Του ΣΠΥΡΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΟΥ

“Εδώ Μπογκοτά!…Εδώ Κολόμπια!…Καλημέρα Αθήνα, καλημέρα Ελλάδα!…”

Έτσι συνήθιζε, κατά καιρούς, να ξεκινάει τις εκπομπές του στο ραδιόφωνο ο γνωστός δημοσιογράφος και ραδιοφωνικός showman Γιώργος Τράγκας. Ο υπαινιγμός κραυγαλέος στην σύγκριση των δύο χωρών και η υπερβολή προφανής. Αλλά αυτό έκανε την διαφορά και προκαλούσε την προσοχή του ακροατή της πρωινής ζώνης, που ήθελε κάτι έντονο για να ακούσει και να πάρει μπροστά, όταν πουρνό – πουρνό ξεκινούσε τη δύσκολη μέρα του.

Οι εικόνες της Κυριακής που πέρασε από το Ελληνικό ποδόσφαιρο, με κυρίαρχη την φωτογραφία του ισχυρού άνδρα του ΠΑΟΚ Ιβάν Σαββίδη, με το χέρι του να ακουμπάει το περίστροφο που έχει στην ζώνη του, έκαναν τον γύρο του κόσμου, αναδεικνύοντας κατά τον πλέον αυθεντικό τρόπο την βαριά παθογένεια του σκληρού πυρήνα του Ελληνικού οικονομικού, επιχειρηματικού και κοινωνικού συστήματος.

Όχι δεν είναι κάτι μεμονωμένο. Ούτε είναι κάτι εισαγόμενο από την πρώην Σοβιετία, την Ρωσική Ομοσπονδία, με τους ολιγάρχες που αναπτύσσονται στην σκιά του ενός και μεγάλου αρχηγού. Εκεί υπάρχει ολιγαρχία του πλούτου, αλλά όλοι κινούνται και αναπνέουν στον ζωτικό χώρο που τους αφήνει ο Ρώσος ηγέτης. Δηλαδή υπάρχει κράτος, με σκληρές και αυταρχικές δομές, που αφήνει τον καθένα να κινείται, πάνω η κάτω από το τραπέζι, όσο η κρατική εξουσία θέλει και επιτρέπει.

Σχεδόν καμία, λοιπόν, ομοιότητα με όσα συμβαίνουν προς τα Βόρεια και Ανατολικά.

Η κατάσταση που επικρατεί στο Ελληνικό ποδόσφαιρο – και είναι αλήθεια ότι δεν διαμορφώθηκε τα 2 τελευταία χρόνια – προσομοιάζει απόλυτα με τα όσα κραυγαλέα, γραφικά αλλά και ιδιαίτερα επικίνδυνα, επικρατούν σε χώρες της Λατινικής Αμερικής όπως η Κολομβία(!).

Και τι δεν έχουν δει τα μάτια μας τις τελευταίες δεκαετίες! Να ξεκινάνε πρωταθλήματα στα τέλη Αυγούστου και να ξέρουμε από την πρώτη αγωνιστική ποια ομάδα θα πάρει το πρωτάθλημα και ποια περίπου θα είναι και η τελική κατάταξη! Να κατευθύνουν οι μεγαλομέτοχοι των ισχυρών ΠΑΕ  τις οργανωμένες λέσχες των θερμόαιμων οπαδών της κάθε ομάδας, εναντίον των αντιπάλων, με τρόπους και με βίαιες συμπεριφορές που θυμίζουν τα Τάγματα Εφόδου που έδρασαν στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου. Να ανταλλάσσουν οι ισχυροί του Ελληνικού ποδοσφαίρου κατηγορίες μεταξύ τους και να στολίζει ο ένας τον άλλον με ύβρεις και καταγγελίες, που θα έπρεπε να έχουν ενεργοποιήσει τις μισές διατάξεις του Ποινικού Κώδικα. Να απειλούνται ανοικτά διαιτητές, επόπτες και κάθε είδους παράγοντες του Ελληνικού ποδοσφαίρου, από τους ίδιους τους μεγαλοσχήμονες επιχειρηματίες, χωρίς να κουνιέται φύλλο. Να αντιπαρατάσσουν, οι παντοδύναμοι στο πορτοφόλι ιδιοκτήτες των ΠΑΕ, στρατιές σωματοφυλάκων, αλλά και δημοσιογράφων, που έσπευδαν να πάρουν θέση στα χαρακώματα, μόλις ξεκινούσε ο πόλεμος, για να αποδείξουν ότι σέβονται τα μεροκάματα που εισπράττουν.

Και όλοι μαζί να αφιονίζουν τον κόσμο, να λερώνουν το ποδόσφαιρο, να διώχνουν από τις κερκίδες την Ελληνική οικογένεια, που πήγαινε με τα παιδιά της να συμμετάσχει σε αυτή την γιορτή της Κυριακής, που την χαιρόντουσαν κάποτε όλοι.

Στην μέση, μοιραίοι, έντρομοι και άβουλοι, πρωθυπουργοί, υπουργοί, πρόεδροι της ΕΠΟ, δικαστές, αθλητικοί παράγοντες και τόσοι άλλοι αρμόδιοι και αναρμόδιοι. Και από πίσω από την κάθε μεγάλη ομάδα και τον παντοδύναμο ιδιοκτήτη της να σύρονται και να αυτοδιασύρονται τοπικοί βουλευτές και δήμαρχοι, κάνοντας εμετικές δηλώσεις για να στηρίξουν την μία ή την άλλη ομάδα, στην προσπάθειά τους να κερδίσουν λίγα ψηφαλάκια και να μην χάσουν την εύνοια του τοπικού ποδοσφαιρικού άρχοντα.

Αυτή όμως η αποκρουστική και βαριά παθογένεια του Ελληνικού ποδοσφαίρου δεν είναι ξεκομμένη από την βαθύτερη αρρώστια του Ελληνικού οικονομικού και πολιτικού συστήματος.

Έχουν δίκιο εκείνοι που λένε ότι στην Ελλάδα δεν λειτούργησε ποτέ ο καπιταλισμός και η αστική κοινωνία , όπως συνέβη στις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες.

Εδώ βιώνουμε μορφές και εκδηλώσεις μιας βάρβαρης και αντικοινωνικής φεουδαρχίας, όπου κάποιοι ισχυροί του χρήματος θεωρούν απαραίτητο να θωρακίζουν την δύναμή τους με την ιδιοκτησία ιστορικών ΠΑΕ αλλά και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, προκειμένου να διαφεντεύουν την χώρα και να υπερπολλαπλασιάζουν την επιρροή και τα κέρδη τους.

Μπροστά στις επιδιώξεις τους αυτές, τίποτα δεν έχει σημασία. Ούτε το κύρος των πολιτικών και δικαστικών θεσμών, ούτε η αξιοπρέπεια των λειτουργών της Πολιτείας, της Δικαιοσύνης άλλα και του αθλητικού χώρου, ούτε το καθήκον σεβασμού και υπακοής στους Νόμους και στο Σύνταγμα.

Και ας μην καμώνονται ορισμένοι ότι ανακαλύπτουν τώρα τι κρύβεται στην αποχέτευση! Η κατάσταση αυτή δεν είναι ασφαλώς προϊόν της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Η κυβέρνηση Τσίπρα είχε όμως το καθήκον να την αλλάξει. Να εξυγιάνει το Ελληνικό ποδόσφαιρο, εξαλείφοντας έτσι και ένα σημαντικό μέρος της παθογένειας της Ελληνικής επιχειρηματικότητας. Όχι μόνο δεν το έκανε, αλλά επιδείνωσε ακόμα περισσότερο τα πράγματα! Μας πήγε δηλαδή από το κακό στο χειρότερο! Με αποτέλεσμα η αποφορά και η δυσοσμία να γίνονται πλέον αποπνικτικές!

Ποιος το περίμενε άραγε ότι ο Τράγκας θα έβγαινε τόσο αληθινός;

Ελπίσαμε στα καλύτερα και φθάσαμε στα χειρότερα! Εδώ που είμαστε πια, η Κολομβία με την Ελλάδα είναι μία κερκίδα δρόμος!…