Ως σαφές μήνυμα ότι η σύγκρουση μεταξύ ΗΠΑ, Ισραήλ και Ιράν εισέρχεται σε μια πιο επικίνδυνη φάση έντασης ερμηνεύουν αναλυτές τη σκληρή δήλωση του Τραμπ στις 13 Μαρτίου.
Ο Αμερικανός πρόεδρος, σε ιδιαίτερα επιθετικό τόνο, υποστήριξε ότι οι ΗΠΑ διαθέτουν «ασύγκριτη ισχύ πυρός, απεριόριστα πυρομαχικά και άφθονο χρόνο», ενώ προχώρησε σε βαριές κατηγορίες κατά της ιρανικής ηγεσίας, αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις θα συνεχιστούν με μεγαλύτερη ένταση.
Η τοποθέτηση αυτή ερμηνεύεται από πολλούς ειδικούς ως ένδειξη ότι η σύγκρουση έχει ήδη περάσει σε δεύτερη φάση κλιμάκωσης, με απρόβλεπτες συνέπειες για την ευρύτερη περιοχή.
Η «παγίδα κλιμάκωσης»
Σχολιάζοντας τη δήλωση, ο καθηγητής στρατηγικής στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς Αθανάσιος Πλατιάς εξηγεί ότι η ρητορική που χρησιμοποιείται δεν είναι απλώς επικοινωνιακή, αλλά αντικατοπτρίζει μια γνωστή στρατηγική λογική.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η αντίληψη ότι η στρατιωτική υπεροχή επιτρέπει σε μια μεγάλη δύναμη να ελέγχει την ένταση μιας σύγκρουσης — κάτι που στη στρατηγική θεωρία αποκαλείται «κυριαρχία στην κλιμάκωση» — έχει εμφανιστεί επανειλημμένα στην ιστορία.
Ωστόσο, αυτή η λογική μπορεί να οδηγήσει σε αυτό που οι αναλυτές αποκαλούν «παγίδα κλιμάκωσης», όπου κάθε νέα στρατιωτική επιτυχία ωθεί τις πλευρές να αυξάνουν συνεχώς την ένταση των επιχειρήσεων.
Στρατιωτική επιτυχία χωρίς πολιτικό αποτέλεσμα
Όπως επισημαίνει ο καθηγητής, η πρώτη φάση των επιχειρήσεων φαίνεται να είχε σημαντικά στρατιωτικά αποτελέσματα για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Σημαντικές ιρανικές υποδομές επλήγησαν, τμήματα του στρατιωτικού μηχανισμού αποδυναμώθηκαν και κρίσιμα συστήματα αεράμυνας καταστράφηκαν.
Παρά τα πλήγματα αυτά, όμως, το επιδιωκόμενο πολιτικό αποτέλεσμα δεν επιτεύχθηκε.
Η ιρανική κρατική δομή παρέμεινε λειτουργική, ενώ η εναπομείνασα ηγεσία κατάφερε να ανασυγκροτηθεί και να συνεχίσει την αντίσταση, εξέλιξη που προκάλεσε έκπληξη σε κύκλους της Ουάσιγκτον και της Ιερουσαλήμ.
Αυτή η απόσταση ανάμεσα στη στρατιωτική επιτυχία και στο πολιτικό αποτέλεσμα συχνά οδηγεί σε νέα φάση κλιμάκωσης, καθώς οι ηγεσίες προσπαθούν να εντείνουν την πίεση μέχρι να επιτύχουν τον στόχο τους.
Η ασύμμετρη στρατηγική της Τεχεράνης
Απέναντι στην στρατιωτική υπεροχή των αντιπάλων του, το Ιράν φαίνεται να επιλέγει μια διαφορετική τακτική.
Σύμφωνα με τους αναλυτές, η Τεχεράνη εφαρμόζει στρατηγική οριζόντιας κλιμάκωσης, επεκτείνοντας τη σύγκρουση σε διαφορετικά γεωγραφικά μέτωπα.
Σε αυτή τη λογική εντάσσονται επιθέσεις εναντίον εμπορικών πλοίων, ενεργειακών εγκαταστάσεων γειτονικών χωρών και αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στον Περσικό Κόλπο.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί επίσης η απειλή για κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, ενός θαλάσσιου διαδρόμου από τον οποίο διέρχεται πάνω από το 20% της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Ακόμη και μια σύντομη διακοπή της ναυσιπλοΐας εκεί θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρές αναταράξεις στις διεθνείς αγορές ενέργειας.
Η δυσκολία της διπλωματίας
Η έντονη ρητορική των εμπλεκόμενων πλευρών δυσκολεύει παράλληλα τις προσπάθειες για διπλωματική λύση.
Όπως σημειώνουν ειδικοί, όταν ένας ηγέτης παρουσιάζει τον πόλεμο ως αγώνα για την πλήρη εξόντωση ενός αντιπάλου, γίνεται πολιτικά δύσκολο να αποδεχθεί αργότερα έναν συμβιβασμό χωρίς να θεωρηθεί ότι υποχωρεί.
Παράλληλα, πληροφορίες αναφέρουν ότι η Ουάσιγκτον έχει καλέσει χώρες όπως η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία να συμβάλουν στρατιωτικά στην προστασία της ναυσιπλοΐας στον Περσικό Κόλπο.
Η κίνηση αυτή θεωρείται ένδειξη προετοιμασίας για πιθανή διεύρυνση της σύγκρουσης.
Ο ρόλος της Τουρκίας στο νέο γεωπολιτικό σκηνικό
Την ίδια στιγμή, ενδιαφέρον παρουσιάζει η στάση της Τουρκίας, η οποία καταγγέλλει δημόσια τον πόλεμο, αλλά ενδέχεται να ωφεληθεί γεωπολιτικά από την αποδυνάμωση του Ιράν.
Σύμφωνα με αναλυτές, εάν η επιρροή της Τεχεράνης μειωθεί στη Μέση Ανατολή, η Άγκυρα θα μπορούσε να αναδειχθεί ως η ισχυρότερη μη αραβική μουσουλμανική δύναμη της περιοχής.
Ωστόσο, η Τουρκία δεν επιθυμεί την πλήρη κατάρρευση του ιρανικού κράτους, καθώς ένα τέτοιο σενάριο θα μπορούσε να προκαλέσει αστάθεια στα σύνορά της, προσφυγικές ροές και νέα προβλήματα ασφαλείας.
Ο ανταγωνισμός Τουρκίας και Ισραήλ
Η αποδυνάμωση του Ιράν μπορεί επίσης να εντείνει τον ανταγωνισμό μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ για επιρροή στη Μέση Ανατολή.
Για το Ισραήλ, η εξασθένηση της Τεχεράνης σημαίνει περιορισμό της υποστήριξης προς οργανώσεις όπως η Hezbollah και η Hamas, γεγονός που ενισχύει την ασφάλεια του κράτους.
Για την Τουρκία, από την άλλη πλευρά, δημιουργείται η ευκαιρία να διευρύνει τη γεωπολιτική της επιρροή από τη Συρία μέχρι τον Καύκασο και την Κεντρική Ασία.
Η εξέλιξη αυτή όμως δημιουργεί και νέα σημεία τριβής μεταξύ των δύο χωρών, οι οποίες ενδέχεται να βρεθούν σε αυξανόμενο ανταγωνισμό για τον έλεγχο της περιφερειακής ισορροπίας ισχύος.
Ένας πόλεμος που μπορεί να ξεφύγει από τον έλεγχο
Όπως υπογραμμίζουν οι ειδικοί, πολλές συγκρούσεις στην ιστορία ξεκίνησαν με την πεποίθηση ότι η κλιμάκωση μπορεί να ελεγχθεί.
Στην πράξη όμως, οι δυναμικές του πολέμου συχνά αποκτούν τη δική τους πορεία.
Η σημερινή ένταση στη Μέση Ανατολή δημιουργεί έναν συνδυασμό στρατιωτικής πίεσης, γεωπολιτικού ανταγωνισμού και οικονομικών κινδύνων που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ευρύτερη περιφερειακή κρίση — με συνέπειες που θα επηρεάσουν όχι μόνο την περιοχή αλλά και τη διεθνή οικονομία.
Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα