειται για πτώση της τάξης του 43,5% μέσα σε δύο μήνες. Μια εικόνα που γίνεται ακόμη πιο δύσκολο να αγνοηθεί όταν συγκριθεί με το πρόσφατο παρελθόν, όταν η Μαρία Καρυστιανού απολάμβανε σχεδόν καθολική αποδοχή και τα ποσοστά δημοφιλίας της άγγιζαν το 70%. Τότε ήταν που πρόσωπα όπως ο Λάκης Λαζόπουλος, ο Νίκος Κοτζιάς, η Ελενα Ακρίτα και άλλοι υποστήριζαν δημόσια με θέρμη ότι η κυρία Καρυστιανού θα μπορούσε ακόμη και να κυβερνήσει τη χώρα ως πρωθυπουργός ή να την εκπροσωπήσει ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Εκείνη την περίοδο, στο πρόσωπο της κυρίας Καρυστιανού, μίας από τις 57 χαροκαμένες μητέρες των Τεμπών, συμπυκνώνονταν ευρύτερες κοινωνικές προσδοκίες. Προσδοκίες που είχαν έντονα ιδεαλιστικό και ρομαντικό χαρακτήρα: δικαιοσύνη, κάθαρση, αξιοκρατία, ειλικρίνεια, διαφάνεια, λογοδοσία, δημοκρατία.

Αλλοτε μέσα από μια ρητορική απόλυτης ισοπέδωσης, όπως το «να πάνε όλοι φυλακή», που φλέρταρε ανοιχτά με τον σκληρό λαϊκισμό, και άλλοτε μέσα από γενικόλογες διακηρύξεις, χωρίς συγκεκριμένη απάντηση στο πώς ακριβώς θα γινόταν η μετάβαση από μια άδικη κοινωνία σε μια δίκαιη. Και όλα αυτά από έναν σχηματισμό που γεννήθηκε από την οργή, την αγανάκτηση και την επιθυμία να αλλάξουν όσα θεωρούνται κακώς κείμενα στην Ελλάδα, χωρίς όμως να διαθέτει προηγούμενη εμπειρία ούτε στη διαχείριση των κοινών ούτε καν στη συμμετοχή στα δημόσια πράγματα.

Πριν από την τραγωδία που άλλαξε για πάντα τη ζωή της, το βιογραφικό της κυρίας Καρυστιανού δεν περιείχε κάποια συστηματική, τουλάχιστον, ενασχόληση με την πολιτική. Ηταν περισσότερο γνωστή για την εναλλακτική προσέγγισή της στην Ιατρική, ως παιδίατρος με εξειδίκευση σε νέες μορφές θεραπείας – Μεταβολομική, Κβαντική Ιατρική, Γνωστική Ομοιοπαθητική, Functional Medicine, Νευροανάδραση – αλλά και ως πιστοποιημένη σύμβουλος θηλασμού.

Καρυστιανού: Θα υπάρξουν νομικές συνέπειες για όσους δεν εξηγήσουν όσα λένε

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η Μαρία Καρυστιανού επέλεξε το πρωί της Δευτέρας να εμφανιστεί στην τηλεόραση και να τοποθετηθεί τόσο για το μπαράζ των αποχωρήσεων όσο και για τις καταγγελίες που διατυπώνουν τα στελέχη που αποχωρούν.

Tόνισε χαρακτηριστικά πως «δεν μπορεί ο καθένας να λέει ό,τι του κατέβει». Παράλληλα υποστήριξε ότι «έχω την πληροφορία πως έρχονται δίπλα μας να βγουν μια φωτογραφία και να δηλώσουν το όνομά τους, και μετά από λίγες ημέρες τους πλησιάζει το σύστημα. Εγώ γίνομαι κοινωνός τέτοιων πληροφοριών που μου ταιριάζουν με αυτά που βλέπω».

Αναφερόμενη στην αποχώρηση του Κώστα Ντουντουλάκη, ο οποίος είχε κάνει λόγο για «απολυταρχικά προσωποπαγές διευθυντήριο Καρυστιανού – Γρατσία», η κυρία Καρυστιανού απάντησε: «τον κύριο που είδα χθες, δεν τον γνωρίζω, δεν έχει εισφέρει τίποτα και ξαφνικά λέει αποχωρώ, δεν μπορεί να μείνουμε σε αυτό».

Για τον μέχρι πρότινος εκπρόσωπο Τύπου της Ελπίδας για τη Δημοκρατία, Θανάση Αυγερινό, ανέφερε: «εγώ θα περιμένω από τον κ. Αυγερινό να μας δώσει αποδεικτικά στοιχεία. Αφού δεν τα έδωσε σε εμάς και προτίμησε τον δημόσιο διάλογο, έστω δημόσια να αποδείξει αυτά που λέει».

Αβολες συγγένειες

Η απόσταση ανάμεσα στην αρχική δυναμική της κυρίας Καρυστιανού και τη σημερινή εικόνα της αποτυπώνεται ανάγλυφα και σε μια έρευνα που είχε δημοσιευτεί το τρίτο δεκαήμερο του Μαρτίου. Τότε, η πρόθεση ψήφου για ένα νέο κόμμα υπό την ηγεσία της κυρίας Καρυστιανού έφτανε στο 30,6%.

Στην ερώτηση «πόσο πιθανό είναι να στηρίξετε ένα νέο κόμμα με αρχηγό την κυρία Μ. Καρυστιανού;», το 9,6% απαντούσε «σίγουρα θα το ψήφιζα», ενώ το 21% δήλωνε «μάλλον θα το ψήφιζα». Το συνολικό 30,6% ξεπερνούσε σαφώς την αντίστοιχη επίδοση του Αλέξη Τσίπρα, σχεδόν κατά 10 μονάδες.

Υπήρχε, βέβαια, μια σημαντική παράμετρος: εκείνη την εποχή ούτε η κυρία Καρυστιανού ούτε ο κ. Τσίπρας είχαν ακόμη παρουσιάσει επισήμως τα νέα κομματικά τους εγχειρήματα.

Το βασικό ερώτημα, επομένως, παραμένει διπλό: από πού προήλθε αυτή η δημοσκοπική κατρακύλα και πώς εξηγείται; Και, κυρίως, πού μπορεί να ανακοπεί;

Το βέτο και το ακίνητο

Σήμερα, στον απόηχο των μαζικών αποχωρήσεων προβεβλημένων στελεχών, η Ελπίδα για τη Δημοκρατία καταγράφεται στο 7,4% στην εκτίμηση εκλογικού αποτελέσματος και βρίσκεται στην πέμπτη θέση, πίσω από τη Ν.Δ., την ΕΛΑΣ, το ΠΑΣΟΚ και την Ελληνική Λύση. Αυτή είναι η εικόνα που καταγράφει η πιο πρόσφατη έρευνα της Marc για το «Πρώτο Θέμα», την τελευταία εβδομάδα του Ιουλίου.

Μόλις έναν μήνα νωρίτερα, στην προηγούμενη μέτρηση της ίδιας εταιρείας, ο σχηματισμός της Μαρίας Καρυστιανού βρισκόταν σε διψήφιο ποσοστό, στο 10,5%, μοιραζόμενος την τρίτη θέση με το ΠΑΣΟΚ.

Με άλλα λόγια, μέσα σε τέσσερις εβδομάδες η Ελπίδα για τη Δημοκρατία έχασε περισσότερες από τρεις ποσοστιαίες μονάδες. Σε σχετικούς όρους, η απώλεια αντιστοιχεί στο 29,5% της δύναμης που είχε καταγράψει ο νεοσύστατος κομματικός σχηματισμός.

Η διαφορά αυτή, μάλιστα, δεν μπορεί να αποδοθεί στο τελευταίο κύμα αποχωρήσεων των αναγνωρίσιμων στελεχών, όπως οι Κοκοτσάκης, Αυγερινός, Μουτσάτσου, Κοτσόργιος, Ιωαννίδου και άλλοι, ούτε στην εσωτερική αναστάτωση που φαίνεται να χαρακτηρίζει αυτή την περίοδο το κόμμα.

Αν αναζητήσει κανείς τα γεγονότα που ενδεχομένως μετέβαλαν τη στάση της κοινής γνώμης, μετακινώντας την από την αυθόρμητη συμπάθεια προς τις επιφυλάξεις, το διάστημα Ιουνίου – Ιουλίου 2026 παρουσιάζει μια σειρά από αξιοσημείωτους σταθμούς.

Πρώτος ήταν η συμπλήρωση δύο μηνών από τη δημιουργία της Ελπίδας για τη Δημοκρατία/Μαρία Καρυστιανού Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών. Το εγχείρημα είχε παρουσιαστεί μόλις στις 21 Μαΐου στη Θεσσαλονίκη, μία εβδομάδα πριν από τα αντίστοιχα αποκαλυπτήρια της ΕΛΑΣ του κ. Τσίπρα.

Στις αρχές Ιουλίου, την επικαιρότητα απασχόλησε η υπόθεση ενός ακινήτου που, σύμφωνα με τις σχετικές πληροφορίες, περιήλθε στην κυριότητα της κυρίας Καρυστιανού μετά από πλειστηριασμό. Από καθαρά νομικής άποψης διευκρινίστηκε ότι δεν υπήρχε κάτι μεμπτό. Επρόκειτο, άλλωστε, για ένα μικρό διαμέρισμα που αποκτήθηκε από εταιρεία συμφερόντων της κυρίας Καρυστιανού και του πρώην συντρόφου της.

Η ίδια απέρριψε κάθε αιχμή περί ηθικής αντίφασης ή υποκρισίας και επέμεινε ότι θα συνεχίσει «τον αγώνα κατά των funds». Παράλληλα έκανε λόγο για λάσπη και απόπειρα εκβιασμού από τους αντιπάλους της.

Υπήρξε, ακόμη, μια δήλωση που θα μπορούσε να θεωρηθεί σοβαρό πολιτικό ολίσθημα. Η κυρία Καρυστιανού επέκρινε την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης με ιδιαίτερα σκληρούς χαρακτηρισμούς, λέγοντας ότι «η σκόπιμη μη άσκηση του βέτο στην αναβάθμιση της Τουρκίας συνιστά εθνική προδοσία».

Η διατύπωση αυτή παρέπεμπε σε μια άλλη πολυσυζητημένη κίνηση της κυρίας Καρυστιανού, τον Ιούνιο του 2025, όταν είχε καταθέσει μήνυση για εσχάτη προδοσία εναντίον 14 βουλευτών της Ν.Δ., ζητώντας ταυτόχρονα από τη Βουλή να άρει την ασυλία τους.

Η αναφορά στο βέτο θύμισε επίσης τις επανειλημμένες επιθέσεις της εναντίον του Κυριάκου Μητσοτάκη, τον οποίο έχει κατηγορήσει και εκείνον για εσχάτη προδοσία. Ωστόσο, στην κριτική της περί «δουλικότητας» της Ελλάδας απέναντι στην Τουρκία και στην αναφορά της για μη χρήση βέτο, φαίνεται να παραγνωρίστηκε μια βασική παράμετρος: η δυνατότητα άσκησης αρνησικυρίας δεν υφίσταται στο ΝΑΤΟ, όπου συμμετέχουν τόσο η Ελλάδα όσο και η Τουρκία.

Ενάντια στον Σύλλογο

Στην προσπάθεια να εντοπιστούν οι αιτίες που μπορεί να επηρέασαν αρνητικά την εικόνα της, πρέπει να γυρίσει κανείς ακόμη πιο πίσω. Τον Φεβρουάριο, η Μαρία Καρυστιανού είχε διατυπώσει την άποψη ότι «οι αμβλώσεις είναι θέμα διαβούλευσης», προκαλώντας έκπληξη και απογοήτευση σε όσους την είχαν ταυτίσει με μια προοδευτική και σύγχρονη αντίληψη.

Λίγο νωρίτερα, στα μέσα Ιανουαρίου του 2026, είχε έρθει στην επιφάνεια το τελευταίο και ιδιαίτερα πικρό επεισόδιο μιας εσωτερικής σύγκρουσης που είχε ξεκινήσει αρκετό καιρό πριν με τα υπόλοιπα μέλη του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών. Η Μαρία Καρυστιανού παραιτήθηκε από την προεδρία ενός φορέα στη δημιουργία του οποίου είχε πρωταγωνιστήσει και με τον οποίο είχε συνδεθεί όσο ελάχιστοι άλλοι.

Στην ανακοίνωσή της εξηγούσε πως παραιτήθηκε επειδή «εντέλει ο διχασμός επικράτησε» και υποστήριζε ότι είχε αντέξει τις διαρκείς «τρικλοποδιές» που, όπως έλεγε, της έβαζαν εκ των έσω όταν υπερίσχυαν κομματικές σκοπιμότητες.

Τα υπόλοιπα μέλη του Συλλόγου, από την πλευρά τους, απέρριψαν την εκδοχή αυτή και εστίασαν στο βασικό ζήτημα: κατά την άποψή τους, δεν μπορούσαν να συνυπάρχουν ο ρόλος της κομματικής αρχηγού – μολονότι εκείνη την εποχή η Ελπίδα για τη Δημοκρατία δεν είχε ακόμη ιδρυθεί επίσημα – και ο ρόλος της επικεφαλής ενός μη πολιτικού φορέα με σαφή αποστολή και συγκεκριμένο προφίλ.

«Είναι αυτονόητο ότι η κυρία Καρυστιανού μπορεί να πραγματοποιεί οποιαδήποτε πολιτική δραστηριότητα, όχι όμως εκπροσωπώντας τον Σύλλογο ή χρησιμοποιώντας την ιδιότητα της προέδρου του Συλλόγου Συγγενών των Θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών. Δεν θα επιτρέψουμε ο Σύλλογος των Συγγενών του εγκλήματος των Τεμπών να αποτελέσει όχημα για προσωπικές φιλοδοξίες και επιδιώξεις» ανέφεραν, με χαρακτηριστική αυστηρότητα, οι εναπομείναντες στον Σύλλογο.

Παράλληλα, σε ιδιωτικό επίπεδο, της καταλόγιζαν ότι αξιοποίησε την προβολή που της παρείχε ο Σύλλογος για προσωπικό πολιτικό όφελος.

Στην ίδια αλυσίδα των εσωτερικών συγκρούσεων εντάσσεται και η αντιπαράθεση της κυρίας Καρυστιανού με τον Νίκο Πλακιά, τον πατέρα που έχασε δύο κόρες και μία ανιψιά στα Τέμπη. Η απόσταση που είχε δημιουργηθεί μεταξύ τους από νωρίς διευρύνθηκε ακόμη περισσότερο μετά τις καταγγελίες του κ. Πλακιά για αδιαφάνεια στη διαχείριση των εσόδων από τη μεγάλη συναυλία μνήμης στο Καλλιμάρμαρο, τον Οκτώβριο του 2024.

Κορυφαία στιγμή αυτής της σύγκρουσης ήταν το εξώδικο που απέστειλε η Μ. Καρυστιανού στον κ. Πλακιά. Μια εξέλιξη οδυνηρή και, ευρύτερα, ντροπιαστική, ανάμεσα σε δύο γονείς που είχαν βρεθεί αντιμέτωποι με τον ίδιο αδιανόητο πόνο.

Μαρία Καρυστιανού: Πως κατάφερε να σβήσει η «Ελπίδα» μέσα σε μόλις δυο μήνες- Πάνω από 20 στελέχη εγκατέλειψαν το κόμμα και πέρασαν από την κριτική στην ειρωνεία- Τι απαντά η ίδια

Χωρίς κάλυψη

Η στιγμή κατά την οποία η εικόνα της μάνας Καρυστιανού διαχωρίστηκε από εκείνη της πολιτικού Καρυστιανού υπήρξε καθοριστική για όσα ακολούθησαν. Χωρίς την άτυπη προστασία που προσέφερε το πένθος, η Μαρία Καρυστιανού βρέθηκε πλέον εκτεθειμένη σε κριτική από κάθε κατεύθυνση, χωρίς το προηγούμενο αίσθημα ασυλίας και απυρόβλητου.

Ταυτόχρονα, όσοι την είχαν ακούσει να διαβεβαιώνει κατηγορηματικά ότι δεν θα πολιτευτεί είχαν πλέον λόγους να αισθάνονται, κατά κάποιον τρόπο, εξαπατημένοι – εφόσον βέβαια είχαν πιστέψει τις διαβεβαιώσεις αυτές.

Παρά τις ρωγμές στην ηθική της πανοπλία και το γεγονός ότι αποδείχθηκε πως δεν ήταν άτρωτη, η Μαρία Καρυστιανού συνέχιζε σε μεγάλο βαθμό να αντιμετωπίζεται ως πρόσωπο εκ των προτέρων σεβαστό. Και δικαίως, εξαιτίας της τραγικής απώλειας της κόρης της στα Τέμπη, μια πραγματικότητα που δεν πρόκειται δυστυχώς να αλλάξει ποτέ.

Οι τελευταίες, ωστόσο, αποχωρήσεις στελεχών που η ίδια μόλις λίγους μήνες νωρίτερα είχε υποδεχθεί με ανοιχτές αγκάλες δημιούργησαν νέες ρωγμές. Και ένα από τα ισχυρότερα πλήγματα ήρθε από τον Θανάση Αυγερινό.

Ο μέχρι πρότινος εκπρόσωπος Τύπου της Ελπίδας για τη Δημοκρατία και στενός συνεργάτης και σύμβουλος της κυρίας Καρυστιανού δεν περιορίζεται πλέον σε πολιτική κριτική προς την πρώην αρχηγό του. Επιλέγει να την αντιμετωπίζει δημοσίως με σαρκασμό, λέγοντας, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι μετά την αποχώρησή του απλώς «πάει διακοπές».

Ανεβάζει φωτογραφίες και βίντεο δημιουργημένα με ΑΙ, με ένα χίπικο βαν που φέρει ζωγραφισμένο το πορτρέτο του Μπομπ Μάρλεϊ και περιστρεφόμενα φώτα ασθενοφόρου. Και χλευάζει τις αιτιάσεις ότι είχε κρυφή ή δόλια ατζέντα, γράφοντας: «ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Το πραγματικό σχέδιο ήταν η απαγωγή και όχι απλώς η υφαρπαγή της ηγεσίας! Απετράπη την τελευταία στιγμή με παρέμβαση κορυφαίου παρασκηνιακού παράγοντα!».

Η ειρωνεία, η περιφρόνηση και η απαξίωση αυτού του είδους πλήττουν πολύ περισσότερο από μια συνήθη, ακόμη και έντονη, αντιπαράθεση ανάμεσα σε δύο πρώην πολιτικούς συνοδοιπόρους. Γιατί η διακωμώδηση δημιουργεί την εντύπωση ότι το ίδιο το εγχείρημα της Καρυστιανού στερείται σοβαρότητας – και αυτή η εντύπωση αναπόφευκτα μεταφέρεται και στα πρόσωπα που το εκπροσωπούν.

Με αλλεπάλληλες σαρκαστικές αναρτήσεις στα social media, ο κ. Αυγερινός υπονομεύει περαιτέρω το κύρος και την εικόνα σοβαρότητας της Μαρίας Καρυστιανού, συνεχίζοντας ουσιαστικά από εκεί που είχε σταματήσει ο γνωστός σύμβουλος επικοινωνίας Νίκος Καραχάλιος.

Ο τελευταίος είχε επίσης συγκρουστεί σκληρά με την κυρία Καρυστιανού, σε μια αντιπαράθεση που περιλάμβανε ακόμη και μηνύσεις και εξελίχθηκε δημοσίως. Τον περασμένο Μάιο, μάλιστα, είχε γίνει για πρώτη φορά λόγος για την επιρροή στον ανώτατο ηγετικό κύκλο του υπό διαμόρφωση κόμματος μιας πλέον περιβόητης «γερόντισσας από τη Συρία που μιλά αραμαϊκά», αλλά και μιας «αστρολόγου από το Χάρβαρντ» κ.λπ.

Καζούρα από τον Αυγερινό

Στις 29 Ιουλίου ο Θανάσης Αυγερινός ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την Ελπίδα για τη Δημοκρατία. Λίγες ημέρες αργότερα, στις 2 Αυγούστου, ανέβασε στα social media το εξώφυλλο του κλασικού βιβλίου «Ζητείται Ελπίς» του Αντώνη Σαμαράκη, συνοδεύοντάς το με τη λεζάντα «…μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι… ΥΓ. Ας διαβάζουμε τυπωμένα βιβλία στις διακοπές. Μορφώνουν, παρηγορούν, προστατεύουν από τις εγωμανίες…».

Η αναφορά στη Μαρία Καρυστιανού και στους στενούς συνεργάτες της ήταν έμμεση, αλλά μάλλον ευδιάκριτη. Είχε προηγηθεί η αντίδραση της ηγεσίας στην αποχώρησή του, με απόρριψη των καταγγελιών που είχε διατυπώσει.

Η σταθερή γραμμή της ηγεσίας κάθε φορά που αποχωρεί κάποιο προβεβλημένο στέλεχος συνοψίζεται, άλλωστε, σε φράσεις όπως: «Το Πολιτικό Συμβούλιο στηρίζει ομόφωνα την πρόεδρο Μαρία Καρυστιανού». «Γίνονται δόλιες και συντονισμένες απόπειρες εσωτερικής άλωσης του Κινήματος». «Προσπάθεια υπονόμευσης και υφαρπαγής της ηγεσίας». «Εμείς όμως προχωρούμε ενωμένοι» κ.ο.κ.

Η λεκτική σύγκρουση, πάντως, δεν σταματά. Αντίθετα, μοιάζει με σκυταλοδρομία, με κάθε αποχωρούν στέλεχος να παραδίδει τη σκυτάλη στον επόμενο.

Ο Θανάσης Αυγερινός ειρωνεύεται την ηγετική ομάδα της Ελπίδας, θέτοντας το ερώτημα: «Μήπως ήταν εξαρχής (χειραγωγημένοι) άνθρακες ο θησαυρός και γυμνές οι (δύο αυτοκόλλητες) βασίλισσες;».

Οι «αυτοκόλλητες βασίλισσες» παραπέμπουν προφανώς στη Μαρία Καρυστιανού και τη Μαρία Γρατσία. Η δεύτερη θεωρείται στην πράξη υπαρχηγός ή, όπως λένε κάποιοι, «συναρχηγός», καθώς σύμφωνα με πληροφορίες έχει καθοριστικό λόγο στις αποφάσεις που αφορούν είτε την Ελπίδα για τη Δημοκρατία είτε προσωπικά την κυρία Καρυστιανού.

Η κυρία Γρατσία είναι γνωστή δικηγόρος και έχει σχέση με την Εκκλησία της Ελλάδος τόσο επαγγελματικά όσο και προσωπικά, καθώς είναι έντονα θρησκευόμενη. Το 2023 είχε κατέλθει ως υποψήφια βουλευτής στην Α’ Αθηνών με τη Νίκη του Δημήτρη Νατσιού.

Στην ανακοίνωση της αποχώρησής του, ο Θανάσης Αυγερινός μίλησε για «ένα παράλληλο Γραφείο Τύπου, σε ύποπτους και “φυτευτούς συμβουλάτορες των διαδρόμων”». Σε επόμενο σχόλιό του επιτέθηκε σε όσους «ονειρεύονται βουλευτικά έδρανα και συνωμοσίες. Αλλά η δημοκρατία θα τους ξυπνήσει απότομα και θα τους χαλάσει το όνειρο».

Η νέα αυτή αιχμή ήρθε με αφορμή τις δηλώσεις ενός ακόμη προβεβλημένου στελέχους που αποχώρησε, του αλιέα και αγροτοσυνδικαλιστή από το Μεσολόγγι, Τάκη Κοτσόργιου. Στις 4 Αυγούστου, με ανοιχτή επιστολή παραίτησης από την Ελπίδα για τη Δημοκρατία, είχε διατυπώσει και εκείνος ιδιαίτερα βαριές καταγγελίες.

Μιλώντας για «αποχωρώ από μία αυταπάτη σχετικά με την καταπάτηση κάθε έννοιας της δημοκρατίας στο εσωτερικό του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου» και δηλώνοντας «δεν μπορώ να συνεχίσω να συμμετέχω σε έναν πολιτικό φορέα που, κατά τη δική μου άποψη και εμπειρία, απομακρύνθηκε οριστικά από τις αρχές που διακήρυξε δημόσια μέχρι σήμερα, δηλαδή τη δημοκρατία, τη διαφάνεια και τη λογοδοσία», ο κ. Κοτσόργιος έδωσε το δικό του στίγμα για τους λόγους της αποχώρησής του.

Δυσανεξία στη Δημοκρατία

«Η μεγάλη μου απογοήτευση είναι βαθιά πολιτική, γιατί φοβάμαι ότι για ακόμη μία φορά στην Ελλάδα δημιουργήθηκε η ελπίδα πως μπορεί να γεννηθεί κάτι πραγματικά νέο και διαφορετικό, μόνο και μόνο για να αναπαραχθούν γνώριμες λογικές συγκέντρωσης της πολιτικής εξουσίας σε ένα προσωποπαγές συστημικό κόμμα».

Και στο τέλος, ο κ. Κοτσόργιος εξαπέλυσε μια ακόμη πιο βαριά αιχμή: «Αντί να δημιουργηθεί πραγματικά μια ουσιαστκή ελπίδα για τον ελληνικό λαό, δημιουργήθηκε ένα μόρφωμα με δήθεν δημοκρατικά χαρακτηριστικά.

Με σκοπό να αποτύχει και να δημιουργήσει στον ελληνικό λαό την ψευδαίσθηση ότι κανένα διεκδικητικό κίνημα δεν έχει προοπτική στη χώρα μας. Μας απαγόρευαν να κάνουμε εκλογές για να αναδείξουμε τη νομαρχιακή συντονιστική επιτροπή στην Αιτωλοακαρνανία.

Δεν μπορούσαμε να συμμετάσχουμε σε διαδικασίες διαλόγου για διαμόρφωση πολιτικών θέσεων και αυτό γιατί δεν τους ενδιέφεραν οι πολιτικές θέσεις, αλλά μόνο η πορεία προς τις εκλογές. Το κόμμα λειτουργούσε με ανθρώπους ουσιαστικά διορισμένους και όχι εκλεγμένους. Δεν ήθελαν σε καμία περίπτωση καταστατικές δημοκρατικές διαδικασίες, πράγμα που δείχνει το έλλειμμα δημοκρατίας που κυριαρχεί και θα κυριαρχεί στο κόμμα. Για μένα είναι ξεκάθαρο – δεν υπάρχει χώρος σε ένα κόμμα με δυσανεξία στις δημοκρατικές διαδικασίες».

Επαγγελματίες ερασιτέχνες

Ο Θανάσης Αυγερινός θα συμπλήρωνε την εικόνα με μια ακόμη αιχμηρή αποτίμηση: «ολόκληρο σχεδόν το μεγαλειώδες Κίνημα των Τεμπών έμεινε εκτός της Ελπίδας. Η οποία πεθαίνει μεν τελευταία, αλλά πεθαίνει…».

Μέσα στον καταιγισμό των καταγγελιών από όσους εγκαταλείπουν το κόμμα – είτε μέσα από την κοινή επιστολή που υπέγραψαν 22 πρόσωπα είτε με ξεχωριστές ανακοινώσεις – αναδεικνύεται ένα κοινό παράπονο: η απουσία δημοκρατικών διαδικασιών στο εσωτερικό και η υπερβολική συγκέντρωση της εξουσίας στο λεγόμενο «διευθυντήριο», δηλαδή στην πράξη στο δίδυμο Καρυστιανού – Γρατσία.

Οι 22 έγιναν 24 μέσα στα αμέσως επόμενα εικοσιτετράωρα. Στον Θανάση Αυγερινό, τον πραγματογνώμονα ατυχημάτων Βασίλη Κοκοτσάκη, τη sui generis ηθοποιό, τραγουδίστρια και ακτιβίστρια Κατερίνα Μουτσάτσου και τους υπόλοιπους προστέθηκαν το πρώην μέλος της Ν.Δ. και σκηνοθέτης Αστέριος Γερογιάννης, καθώς και ο πρώην δημοτικός σύμβουλος Πυλαίας-Χορτιάτη Γιάννης Χατζηστογιάννης. Είχε προηγηθεί, αρκετούς μήνες νωρίτερα, ο πτέραρχος ε.α. Αθανάσιος Παπανικολάου.

Από την πλευρά της, η Μαρία Καρυστιανού επιχειρεί να μεταφέρει αλλού το ενδιαφέρον των ΜΜΕ. Σε ανακοίνωση της Ελπίδας για τη Δημοκρατία αναφέρεται χαρακτηριστικά: «ο ΣΥΡΙΖΑ φυλλορροεί, στο ΠΑΣΟΚ τα εσωκομματικά “μαχαίρια” γυαλίζουν από μακριά, στη Ν.Δ. περισσότερα από 1.000 στελέχη και πολιτευτές της από παντού στη χώρα έχουν ήδη μετακινηθεί στον Αντώνη Σαμαρά. Στην πολιτική σκηνή της χώρας επικρατούν θυελλώδεις άνεμοι, αλλά… όλως περιέργως η πλειοψηφία των ΜΜΕ καθημερινά ασχολείται με ένα μέλος… από το Μεσολόγγι, το οποίο αποχώρησε προχθές από το Κίνημα Ελπίδα για την Δημοκρατία».

Η απαξιωτική αναφορά στον κ. Κοτσόργιο ως «ένα μέλος… από το Μεσολόγγι» μπορεί να αποδοθεί στον εκνευρισμό της στιγμής. Εκείνο, όμως, που δύσκολα μπορούν να παραβλέψουν όσοι είχαν δει στην κυρία Καρυστιανού μια διαφορετική και πραγματικά νέα πολιτική ελπίδα είναι η αντίληψη ότι ο ερασιτεχνισμός μπορεί να αποτελέσει τον ασφαλέστερο δρόμο τόσο προς την κατάκτηση της εξουσίας όσο και προς την ενάρετη άσκησή της.

Η εμπειρία, όμως, τόσο στο εσωτερικό όσο και διεθνώς, δείχνει κάτι διαφορετικό. Το ζητούμενο δεν είναι περισσότερος ερασιτεχνισμός. Είναι περισσότερος επαγγελματισμός – και μάλιστα πρωτίστως από εκείνους που έχουν κάνει επάγγελμα την πολιτική.