Μια εξαιρετικά ανησυχητική εικόνα για την πορεία της ελληνικής οικονομίας σκιαγραφούν οι εκτιμήσεις της Eurobank, οι οποίες αποτυπώνουν με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο το μέγεθος της απόστασης που εξακολουθεί να χωρίζει τη χώρα από την πραγματική οικονομική ανάκαμψη.
Ελληνική Οικονομία: «Θα επιστρέψουμε στα επίπεδα του 2007 το…2034!»- Ζοφερές προβλέψεις από τη Eurobank για την ανάπτυξη στη χώρα και…συστάσεις για υπομονή αλλά 10 χρόνια περίπου
Σύμφωνα με τις προβλέψεις της τράπεζας, η Ελλάδα δεν αναμένεται να επιστρέψει στα οικονομικά επίπεδα του 2007 πριν από το… 2034!
Πρόκειται για μια πρόβλεψη που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια μιας απλής καθυστέρησης στην οικονομική ανάκαμψη. Αποτυπώνει μια ολόκληρη χαμένη τριακονταετία, με μια γενιά πολιτών να βρίσκεται εγκλωβισμένη σε ένα διαρκές καθεστώς οικονομικής ασφυξίας, συρρίκνωσης των εισοδημάτων και παρατεταμένης αβεβαιότητας για το αύριο.
Και όλα αυτά την ώρα που, στο τέλος της δεύτερης κυβερνητικής τετραετίας του Κυριάκου Μητσοτάκη, το χάσμα ανάμεσα στο κυβερνητικό αφήγημα περί «οικονομικού θαύματος» και στη σκληρή καθημερινότητα που βιώνει η συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας έχει λάβει εκρηκτικές διαστάσεις.
Τα επίσημα στοιχεία της Eurostat για το 2025 έρχονται να επιβεβαιώσουν με τον πιο αμείλικτο τρόπο αυτή την πραγματικότητα. Η Ελλάδα εξακολουθεί να καταλαμβάνει την τελευταία θέση μεταξύ των 27 κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ, με βάση την αγοραστική δύναμη, παραμένοντας στον ευρωπαϊκό οικονομικό πάτο, μαζί με τη Βουλγαρία.
Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο δραματική όταν εξετάσει κανείς το πραγματικό κοινωνικό αποτύπωμα αυτής της οικονομικής πορείας. Η πρόσφατη έρευνα του ΙΟΒΕ καταγράφει μια κοινωνία που δοκιμάζεται καθημερινά, με τα νοικοκυριά να βρίσκονται αντιμέτωπα με ασφυκτικές οικονομικές πιέσεις.
Ελληνική Οικονομία: «Θα επιστρέψουμε στα επίπεδα του 2007 το…2034!»- Ζοφερές προβλέψεις από τη Eurobank για την ανάπτυξη στη χώρα και…συστάσεις για υπομονή αλλά 10 χρόνια περίπου
Το 63% των νοικοκυριών δηλώνει ότι μετά βίας καταφέρνει να ανταποκριθεί στις βασικές του ανάγκες. Το 68% διαπιστώνει ότι η οικονομική του κατάσταση επιδεινώθηκε μέσα στον τελευταίο χρόνο, ενώ το συντριπτικό 85% δηλώνει πως αδυνατεί πλήρως να βάλει στην άκρη ακόμη και ένα ευρώ.
Επομένως, το πρόβλημα δεν περιορίζεται σε οικονομικούς δείκτες, στατιστικές αποκλίσεις και μακροοικονομικές προβλέψεις. Έχει ξεκάθαρα πολιτική διάσταση, καθώς αφορά τον τρόπο με τον οποίο κατανέμεται ο παραγόμενος πλούτος, το ποιος επωμίζεται τα βάρη και το ποιος τελικά αποκομίζει τα οφέλη της οικονομικής δραστηριότητας.
Η σημερινή ασφυκτική κατάσταση δεν αποτελεί ούτε νομοτελειακή εξέλιξη ούτε κάποιο αναπόφευκτο τίμημα διαδοχικών κρίσεων, απέναντι στις οποίες η πολιτική εξουσία παραμένει ανήμπορη. Αντιθέτως, συνδέεται άμεσα με συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές: από τη διαχείριση της ακρίβειας και την κατανομή των οικονομικών βαρών μέχρι τον τρόπο αξιοποίησης των δημόσιων και ευρωπαϊκών πόρων.
Όταν η επιβίωση μετατρέπεται σε καθημερινό αγώνα για τα δύο τρίτα της κοινωνίας, η επίκληση της υπομονής δεν μπορεί πλέον να αποτελεί απάντηση. Η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν εξαντλείται με επικοινωνιακές διακηρύξεις, ούτε κατευνάζεται με προσωρινά επιδόματα που δεν αντιμετωπίζουν τις βαθύτερες αιτίες της οικονομικής εξάντλησης.
Αυτό που απαιτείται είναι μια ριζική αλλαγή οικονομικής και πολιτικής κατεύθυνσης. Με πραγματικές και ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, αποτελεσματικούς ελέγχους στα υπερκέρδη, δίκαιη κατανομή των πόρων και μια αναπτυξιακή στρατηγική που θα έχει ως αφετηρία και τελικό αποδέκτη την κοινωνική πλειονότητα.
Γιατί μια οικονομία δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται επιτυχημένη όταν οι αριθμοί ευημερούν, αλλά οι πολίτες ασφυκτιούν. Και πολύ περισσότερο όταν μια ολόκληρη χώρα καλείται να περιμένει μέχρι το 2034 απλώς και μόνο για να επιστρέψει εκεί όπου βρισκόταν σχεδόν τρεις δεκαετίες νωρίτερα.
Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα