Κάθε φορά που η τουρκική προκλητικότητα εισέρχεται σε φάση κλιμάκωσης και οι εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο επανέρχονται στο προσκήνιο, κάνει την εμφάνισή του στον εγχώριο δημόσιο διάλογο ένα γνώριμο μοτίβο σκέψης: η προτροπή για υποχώρηση, η οποία παρουσιάζεται ως δήθεν πράξη σύνεσης και ρεαλισμού απέναντι στον συσχετισμό δυνάμεων και στο δημογραφικό μέγεθος της γειτονικής χώρας.
Ελληνοτουρκικά: Τα «ήρεμα νερά» και οι «τακτικές υποχωρήσεις» στις απαιτήσεις της Άγκυρας-Το επικίνδυνο αφήγημα της «φινλανδοποίησης» και η παγίδα της εθνικής συνθηκολόγησης
Πρόκειται για ένα αφήγημα που, κάτω από τον μανδύα της «λογικής» και της αποφυγής της σύγκρουσης, επιχειρεί να καλλιεργήσει την αντίληψη ότι η ειρήνη μπορεί να εξασφαλιστεί μόνο μέσα από τη σταδιακή αποδοχή τετελεσμένων. Το βασικό ιδεολόγημα που επανέρχεται συχνά σε αυτές τις προσεγγίσεις είναι εκείνο της «φινλανδοποίησης».
Η έννοια αυτή, όπως μεταφέρεται στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, παρουσιάζεται ως μια υποτιθέμενη διπλωματική συνταγή επιβίωσης: η Ελλάδα, σύμφωνα με τους υποστηρικτές της άποψης αυτής, θα μπορούσε να εξασφαλίσει μακροχρόνια ηρεμία εάν αποδεχόταν σιωπηρά την περιφερειακή πρωτοκαθεδρία της Άγκυρας, περιορίζοντας τα κυριαρχικά της δικαιώματα και προσαρμόζοντας τη στρατηγική της στις απαιτήσεις της Τουρκίας.
Ωστόσο, η επίκληση της «φινλανδοποίησης» αποτελεί μια ιστορικά εσφαλμένη και επικίνδυνη αναλογία. Η σύγκριση με την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου παραβλέπει κρίσιμες παραμέτρους της ιστορικής πραγματικότητας και μετατρέπει μια σύνθετη γεωπολιτική εμπειρία σε ένα απλουστευμένο άλλοθι υπέρ της υποχώρησης.
Η Φινλανδία δεν εξασφάλισε την ανεξαρτησία της επειδή επέλεξε μια εύκολη οδό συμβιβασμού. Αντίθετα, η πορεία της σφραγίστηκε από τη σκληρή δοκιμασία του Χειμερινού Πολέμου του 1939-1940, όταν ο φινλανδικός λαός βρέθηκε αντιμέτωπος με τη σοβιετική εισβολή και προέβαλε μια εντυπωσιακή, σθεναρή και αιματηρή αντίσταση απέναντι σε έναν κατά πολύ ισχυρότερο αντίπαλο.
Η μετέπειτα πολιτική ουδετερότητας του Ελσίνκι δεν αποτέλεσε προϊόν ελεύθερης επιλογής μέσα σε ένα περιβάλλον ισότιμων σχέσεων, αλλά συνέπεια μιας επώδυνης ιστορικής συγκυρίας. Η Φινλανδία υποχρεώθηκε να αποδεχθεί εδαφικές απώλειες, παραχωρώντας στρατηγικής σημασίας περιοχές, όπως η Καρελία και το Πέτσαμο, προκειμένου να διατηρήσει την κρατική της υπόσταση.
Η πραγματική σημασία της «φινλανδοποίησης» δεν παραπέμπει σε μια επιτυχημένη στρατηγική ειρήνης, αλλά στην κατάσταση ενός ανεξάρτητου κράτους που βρίσκεται υπό συνεχή πίεση από μια ισχυρότερη γειτονική δύναμη. Ενός κράτους που καλείται να ισορροπεί διαρκώς ανάμεσα στην τυπική διατήρηση της κυριαρχίας του και στην ανάγκη να λαμβάνει υπόψη τις επιθυμίες του ισχυρού γείτονα, ακόμη και όταν αυτές επηρεάζουν την εσωτερική και εξωτερική του πολιτική.
Ελληνοτουρκικά: Τα «ήρεμα νερά» και οι «τακτικές υποχωρήσεις» στις απαιτήσεις της Άγκυρας-Το επικίνδυνο αφήγημα της «φινλανδοποίησης» και η παγίδα της εθνικής συνθηκολόγησης
Το γεωστρατηγικό χάσμα ανάμεσα στη Μόσχα του Ψυχρού Πολέμου και τη σημερινή Άγκυρα
Η προσπάθεια μεταφοράς αυτού του μοντέλου στα ελληνοτουρκικά δεδομένα παραγνωρίζει μια θεμελιώδη διαφορά: οι στρατηγικές επιδιώξεις της Σοβιετικής Ένωσης της εποχής εκείνης δεν ταυτίζονται με τις σημερινές επιδιώξεις της Τουρκίας.
Η Μόσχα, ιδίως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, επιδίωκε πρωτίστως τη δημιουργία μιας ζώνης ασφαλείας στα δυτικά της σύνορα, ώστε να περιορίσει την πιθανότητα μιας νέας απειλής από την Ευρώπη. Η σοβιετική πολιτική ήταν σκληρή, πιεστική και συχνά παρεμβατική, ωστόσο ο βασικός της στόχος δεν ήταν η πλήρης κατάργηση της φινλανδικής κρατικής υπόστασης.
Αντίθετα, η σύγχρονη Τουρκία εμφανίζει μια διαφορετική στρατηγική συμπεριφορά, η οποία βασίζεται σε αναθεωρητικές αντιλήψεις και στη διεκδίκηση διευρυμένου γεωπολιτικού ρόλου στην περιοχή. Το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» δεν περιορίζεται στην αναζήτηση μιας ζώνης ασφάλειας ή μιας αμυντικής θωράκισης. Αντίθετα, συνδέεται με μια ευρύτερη προσπάθεια επιβολής γεωπολιτικού ελέγχου σε μεγάλο τμήμα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.
Η Άγκυρα αμφισβητεί ευθέως ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, εγείρει ζητήματα που αφορούν την κυριαρχία των νησιών και διατηρεί σταθερά μια αναθεωρητική ρητορική απέναντι σε περιοχές ελληνικού ενδιαφέροντος. Οι επιδιώξεις αυτές δεν μπορούν να ερμηνευθούν ως απλές ανησυχίες ασφαλείας, αλλά εντάσσονται σε μια ευρύτερη στρατηγική προβολής ισχύος.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η λογική του κατευνασμού απέναντι σε μια δύναμη που επιδιώκει την αναθεώρηση ισορροπιών δεν αποτελεί εγγύηση ειρήνης, αλλά εγκυμονεί τον κίνδυνο δημιουργίας νέων απαιτήσεων. Η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι οι μονομερείς παραχωρήσεις σπάνια περιορίζουν τις αξιώσεις ενός αναθεωρητικού δρώντα. Αντίθετα, συχνά λειτουργούν ως ένδειξη αδυναμίας και ως κίνητρο για περαιτέρω διεκδικήσεις.
Η ειρήνη δεν οικοδομείται μέσα από την αποδοχή τετελεσμένων ούτε μέσα από τη σταδιακή απομείωση της εθνικής κυριαρχίας. Η πραγματική αποτρεπτική ισχύς, η διπλωματική συνέπεια και η υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων αποτελούν τις σταθερές πάνω στις οποίες μπορεί να στηριχθεί μια βιώσιμη στρατηγική ασφάλειας.
Η θωράκιση της εθνικής κυριαρχίας δεν αποτελεί επιλογή αδιαλλαξίας, αλλά προϋπόθεση για μια ειρήνη που βασίζεται στον σεβασμό και όχι στην υποχώρηση. Απέναντι σε όσους επιχειρούν να αναβιώσουν αυτοκρατορικές αντιλήψεις του παρελθόντος, ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος παραμένει η διατήρηση της ισχύος, της ετοιμότητας και της αποφασιστικότητας.
Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα