Του ΣΠΥΡΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΟΥ


Αλήθεια πόσο αξίζει η ζωή ενός παιδιού στην Ελλάδα;

Αυτό οφείλει να αναρωτηθεί κάθε πολίτης αυτού του κράτους , άνδρας η γυναίκα, που έχει παιδιά και τα μεγαλώνει με χίλιους κόπους και βάσανα σε μια καθημερινότητα που γίνεται από μέρα σε μέρα όλο και πιο δύσκολη, όλο και πιο ανηφορική.

Το έναυσμα το δίνει η σπαρακτική, μέσα στην απλότητά της, δήλωση του πατέρα της μικρής Μελίνας Παρασχάκη, που έχασε τόσο άδικα την ζωή της στην ηλικία των 4 ετών.

“Κάνω έκκληση σε όλους …26 μήνες μετά τον θάνατο του παιδιού μου προσπαθώ να μάθω τι έχει συμβεί και δεν μπορώ…Θέλω την αλήθεια. Είμαι στο σκοτάδι. Θα το τραβήξω μέχρι τέλους μέχρι να μάθω την αλήθεια!…”

Αυτά είπε, μεταξύ των άλλων, ο τραγικός πατέρας, δηλαδή ένας Έλληνας πολίτης από όλους μας, που πληρώνει φόρους, ασφαλιστικές εισφορές , δημοτικά τέλη και ό,τι άλλο μας ζητάει το Ελληνικό Κράτος που μας έχει στύψει, ιδιαιτέρως τα τελευταία χρόνια.

Αυτό που συνέβη στην οικογένεια του Μάνου Παρασχάκη, πατέρα της μικρής Μελίνας, θα μπορούσε να συμβεί και στον καθένα από εμάς. Πριν από 26 μήνες έβαλε το κοριτσάκι του στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο Κρήτης για μία εγχείρηση ρουτίνας, αυτό που ξέρουμε όλοι ως ” κρεατάκια”. Εμπιστεύτηκε , λοιπόν, τις επίσημες δομές του Ελληνικού Κράτους τις οποίες πληρώνουμε και συντηρούμε όλοι μας , με τον μόχθο και τον ιδρώτα μας, για να κάνουν μία ιατρική πράξη γνωστή, απλή, και εύκολη στο παιδί του.

Του πήραν το παιδάκι από τα χέρια μέσα στην καλή χαρά και του το επέστρεψαν σκεπασμένο με το σεντόνι του νεκροτομείου.

Και δεν έφταναν αυτά…επί 26 μήνες το Ελληνικό Κράτος τον αφήνει να τρέχει από πόρτα σε πόρτα, να χτυπάει τηλέφωνα, να παρακαλεί αρμοδίους, να φωνάζει, να κλαίει, να οργίζεται, χωρίς να του δίνει αυτό που δικαιούται ως Πατέρας. Μία σοβαρή και υπεύθυνη εξήγηση για τον τραγικό και παράλογο θάνατο του παιδιού του.

Η χροιά της φωνής του, ανάμεικτη, γεμάτη από συγκίνηση και αγανάκτηση, τα έλεγε όλα :

“Προσπαθώ να μάθω τι έχει συμβεί και δεν μου λέει  κανείς τίποτα. Και ξαφνικά, σε μια άσχετη συζήτηση για την Novartis στην Βουλή, βλέπω να βγαίνει το πόρισμα στο αέρα, το οποίο κανείς δεν μου έδωσε μέχρι τώρα!…”.

Αλήθεια, τι να πρωτοπεί κανείς; Τι να θεωρήσει πιο ντροπιαστικό απ΄ όλα για το Ελληνικό Κράτος, αλλά – εν προκειμένω – και για την παρούσα κυβέρνηση;

Το γεγονός ότι το πόρισμα αφέθηκε κλειδωμένο σε κάποιο συρτάρι; Ρίχνοντας έτσι ένα βαρύ γκρίζο σύννεφο υποψίας πάνω στον αναπληρωτή Υπουργό Υγείας Π. Πολάκη , ή συγγενής του οποίου αναισθησιολόγος Νεκταρία Πολάκη φέρεται ότι έχει συγκεκριμένες ευθύνες; Να ντραπεί για το γεγονός ότι ο επικεφαλής των Επιθεωρητών Υγείας βγήκε με δηλώσεις του και υποστήριξε ότι η υπόθεση δεν άργησε και ότι τα 2 χρόνια είναι “εύλογος χρόνος” μέχρι να βγουν τα συμπεράσματα;

Ό,τι και να πει κανείς, από όπου και να πιάσει αυτήν την ντροπιαστική υπόθεση θα οδηγηθεί σε μαύρες, ολοσκότεινες σκέψεις για αυτό που ζούμε γύρω μας αυτά τα πολύ δύσκολα πέτρινα χρόνια.

Έπρεπε να γίνει όλος αυτός ο καυγάς, έπρεπε να ανοίξει το μέτωπο της σύγκρουσης για το  σκάνδαλο Novartis, για να μάθει από την τηλεόραση και επ΄ ευκαιρία μιας έντονης διαμάχης στην Βουλή ένας φορολογούμενος Έλληνας πολίτης και πατέρας τους λόγους που οδήγησαν στο θάνατο το παιδί του, από το ρεπορτάζ των δημοσιογράφων :

“Βαριά ιατρική αμέλεια”, που προήλθε από την αναισθησιολόγο γιατρό και ιατρική αμέλεια από την καρδιολόγο και την νοσηλεύτρια!…”

Θα μου πείτε είναι πρώτη φορά που συμβαίνουν αυτά στην Ελλάδα; Είναι η μοναδική φορά που κάποιοι που έχουν εξουσία φέρονται αναμεμιγμένοι σε προσπάθειες να καλύψουν τους κολλητούς τους;

Όχι δεν είναι η πρώτη φορά. Αλλά σε αυτή την περίπτωση φαίνεται ότι έχουμε ξεπεράσει τα όρια. Και πως να το κάνουμε; Μετά από τόσα χρόνια ανηφόρας και προσωπικής και οικογενειακής οδύνης μπαϊλντίσαμε!….

Για αυτό, λοιπόν, ο κ. Πολάκης πρέπει να πάρει όλη την χαρτούρα που αφορά στην σχετική υπόθεση της Μελίνας, να την βάλει σε έναν μεγάλο φάκελο και να πάει να την αφήσει στα χέρια της Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου. Και πρέπει να το κάνει ο ίδιος για να αρχίσουν κάποια στιγμή να μπαίνουν τα πράγματα στην θέση τους. Αν, όπως ισχυρίζεται ο ίδιος, δεν σήκωσε ούτε μια φορά το τηλέφωνο για να κάνει παρέμβαση.

Για να μην φτάνουμε στο σημείο να αναρωτιούνται εχθροί και φίλοι μας:

Τελικά πόσο αξίζει η ζωή ενός παιδιού στην Ελλάδα ; …


Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα