Ακολουθώντας συγκεκριμένη στρατηγική η Τουρκία κλιμακώνει τις προκλήσεις στον εναέριο χώρο του Αιγαίου τεστάροντας τα ανακλαστικά της Ελλάδος και επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα την βούληση του Ερντογάν να επεκτείνει την κυριαρχία της Άγκυρας σε βάρος της Ελλάδος στο Αιγαίο, με κάθε τρόπο.
Οι Τούρκοι κλιμακώνουν τις προκλήσεις: Παραβιάζουν με drones τον Ελληνικό εναέριο χώρο – Σηκώθηκαν Ελληνικά F16 για την αναχαίτιση – Είναι έτοιμη η Αθήνα για τα χειρότερα;
Αυτή την φορά έστειλε drones να παραβιάσουν τον εναέριο χώρο μας κοντά στην Σαμοθράκη και πάνω από θαλάσσιες ζώνες, που καλύπτουν την Ελληνική υφαλοκρηπίδα και ανήκουν στην δυνητική Ελληνική ΑΟΖ.
Σύμφωνα με πληροφορίες, το τουρκικό UAV κινήθηκε στην ευαίσθητη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Σαμοθράκης και Λήμνου, επαναφέροντας στο προσκήνιο ένα σκηνικό που η Αθήνα είχε κάθε λόγο να θεωρεί ότι ανήκει σε μια προηγούμενη, πιο δύσκολη περίοδο των ελληνοτουρκικών σχέσεων.
Η αντίδραση της Πολεμικής Αεροπορίας ήταν άμεση και κινήθηκε στο πλαίσιο των πάγιων προβλεπόμενων διαδικασιών. Ζεύγος ελληνικών F-16 απογειώθηκε, προκειμένου να αναγνωρίσει και να αναχαιτίσει το τουρκικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος, σε μια ακόμη επιχείρηση ελέγχου της κατάστασης στον εναέριο χώρο του Αιγαίου.
Το επεισόδιο αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα καθώς σημειώθηκε μόλις λίγες ώρες μετά την προειδοποίηση του τουρκικού υπουργείου Άμυνας ότι ενδεχόμενη εγκατάσταση βάσης UAV στη Ρόδο θα «έβλαπτε την ειρήνη και τη σταθερότητα στο Αιγαίο». Η Άγκυρα, μάλιστα, συνόδευσε την προειδοποίηση με αναφορά στη λήψη «απαραίτητων μέτρων». Η χρονική συγκυρία των δύο κινήσεων δεν περνά απαρατήρητη στην Αθήνα και προστίθεται σε μια αλληλουχία μηνυμάτων που δείχνουν ότι η Τουρκία επιχειρεί εκ νέου να δοκιμάσει τα όρια και τις αντοχές της ελληνικής πλευράς.
Το ερώτημα που καλείται πλέον να αποκρυπτογραφήσει η Αθήνα αφορά τις πραγματικές προθέσεις της Άγκυρας: πρόκειται για μια δυναμική επιχείρηση αποστολής μηνυμάτων, ένα ακόμη εργαλείο πίεσης ενόψει των ευρύτερων γεωπολιτικών εξελίξεων ή μήπως βρισκόμαστε μπροστά σε μια συνειδητή και τελική επιλογή επιστροφής στην πολιτική των προκλήσεων επί του πεδίου και, συνακόλουθα, σε μια περίοδο μη ελεγχόμενης έντασης;
Τα μηνύματα από την Άγκυρα ήταν πολλά τους τελευταίους μήνες. Την ίδια στιγμή, είχαν ουσιαστικά οδηγηθεί σε αδιέξοδο οι προσπάθειες των υπουργών Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη και Χακάν Φιντάν για την εξεύρεση ενός κοινού τόπου, ο οποίος θα επέτρεπε στις δύο χώρες να συντάξουν συνυποσχετικό για την οριστική διευθέτηση του πυρήνα των διαφορών τους: την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών μέσω του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.
Προς το παρόν, δεν υπάρχει κανένας σχεδιασμός για συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ταγίπ Ερντογάν στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Με τα σημερινά δεδομένα, μια νέα συνεννόηση θα είναι εξαιρετικά δύσκολη, ιδιαίτερα καθώς στη Νέα Υόρκη ο Τούρκος πρόεδρος αναμένεται να επιχειρήσει να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά και διπλωματικά την αναβάθμιση του ρόλου της Τουρκίας σε περιφερειακό επίπεδο, τη δαιμονοποίηση του Ισραήλ και κινήσεις όπως αυτή της Τριμερούς της Μέκκας.
Για την Αθήνα διαμορφώνεται έτσι μια ακόμη δύσκολη εξίσωση. Θα πρέπει να απορρίψει και να αντιμετωπίσει κάθε προσπάθεια επιβολής τετελεσμένων από την Τουρκία, χωρίς όμως η ένταση που πιθανότατα θα δημιουργηθεί να τραβήξει πάνω της το «ραντάρ» του Αμερικανού προέδρου. Ο Ντόναλντ Τραμπ προφανώς δεν επιθυμεί να δει μια νέα κρίση να ξεσπά στην ευρύτερη περιοχή, την ώρα που επιχειρεί, έστω και με περιορισμένη μέχρι στιγμής επιτυχία, να κλείσει τα ήδη ανοιχτά μέτωπα. Πολύ περισσότερο, όταν έχει δείξει ότι λαμβάνει ελάχιστα υπόψη του το πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου και τη διεθνή νομιμότητα και αρέσκεται κυρίως σε μια συναλλακτικού τύπου διπλωματία.
Παραβιάσεις
Μετά και την τελευταία πρωτοβουλία της Τουρκίας για τη θέσπιση, μέσω προεδρικών διαταγμάτων, δύο μεγάλων θαλάσσιων πάρκων στο Βόρειο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, αλλά και την επιστροφή στην πρακτική των παραβιάσεων του Εθνικού Εναέριου Χώρου, πλέον όχι μόνο με UAVs αλλά και με οπλισμένα τουρκικά F-16, είναι σαφές ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις εισέρχονται σε μια νέα και δύσκολη φάση δοκιμασίας.
Η Ελλάδα θα κληθεί πολύ σύντομα να υπερασπιστεί επί του πεδίου τα κυριαρχικά δικαιώματά της. Αυτό θα πρέπει να γίνει τόσο μέσω της υλοποίησης συγκεκριμένων έργων και πρωτοβουλιών, παρά τις αντιδράσεις της Τουρκίας, όσο και μέσω της αποτροπής κάθε προσπάθειας επιβολής de facto περιορισμών σε δραστηριότητες όπως η αλιεία, οι επιστημονικές έρευνες και άλλες αντίστοιχες δράσεις σε περιοχές διεθνών υδάτων επί της ελληνικής, μη οριοθετημένης υφαλοκρηπίδας.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί, παράλληλα, το γεγονός ότι η Τουρκία, σχεδόν σε όλες τις τελευταίες ανακοινώσεις της με τις οποίες αντιδρά σε ελληνικές πρωτοβουλίες, επαναφέρει ως κορυφαίο ζήτημα τη θεωρία των λεγόμενων «γκρίζων ζωνών». Το έκανε και την περασμένη Τετάρτη. Η επιλογή αυτή εκ των πραγμάτων τροφοδοτεί την ένταση και, κυρίως, καθιστά ακόμη δυσκολότερη την έναρξη οποιασδήποτε σοβαρής συζήτησης για το ζήτημα των οριοθετήσεων, ακόμη και όταν πρόκειται για συνομιλίες τεχνικού χαρακτήρα.
Η Διακήρυξη των Αθηνών, ένα κείμενο που εξαρχής περιείχε αρκετά προβληματικά σημεία, έχει πλέον εξαντλήσει προ πολλού τη δυναμική της. Κομβικής σημασίας υπήρξε και η διαφορετική ερμηνεία που έδινε η Τουρκία στον όρο περί «αποφυγής προκλητικών ενεργειών», θεωρώντας στην πράξη ότι αυτός αφορά τον αυτοπεριορισμό της Ελλάδας ως προς την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της.
Η Διακήρυξη, πάντως, προσέφερε μια σημαντική περίοδο ηρεμίας. Περιόρισε την εξάντληση της Πολεμικής Αεροπορίας, λόγω της απουσίας των συνήθως πυκνών παράνομων δραστηριοτήτων στον εναέριο χώρο του Αιγαίου, συνέβαλε στην αποτελεσματική διαχείριση του Μεταναστευτικού με τον περιορισμό των ροών από την Τουρκία — για λόγους που συνδέονται και με το συνολικό παζάρι της Άγκυρας με την Ε.Ε. — και ταυτόχρονα έδωσε στην Ελλάδα πολύτιμο χρόνο για να υλοποιήσει ένα από τα μεγαλύτερα εξοπλιστικά προγράμματα των τελευταίων δεκαετιών.
Εξωραϊσμός της εικόνας
Το ίδιο διάστημα, βεβαίως, λειτούργησε και προς όφελος της Τουρκίας. Βοήθησε στον εξωραϊσμό της διεθνούς εικόνας της, καθώς για περίπου τρία χρόνια η ελληνική διπλωματία είχε περιορίσει την καταγγελία και τη δραστηριοποίησή της απέναντι στον τουρκικό αναθεωρητισμό. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι η αναβάθμιση του ρόλου της Άγκυρας και η προσέγγισή της με την Ευρώπη και τις ΗΠΑ οφείλεται στα «ήρεμα νερά». Η δυναμική αυτή έχει βαθύτερες γεωπολιτικές αιτίες και συνδέεται με τη γενικότερη μετατόπιση των ισορροπιών στην περιοχή.
Επισήμως, οι δύο χώρες, ελλείψει άλλου πλαισίου, παραμένουν ατύπως δεσμευμένες και συνεχίζουν να επικαλούνται τη Διακήρυξη των Αθηνών. Στην πράξη, όμως, η αξιοπιστία αυτών των δεσμεύσεων δοκιμάζεται, καθώς η Τουρκία επιχειρεί να επιβάλει τη δική της ερμηνεία, απαιτώντας ουσιαστικά τον περιορισμό της άσκησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το κομβικό σημείο της νέας κατάστασης: η Τουρκία δείχνει πλέον να επιλέγει όχι απλώς τη δημόσια αντίδραση και την καταγγελία των ελληνικών πρωτοβουλιών, αλλά την απάντηση επί του πεδίου, με κινήσεις προκλητικές και παράνομες, οι οποίες οδηγούν ευθέως στην επιστροφή της έντασης.
Στο Αιγαίο, πάντως, και οι δύο πλευρές έχουν μέχρι σήμερα αποφύγει κινήσεις όπως οι σεισμικές έρευνες που θα συνδέονταν με προσπάθεια μονομερούς αξιοποίησης της μη οριοθετημένης υφαλοκρηπίδας. Μια τέτοια κίνηση θα οδηγούσε σχεδόν αυτομάτως σε μείζονα στρατιωτική αντιπαράθεση. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι μπορεί επ’ αόριστον να διατηρείται ένα άτυπο μορατόριουμ για κάθε άλλη δραστηριότητα, όπως η περιβαλλοντική προστασία, η πόντιση καλωδίων, η αλιεία, τα υπεράκτια αιολικά και σειρά άλλων δράσεων.
Η Ελλάδα, με τη δημοσιοποίηση του Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδιασμού (ΘΧΣ) τον Απρίλιο του 2025, έδειξε ότι είναι αποφασισμένη να προχωρήσει, σύμφωνα με το πλαίσιο που θέτει η UNCLOS και το ευρωπαϊκό κεκτημένο, στην άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της εντός των χωρικών υδάτων της, αλλά και στην άσκηση των αρμοδιοτήτων της σε διεθνή ύδατα εντός των ορίων της μη οριοθετημένης ΑΟΖ της.
Υπάρχει, βεβαίως, μια σημαντική διευκρίνιση: τα εξωτερικά όρια της ΑΟΖ, όπως εμφανίζονται στους σχετικούς χάρτες, έχουν οριστεί βάσει του Νόμου 4001/2011 και ισχύουν όσο παραμένει σε εκκρεμότητα η συμφωνία οριοθέτησης με τις αντικείμενες χώρες.
Οι Τούρκοι κλιμακώνουν τις προκλήσεις: Παραβιάζουν με drones τον Ελληνικό εναέριο χώρο – Σηκώθηκαν Ελληνικά F16 για την αναχαίτιση – Είναι έτοιμη η Αθήνα για τα χειρότερα;
Θαλάσσια πάρκα
Η τουρκική αντίδραση ήταν τότε άμεση. Η Άγκυρα έδωσε στη δημοσιότητα άτυπο χάρτη του δικού της ΘΧΣ, ο οποίος έσπευδε να επικαλύψει μεγάλες περιοχές της μη οριοθετημένης ελληνικής υφαλοκρηπίδας, αλλά και περιοχές δυνητικών θαλάσσιων ζωνών των ελληνικών νησιών.
Έκτοτε, η Ελλάδα προχώρησε συστηματικά, αλλά και βάσει των δεσμεύσεών της έναντι της Ε.Ε., στη θεσμοθέτηση των θαλάσσιων πάρκων, στο ειδικό χωροταξικό πλαίσιο για τον τουρισμό, το οποίο περιλαμβάνει και τα νησιά και περιοριζόταν εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, αλλά και στον χωροταξικό σχεδιασμό για τις ΑΠΕ.
Η αντίδραση της Τουρκίας υπήρξε σχεδόν πανομοιότυπη. Ανακοινώσεις στις 9 Απριλίου 2024, στις 21 Ιουλίου 2025, στις 7 Αυγούστου 2026 και σε άλλες περιπτώσεις επανέφεραν στο προσκήνιο την παράνομη θεωρία των «γκρίζων ζωνών», δείχνοντας ότι η Άγκυρα αντιμετωπίζει κάθε νέα ελληνική πρωτοβουλία ως πιθανή μεταβολή των ισορροπιών επί του πεδίου.
Παράλληλα, υπήρξε η απόπειρα ερευνών για την πόντιση του καλωδίου GSI της ηλεκτρικής διασύνδεσης Κύπρου – Κρήτης, η οποία διακόπηκε από το τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό τον Ιούλιο του 2024, καθώς και η χάραξη της μέσης γραμμής βάσει του Νόμου 4001/2011 για τα δύο οικόπεδα νοτίως της Κρήτης, τα οποία μάλιστα έχουν παραχωρηθεί στην Chevron.
Η συμφωνία με τους Γάλλους
Τις τελευταίες εβδομάδες καταγράφηκαν και άλλες εξελίξεις. Στον GSI, το πλειοψηφικό πακέτο περνά πλέον στη γαλλική εταιρεία Meridiam, η οποία θα έχει και την ευθύνη υλοποίησης του έργου, ενώ στην Κύπρο υπήρξαν ανακοινώσεις για την έναρξη εκμετάλλευσης του κοιτάσματος «Κρόνος» στο Οικόπεδο 6 της κυπριακής ΑΟΖ.
Με τη θεσμοθέτηση των δύο θαλάσσιων πάρκων η Τουρκία δεν περιορίζεται σε μια πολιτική διαμαρτυρία. Καταγράφει επί του πεδίου τις μαξιμαλιστικές και εκτός του πλαισίου του Δικαίου της Θάλασσας θέσεις της.
Η τουρκική θέση είναι ότι τα νησιά δεν δικαιούνται θαλάσσιες ζώνες πέραν των τρεχόντων χωρικών υδάτων των 6 ναυτικών μιλίων. Παράλληλα, υποστηρίζει ότι τα νησιά δεν υπολογίζονται στην οριοθέτηση της μέσης γραμμής, η οποία ορίζεται αυθαίρετα στο μέσο του Αιγαίου, στη μέση απόσταση από τις ηπειρωτικές ακτές των δύο χωρών. Πρόκειται για έναν ισχυρισμό που, εάν γινόταν αποδεκτός, θα οδηγούσε στον εγκλωβισμό ελληνικών νησιών εντός τουρκικής υφαλοκρηπίδας και τουρκικών ζωνών αρμοδιότητας.
Ειδικά στην περίπτωση του Καστελόριζου, επιδιώκεται, για ευνόητους λόγους, η πλήρης αποκοπή του νησιού και του συμπλέγματος της Μεγίστης από τον ενιαίο θαλάσσιο χώρο με τα Δωδεκάνησα, ενώ ουσιαστικά διαγράφεται κάθε θαλάσσια ζώνη που μπορεί να διεκδικήσει το Καστελόριζο βάσει της UNCLOS. Με τους χάρτες που παρουσιάζει η Τουρκία επιχειρείται, παράλληλα, να διαγραφεί το δικαίωμα των νησιών σε αύξηση των χωρικών υδάτων, όπου αυτό επιτρέπεται από τη γεωγραφία, έως τα 12 ναυτικά μίλια.
Στο Βόρειο Αιγαίο, το τουρκικό πάρκο αποκτά ιδιαίτερο γεωγραφικό και στρατηγικό βάρος. Η Άγκυρα μπαίνει ουσιαστικά σφήνα μεταξύ Λήμνου και Σαμοθράκης, σε περιοχές διεθνών υδάτων και μη οριοθετημένης ελληνικής υφαλοκρηπίδας, στην έξοδο των Στενών. Πρόκειται για περιοχή από την οποία διέρχονται οι υποθαλάσσιες διασυνδέσεις της Λήμνου με τη Θράκη.
Με βάση, λοιπόν, τους τουρκικούς ισχυρισμούς, έργα αυτού του τύπου — ορισμένα από τα οποία βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη — θα έπρεπε να τυγχάνουν της έγκρισης των τουρκικών αρχών. Μια τέτοια ερμηνεία δεν αποτελεί απλώς θεωρητική διαφωνία, αλλά μεταφράζεται σε προσπάθεια δημιουργίας νέων τετελεσμένων επί του πεδίου.
Τα τουρκικά θαλάσσια πάρκα ακολουθούν στον σχεδιασμό τους τις διεκδικήσεις της Τουρκίας επί της υφαλοκρηπίδας, όπως αυτές είχαν διατυπωθεί στην περιοχή Ρόδου – Καστελόριζου με τα οικόπεδα που ανατέθηκαν στην τουρκική κρατική πετρελαϊκή εταιρεία ΤΡΑΟ από το 2012, αλλά και στο Βόρειο Αιγαίο, με αντίστοιχες παραχωρήσεις στην ΤΡΑΟ ήδη από τη δεκαετία του ’70.
Την ίδια ώρα, η Τουρκία έχει αντιδράσει έντονα στην προσπάθεια της Ελλάδας, στο πλαίσιο των μεγάλων εξοπλιστικών προγραμμάτων, να ενισχύσει την αποτρεπτική ισχύ των νησιών, μεταξύ άλλων και με ισραηλινά οπλικά συστήματα. Και υπάρχει μια εξέλιξη που ίσως έχει διαφύγει της προσοχής: οι Patriot παρέμειναν στην Κάρπαθο, παρά τις εντονότατες τουρκικές αντιδράσεις.
Η εικόνα που διαμορφώνεται πλέον είναι συνεπώς σαφής. Η Τουρκία, με τα δύο θαλάσσια πάρκα — τα οποία έχουν αυτοτελή σημασία — αλλά και με την επιστροφή στην παράνομη τακτική των παραβιάσεων του Εθνικού Εναέριου Χώρου και των παραβάσεων εντός του FIR Αθηνών με F-16, θέλει να στείλει ένα απειλητικό μήνυμα και μια σαφή προειδοποίηση: δεν θα ανεχθεί την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας, τα οποία θεωρεί ότι απειλούν τα δικά της συμφέροντα, όπως αυτά έχουν εκφραστεί μέσα από το επεκτατικό δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Ταυτόχρονα, επιχειρεί να διαλύσει την εντύπωση ότι, επειδή είναι απορροφημένη στη διεκδίκηση του ηγετικού περιφερειακού ρόλου και εμπλέκεται στις μεγάλες κρίσεις της Μαύρης Θάλασσας, της Μέσης Ανατολής και του Ιράν, υποβαθμίζει το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, αφήνοντας στην Ελλάδα ελεύθερο πεδίο δράσης.
Πολιτικές σκοπιμότητες
Υπάρχει, ωστόσο, και η παράμετρος της εσωτερικής πολιτικής σκοπιμότητας. Η Τουρκία επιθυμεί να αποδείξει ότι αντιδρά δυναμικά σε αυτό που η ελίτ της χώρας αντιλαμβάνεται ως προσπάθεια αποκλεισμού της από τη Μεσόγειο και περικύκλωσής της από το Ισραήλ. Στο πλαίσιο αυτής της αντίληψης, η Ελλάδα θεωρείται ότι λειτουργεί και αναλαμβάνει πρωτοβουλίες έχοντας την υποστήριξη του νέου περιφερειακού ανταγωνιστή της Τουρκίας.
Έτσι, η παραδοσιακή ελληνοτουρκική αντιπαράθεση για το Αιγαίο αποκτά πλέον μια επιπλέον διάσταση: αυτή του ανταγωνισμού με το Ισραήλ και της επέκτασης της επιρροής του στην περιοχή. Και φυσικά, πάνω από όλα αυτά, πρέπει να προστεθεί η διάσταση των μεγάλων και ταχύτατων ανακατατάξεων που συντελούνται στο γεωστρατηγικό σκηνικό της ευρύτερης περιοχής.
Η γειτονική χώρα έχει ενθαρρυνθεί από την αναγνώριση του ρόλου της στις περιφερειακές κρίσεις τόσο από τις ΗΠΑ και τον πρόεδρο Τραμπ όσο και από την ίδια την Ε.Ε., παρά τους αστερίσκους που εξακολουθούν να τίθενται είτε για την κατάσταση του Κράτους Δικαίου είτε για αποφάσεις και πολιτικές που αφορούν την επιθετικότητά της απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο.
Έτσι, όμως, οι προειδοποιήσεις της γείτονος προς την Ελλάδα κάθε άλλο παρά ρητορικές είναι πλέον. Η Τουρκία, προβάλλοντας το προφίλ ισχύος της σε μια πολύ ευρύτερη γεωγραφία, δείχνει αποφασισμένη να αποτρέψει αυτό που θεωρεί προσπάθεια επιβολής τετελεσμένων και περικύκλωσής της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.
Ο Χ. Φιντάν το έθεσε ξεκάθαρα την περασμένη εβδομάδα. Σε μια προσπάθεια, λίγο-πολύ, να δελεάσει τους Αιγύπτιους προκειμένου να προχωρήσουν στη Συμμαχία της Μέκκας, πρόβαλε ως απειλή την Τριμερή Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, υποστηρίζοντας ότι κόβουν στη μέση την Ανατολική Μεσόγειο, παραβλέποντας τις χώρες με τις απέναντι ακτές, την Τουρκία και την Αίγυπτο.
Το μήνυμα της Άγκυρας, επομένως, δεν αφορά πλέον μόνο το Αιγαίο. Εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική διεκδίκησης ρόλου και επιρροής, σε μια περιοχή όπου οι ισορροπίες μεταβάλλονται με ταχύτητα και όπου κάθε κίνηση, ακόμη και αν εμφανίζεται ως περιορισμένη ή συμβολική, μπορεί να λειτουργήσει ως κρίκος μιας αλυσίδας που οδηγεί σε νέα ένταση.
Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα για την Αθήνα: να αντιμετωπίσει αποφασιστικά τις κινήσεις της Τουρκίας, χωρίς να επιτρέψει στην Άγκυρα να καθορίσει εκείνη το πεδίο και τον ρυθμό της αντιπαράθεσης. Να αποτρέψει τα τετελεσμένα, χωρίς να διολισθήσει σε μια ανεξέλεγκτη κλιμάκωση. Και, κυρίως, να διατηρήσει ανοιχτό το περιθώριο διπλωματικών ελιγμών σε μια περίοδο κατά την οποία το Αιγαίο και η Ανατολική Μεσόγειος μετατρέπονται ξανά σε ένα από τα πιο ευαίσθητα γεωπολιτικά μέτωπα της περιοχής.
Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα