Η Τουρκία επιταχύνει την προσπάθεια αναμόρφωσης του Πολεμικού Ναυτικού της, με ένα ιδιαίτερα φιλόδοξο πρόγραμμα ναυπήγησης που περιλαμβάνει δεκάδες πολεμικές μονάδες. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζει το Militaire, στα τουρκικά ναυπηγεία βρίσκονται αυτή την περίοδο σε εξέλιξη συνολικά 61 πολεμικά πλοία, από τα οποία 37 προορίζονται για το τουρκικό Ναυτικό και 24 για ξένους πελάτες.
Η εικόνα αυτή δείχνει ότι η Άγκυρα δεν περιορίζεται στην απόκτηση μεμονωμένων νέων οπλικών συστημάτων, αλλά επιχειρεί να δημιουργήσει μια ευρύτερη ναυτική υποδομή με δυνατότητα συνεχούς παραγωγής πλοίων και εξαγωγών.
Από τις κορβέτες στα αντιτορπιλικά
Στον πυρήνα του προγράμματος βρίσκονται πλέον μεγαλύτερες και ισχυρότερες μονάδες.
Η Τουρκία προχωρά στην κατασκευή του αεροπλανοφόρου MUGEM, το οποίο σχεδιάζεται να αποτελέσει μία από τις σημαντικότερες μονάδες του τουρκικού στόλου. Προβλέπεται να αξιοποιεί επανδρωμένα μαχητικά αεροσκάφη, αλλά και μη επανδρωμένα εναέρια, θαλάσσια και υποβρύχια συστήματα.
Παράλληλα, βρίσκεται σε εξέλιξη το πρόγραμμα των αντιτορπιλικών αεράμυνας TF-2000. Σε πρώτη φάση προβλέπεται η κατασκευή τεσσάρων πλοίων, με το πρώτο να αναμένεται να καθελκυστεί το 2027.
Πρόκειται για μια σαφή μετατόπιση από την κατασκευή μικρότερων μονάδων προς ένα Ναυτικό με μεγαλύτερες δυνατότητες αεράμυνας και προβολής ισχύος.
Νέα γενιά φρεγατών
Σημαντικό κομμάτι του σχεδιασμού αποτελούν και οι φρεγάτες κλάσης Istanbul/İstif.
Η Τουρκία έχει ήδη παραλάβει την πρώτη μονάδα, ενώ αρκετές ακόμη βρίσκονται σε διαφορετικά στάδια κατασκευής και δοκιμών. Τα πλοία ενσωματώνουν σε μεγάλο βαθμό τουρκικής προέλευσης συστήματα, μεταξύ των οποίων ραντάρ AESA, πυραύλους ATMACA και συστήματα αεράμυνας.
Η προσπάθεια αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία για την Άγκυρα, καθώς συνδέεται με τον στόχο περιορισμού της εξάρτησης από ξένους προμηθευτές.
Υποβρύχια και μη επανδρωμένα συστήματα
Το τουρκικό πρόγραμμα δεν σταματά στις μονάδες επιφανείας.
Έχει ξεκινήσει και η ανάπτυξη του εθνικού υποβρυχίου MİLDEN, με στόχο την ένταξη του πρώτου εγχώριας σχεδίασης υποβρυχίου στον τουρκικό στόλο στις αρχές της επόμενης δεκαετίας.
Ταυτόχρονα, η Άγκυρα επενδύει ολοένα περισσότερο σε μη επανδρωμένα συστήματα, επιδιώκοντας να συνδέσει τα πλοία του στόλου με εναέρια, επιφανειακά και υποβρύχια drones.
Έτσι διαμορφώνεται σταδιακά ένα διαφορετικό μοντέλο ναυτικής ισχύος, στο οποίο τα επανδρωμένα πλοία θα μπορούν να συνεργάζονται με μεγάλο αριθμό αυτόνομων πλατφορμών.
Η «Γαλάζια Πατρίδα» ως στρατηγικός άξονας
Η συγκεκριμένη ναυτική ανάπτυξη συνδέεται από τουρκικής πλευράς με το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» (Mavi Vatan).
Στόχος της Άγκυρας είναι να διαθέτει έναν στόλο που δεν θα περιορίζεται στην παράκτια άμυνα, αλλά θα μπορεί να δρα σε μεγαλύτερες αποστάσεις και να υποστηρίζει την τουρκική παρουσία σε διαφορετικές περιοχές.
Η ανάπτυξη του τουρκικού Ναυτικού συνοδεύεται μάλιστα από διεύρυνση της γεωγραφικής παρουσίας του, με αναφορές σε δραστηριότητα και υποδομές σε περιοχές όπως η Σομαλία, το Σουδάν, η Λιβύη και η Συρία.
Ένα πρόγραμμα με βλέμμα και στις εξαγωγές
Η τουρκική αμυντική βιομηχανία δεν επιδιώκει μόνο την ενίσχυση του εθνικού στόλου. Παράλληλα, προσπαθεί να καταστήσει τα τουρκικά πολεμικά πλοία εξαγώγιμο προϊόν.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η συμφωνία για τουρκικές φρεγάτες προς την Ινδονησία, ενώ αντίστοιχη πορεία έχει ακολουθηθεί και με περιπολικά πλοία.
Οι εξαγωγές μπορούν να ενισχύσουν οικονομικά τα τουρκικά ναυπηγεία και να δημιουργήσουν έναν κύκλο παραγωγής που επιτρέπει στην Άγκυρα να συνεχίζει ταυτόχρονα τα δικά της εξοπλιστικά προγράμματα.
Η νέα ναυτική πραγματικότητα
Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι επομένως πολύ ευρύτερη από την απλή προσθήκη μερικών νέων πλοίων στον τουρκικό στόλο.
Η Άγκυρα επιχειρεί να δημιουργήσει ένα ολοκληρωμένο ναυτικό οικοσύστημα, που θα περιλαμβάνει φρεγάτες, αντιτορπιλικά, υποβρύχια, αποβατικά, περιπολικά, αεροπλανοφόρο και μη επανδρωμένα συστήματα.
Για την Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο, η εξέλιξη αυτή αυξάνει τη σημασία της ναυτικής ισορροπίας και της αποτροπής. Παράλληλα, η διατήρηση ανοικτών διαύλων επικοινωνίας παραμένει κρίσιμη, καθώς αναλύσεις για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις επισημαίνουν ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι απαραίτητα ένας σχεδιασμένος πόλεμος, αλλά η ανεξέλεγκτη κλιμάκωση μετά από ένα επεισόδιο ή ένα λάθος υπολογισμό.
Το τουρκικό ναυτικό πρόγραμμα δείχνει πάντως ότι η Άγκυρα θέλει να αλλάξει ουσιαστικά το μέγεθος και τις δυνατότητες του στόλου της. Το ερώτημα πλέον είναι πόσο γρήγορα θα μετατραπούν τα σχέδια και οι υπό κατασκευή μονάδες σε πραγματική επιχειρησιακή ισχύ και πώς θα επηρεάσουν τις ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή.
Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα