Σε μια πράξη βαθιάς προσωπικής φόρτισης, μακριά από επίσημες δηλώσεις και πολιτικά μηνύματα, ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν βρέθηκε και φέτος στο νεκροταφείο Πισκαριόφσκοε της Αγίας Πετρούπολης, για να αφήσει λουλούδια στη μνήμη του μεγαλύτερου αδελφού του – ενός παιδιού που δεν πρόλαβε ποτέ να γνωρίσει, αλλά κουβαλά μέσα του ως κομμάτι μιας οικογενειακής και εθνικής τραγωδίας.
Ο Βίκτορ Πούτιν γεννήθηκε το 1940, σε μια Σοβιετική Ένωση που σύντομα θα βυθιζόταν στον εφιάλτη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Δύο μόλις χρόνια αργότερα, μέσα στη φρίκη της πολιορκίας του Λένινγκραντ, το μικρό αγόρι έχασε τη ζωή του από διφθερίτιδα και ασιτία – όπως εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι κάτοικοι της πόλης που λύγισαν από την πείνα, το κρύο και τις ασθένειες.
Η μητέρα του, εξαντλημένη και ανήμπορη να τον θρέψει, αναγκάστηκε να τον παραδώσει σε παιδιατρικό νοσοκομείο, ελπίζοντας πως εκεί θα σωθεί. Δεν τα κατάφερε. Ο Βίκτορ πέθανε μακριά από το σπίτι του και θάφτηκε χωρίς όνομα, σε έναν από τους μαζικούς τάφους του Πισκαριόφσκοε – ενός νεκροταφείου που σήμερα αποτελεί σύμβολο της ανείπωτης απώλειας της πολιορκίας.
Ο Βλαντίμιρ Πούτιν γεννήθηκε το 1952, χρόνια μετά το τέλος του πολέμου. Δεν γνώρισε ποτέ τον αδελφό του και σπάνια μιλά δημόσια για εκείνον. Ωστόσο, κάθε χρόνο, στις 27 Ιανουαρίου – την ημέρα που το 1944 έσπασε ο κλοιός της πολιορκίας του Λένινγκραντ – επιστρέφει στον ίδιο τόπο. Εκεί, ανάμεσα στους ανώνυμους τάφους, αφήνει κόκκινα τριαντάφυλλα σε ένα σημείο όπου πιστεύεται ότι αναπαύεται ο Βίκτορ.
Δεν υπάρχει επιγραφή. Δεν υπάρχει σταυρός με όνομα. Υπάρχει μόνο η μνήμη – και μια σιωπηλή τελετουργία που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, σαν προσωπικό χρέος προς ένα παιδί που χάθηκε μέσα στην πιο σκοτεινή σελίδα της ιστορίας της πόλης. Ένα παιδί που δεν πρόλαβε να ζήσει, αλλά συνεχίζει να υπάρχει μέσα από τη μνήμη, την απώλεια και την αδυσώπητη σκιά της Ιστορίας.
Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα