ΗΠΑ: «Γκρίνιες» και αντιρρήσεις για «αλλαγή πλεύσης»- «Σημάδια διχασμού» στο επιτελείο Τραμπ ενόψει των κρίσιμων «ενδιάμεσων εκλογών» στις Ηνωμένες Πολιτείες

Σημάδια εσωτερικών τριγμών καταγράφονται στο πολιτικό και κυβερνητικό επιτελείο του Ντόναλντ Τραμπ, καθώς πλησιάζουν οι κρίσιμες ενδιάμεσες εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες.

ΗΠΑ: «Γκρίνιες» και αντιρρήσεις για «αλλαγή πλεύσης»- «Σημάδια διχασμού» στο επιτελείο Τραμπ ενόψει των κρίσιμων «ενδιάμεσων εκλογών» στις Ηνωμένες Πολιτείες

Αρκετοί από τους στενότερους συνεργάτες του προέδρου εισηγούνται την ανάγκη περιορισμού των διεθνών παρεμβάσεων και την επαναφορά της πολιτικής ατζέντας σε ζητήματα που αγγίζουν άμεσα την καθημερινότητα των πολιτών, με έμφαση στην οικονομία και το αυξανόμενο κόστος ζωής.

Η κλιμακούμενη αντιπαράθεση με το Ιράν φαίνεται να εντείνει τις διαφοροποιήσεις εντός του Λευκού Οίκου. Από τη μία πλευρά, ο Αμερικανός πρόεδρος ενισχύει τη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, επιδιώκοντας να ασκήσει πίεση στην Τεχεράνη, ενώ από την άλλη, κύκλοι της κυβέρνησης εκφράζουν ανησυχία για το πολιτικό κόστος που θα μπορούσε να έχει μια παρατεταμένη στρατιωτική εμπλοκή. Το ζήτημα αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η πλειονότητα των Αμερικανών ψηφοφόρων ανησυχεί πρωτίστως για οικονομικά ζητήματα, γεγονός που δημιουργεί πρόσθετο προβληματισμό στο Ρεπουμπλικανικό στρατόπεδο.

Πιο συγκεκριμένα, ο Τραμπ έχει οδηγήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε ένα οριακό σημείο έντασης με την Τεχεράνη, την ώρα που σύμβουλοί του επισημαίνουν τον κίνδυνο πολιτικής φθοράς ενόψει της εκλογικής αναμέτρησης του Νοεμβρίου. Η μαζική ενίσχυση των αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή και οι προετοιμασίες για ενδεχόμενες αεροπορικές επιχειρήσεις μεγάλης διάρκειας καταδεικνύουν την αποφασιστικότητα της Ουάσινγκτον, χωρίς ωστόσο να έχει παρουσιαστεί στο αμερικανικό κοινό μια πλήρως τεκμηριωμένη στρατηγική για μια πιθανή σύγκρουση με το Ιράν — τη σοβαρότερη στρατιωτική ενέργεια κατά της χώρας από την Ισλαμική Επανάσταση του 1979.

Η προσήλωση του Τραμπ στο ζήτημα του Ιράν αποτυπώνει και μια ευρύτερη τάση της εξωτερικής πολιτικής του κατά τη δεύτερη θητεία του, κατά την οποία τα διεθνή ζητήματα και η προβολή στρατιωτικής ισχύος συχνά επισκιάζουν εσωτερικές προτεραιότητες, όπως η ακρίβεια και το βιοτικό επίπεδο — θέματα που σύμφωνα με τις μετρήσεις της κοινής γνώμης απασχολούν περισσότερο τους ψηφοφόρους.

Παρά τη σκληρή ρητορική, αξιωματούχοι της κυβέρνησης παραδέχονται ότι δεν υπάρχει ακόμη απόλυτη συναίνεση εντός της διοίκησης για την προώθηση στρατιωτικής επίθεσης. Ταυτόχρονα, υπάρχει έντονη ανησυχία για την αποφυγή αντιφατικών μηνυμάτων προς τους αναποφάσιστους ψηφοφόρους, οι οποίοι δίνουν μεγαλύτερη βαρύτητα στις οικονομικές εξελίξεις παρά στις διεθνείς κρίσεις.

Στελέχη του Λευκού Οίκου αλλά και της προεκλογικής εκστρατείας των Ρεπουμπλικανών επιμένουν ότι η προεκλογική στρατηγική θα πρέπει να επικεντρωθεί στα οικονομικά επιτεύγματα της κυβέρνησης, όπως οι φορολογικές μειώσεις που ψηφίστηκαν πέρυσι και τα μέτρα για τη συγκράτηση του κόστους στέγασης και των φαρμάκων. Ωστόσο, κυβερνητικοί παράγοντες υποστηρίζουν ότι η εξωτερική πολιτική του προέδρου έχει ήδη αποφέρει απτά οφέλη για τους Αμερικανούς, συνδέοντας την ενίσχυση της διεθνούς ασφάλειας με την οικονομική ευημερία στο εσωτερικό.

Οι επερχόμενες εκλογές θεωρούνται καθοριστικές, καθώς θα κρίνουν εάν το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα θα διατηρήσει τον έλεγχο του Κογκρέσου. Μια πιθανή απώλεια της πλειοψηφίας σε ένα ή και στα δύο σώματα θα περιόριζε σημαντικά τα περιθώρια πολιτικών πρωτοβουλιών του Τραμπ στα τελευταία χρόνια της προεδρίας του.

Αναλυτές εκτιμούν ότι μια παρατεταμένη σύγκρουση με το Ιράν θα μπορούσε να αποδειχθεί πολιτικά επικίνδυνη, δεδομένου ότι σημαντικό μέρος της εκλογικής βάσης του Τραμπ διατηρεί επιφυλάξεις απέναντι σε νέες στρατιωτικές εμπλοκές στο εξωτερικό, ιδίως μετά τις δεσμεύσεις του για τερματισμό των λεγόμενων «αιώνιων πολέμων».

ΗΠΑ: «Γκρίνιες» και αντιρρήσεις για «αλλαγή πλεύσης»- «Σημάδια διχασμού» στο επιτελείο Τραμπ ενόψει των κρίσιμων «ενδιάμεσων εκλογών» στις Ηνωμένες Πολιτείες

Η κατάσταση περιπλέκεται περαιτέρω από το γεγονός ότι, αν και τμήματα του κινήματος «Make America Great Again» στήριξαν πρόσφατες παρεμβάσεις των ΗΠΑ σε άλλες χώρες, μια σύγκρουση με το Ιράν θεωρείται πολύ πιο επικίνδυνη λόγω της στρατιωτικής ισχύος και της γεωπολιτικής σημασίας της χώρας. Ο Τραμπ έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει την Τεχεράνη ότι θα πρέπει να προχωρήσει σε συμφωνία για το πυρηνικό της πρόγραμμα, ενώ το Ιράν έχει απαντήσει με απειλές για ισχυρά αντίποινα σε περίπτωση νέας επίθεσης.

Παράλληλα, ο πρόεδρος εξελέγη εκ νέου το 2024 με βασικό σύνθημα το «America First», στηριζόμενος κυρίως στην υπόσχεση για μείωση του πληθωρισμού και αποφυγή δαπανηρών πολέμων. Ωστόσο, τα στοιχεία των δημοσκοπήσεων δείχνουν ότι δεν έχει πείσει πλήρως την κοινή γνώμη ότι η οικονομική κατάσταση βελτιώνεται αισθητά, γεγονός που αυξάνει τη σημασία της προεκλογικής στρατηγικής.

Ορισμένοι Ρεπουμπλικανοί αναλυτές θεωρούν ότι οι ψηφοφόροι θα μπορούσαν να στηρίξουν στρατιωτική δράση, εφόσον αυτή παρουσιαστεί ως σύντομη, αποφασιστική και άμεσα συνδεδεμένη με την εθνική ασφάλεια και την οικονομική σταθερότητα των ΗΠΑ. Παρ’ όλα αυτά, η περιορισμένη διάθεση της αμερικανικής κοινωνίας για έναν ακόμη πόλεμο στο εξωτερικό καθιστά κάθε κλιμάκωση πολιτικά ριψοκίνδυνη επιλογή.

Παραδοσιακά, η εξωτερική πολιτική δεν αποτελεί τον κυρίαρχο παράγοντα στις ενδιάμεσες εκλογές. Ωστόσο, η μεγάλη στρατιωτική ανάπτυξη δυνάμεων στην περιοχή ενδέχεται να περιορίσει τα περιθώρια ελιγμών του προέδρου, καθώς τυχόν υποχώρηση χωρίς παραχωρήσεις από το Ιράν θα μπορούσε να εκληφθεί ως ένδειξη αδυναμίας στη διεθνή σκηνή.

Οι αιτιολογίες που έχει προβάλλει κατά καιρούς ο Τραμπ για μια πιθανή στρατιωτική ενέργεια εμφανίζονται μεταβαλλόμενες — από την καταστολή διαδηλώσεων στο Ιράν έως το πυρηνικό πρόγραμμα και ακόμη και σενάρια αλλαγής καθεστώτος — χωρίς όμως σαφή εξήγηση για το πώς θα επιτευχθούν αυτοί οι στόχοι. Η ασάφεια αυτή έρχεται σε αντίθεση με προηγούμενες αμερικανικές στρατιωτικές επεμβάσεις, όπως εκείνη του 2003 στο Ιράκ επί προεδρίας Τζορτζ Γ. Μπους, όπου οι στόχοι είχαν παρουσιαστεί εξαρχής με μεγαλύτερη σαφήνεια, ανεξάρτητα από την ακρίβεια των πληροφοριών.

Σε κάθε περίπτωση, οι αναποφάσιστοι ψηφοφόροι — που συχνά καθορίζουν το αποτέλεσμα οριακών εκλογικών αναμετρήσεων — αναμένεται να αξιολογήσουν προσεκτικά τους χειρισμούς του προέδρου στο ζήτημα του Ιράν, αναζητώντας μια ξεκάθαρη και πειστική επιχειρηματολογία πριν διαμορφώσουν την τελική τους στάση στις κάλπες.