STORIESΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Πολυτεχνείο 1973: «Έζησα μια ολόκληρη ζωή χωρίς να γνωρίσω τον πατέρα μου» – Η τραγική ιστορία του Νίκου Μαρκούλη που δολοφονήθηκε και το συγκλονιστικό «παρών» που δεν έσβησε ποτέ

Μείνετε ενημερωμένοι
Ακολουθήστε το Europost.gr στο Google News
Google News

Η επέτειος του Πολυτεχνείου δεν αποτελεί μόνο μια ιστορική αναδρομή στα γεγονότα του Νοεμβρίου του 1973. Πίσω από τις εικόνες, τα συνθήματα και τις πορείες κρύβονται ανθρώπινες ιστορίες, οικογένειες που διαλύθηκαν και παιδιά που μεγάλωσαν κουβαλώντας ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Μία από αυτές είναι η ιστορία της οικογένειας του Νίκου Μαρκούλη, ο οποίος έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια των αιματηρών γεγονότων εκείνων των ημερών.

Η κόρη του, Νικολέτα Μαρκούλη, εξακολουθεί να ζει με την απουσία ενός πατέρα που δεν είχε την ευκαιρία να γνωρίσει όπως θα ήθελε. Η δική της μαρτυρία επαναφέρει στο προσκήνιο την ανθρώπινη διάσταση μιας από τις πιο τραγικές περιόδους της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Η στιγμή που χιλιάδες άνθρωποι φώναξαν «παρών»

Μία από τις πιο έντονες αναμνήσεις της Νικολέτας συνδέεται με την παιδική της ηλικία. Ήταν μόλις εννέα ή δέκα ετών όταν βρέθηκε στην πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Ανάμεσα στις εικόνες που έχουν χαραχτεί στη μνήμη της ξεχωρίζουν οι μαυροφορεμένες γυναίκες, οι συγγενείς των θυμάτων και η βαριά ατμόσφαιρα πένθους.

Ωστόσο, υπήρξε μία στιγμή που δεν πρόκειται να ξεχάσει ποτέ.

Όταν ακούστηκε το όνομα του πατέρα της, Νίκου Μαρκούλη, από τα μεγάφωνα στην οδό Πατησίων, χιλιάδες άνθρωποι απάντησαν με μία λέξη: «ΠΑΡΩΝ».

Για ένα παιδί που μεγάλωνε χωρίς τον πατέρα του, εκείνη η στιγμή είχε ξεχωριστή σημασία. Ήταν σαν να επέστρεφε για λίγο κοντά της ένας άνθρωπος που η ίδια δεν είχε προλάβει να γνωρίσει ουσιαστικά. Το όνομά του δεν είχε ξεχαστεί. Η μνήμη του εξακολουθούσε να ζει μέσα από τους ανθρώπους που τιμούσαν τους νεκρούς της εξέγερσης.

Οι καταγγελίες για ατιμωρησία και η μάχη απέναντι στη λήθη

Στην προσωπική της αναφορά, η Νικολέτα Μαρκούλη μιλά και για όσα έμαθε μεγαλώνοντας σχετικά με τις συνθήκες του θανάτου του πατέρα της.

Παράλληλα, εκφράζει την αγανάκτησή της για το γεγονός ότι, όπως καταγγέλλει, οι υπεύθυνοι δεν τιμωρήθηκαν όπως θα έπρεπε. Η οικογενειακή της απώλεια δεν αποτελεί για εκείνη απλώς μια παλιά ιστορία που ανήκει στα βιβλία της Ιστορίας, αλλά μια ανοιχτή πληγή που εξακολουθεί να συνοδεύει τη ζωή της.

Ιδιαίτερα έντονη είναι και η αντίδρασή της απέναντι σε όσους αμφισβητούν την ύπαρξη νεκρών κατά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου ή επιχειρούν να διαστρεβλώσουν την ιστορική πραγματικότητα.

Η μαρτυρία της επαναφέρει ένα κρίσιμο ερώτημα: Τι σημαίνει για τις οικογένειες των θυμάτων να ακούν, δεκαετίες αργότερα, να αμφισβητείται η ίδια η τραγωδία που σημάδεψε τη ζωή τους;

53 χρόνια μετά, οι άνθρωποι πίσω από την ιστορία

Πενήντα τρία χρόνια μετά την εξέγερση του Νοεμβρίου του 1973, το Πολυτεχνείο εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς για τη σύγχρονη ελληνική ιστορία.

Όμως, πέρα από τις πολιτικές αντιπαραθέσεις και τις επετειακές εκδηλώσεις, υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουν να κουβαλούν τις συνέπειες εκείνων των ημερών.

Η ιστορία του Νίκου Μαρκούλη είναι μία από αυτές. Μια ιστορία απώλειας, μνήμης και ενός παιδιού που μεγάλωσε χωρίς να έχει δίπλα του τον πατέρα του.

Και εκείνο το «ΠΑΡΩΝ» στην Πατησίων παραμένει το πιο ηχηρό σύμβολο ότι, για όσους έμειναν πίσω, η μνήμη δεν αποτελεί μια τυπική επετειακή υποχρέωση. Είναι μια προσωπική υπόθεση που δεν τελειώνει ποτέ.

Advertisement

Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα



Back to top button