Αιχμές κατά της Γαλλίας εξαπολύει ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας, με αφορμή τη ρηματική διακοίνωση προς την Τουρκία για το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου.
Προκόπης Παυλόπουλος για καλώδιο: «Εάν η Γαλλία ενημέρωσε την Τουρκία τότε πλήττει εμμέσως τα κυριαρχικά μας δικαιώματα!- Η ελληνική NAVTEX ήταν υπεραρκετή!»- «Λάβρος» ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας για τη γαλλική ρηματική διακοίνωση προς την Τουρκία
Θέτει ζήτημα ευθείας προσβολής των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, απορρίπτει κάθε ανάγκη τουρκικής ενημέρωσης ή άδειας και καλεί την Αθήνα να προχωρήσει σε αποφασιστικές κινήσεις θωράκισης της εθνικής κυριαρχίας.
Με ιδιαίτερα αυστηρή γλώσσα και σαφείς αιχμές για τους χειρισμούς της γαλλικής κυβέρνησης παρεμβαίνει ο Προκόπης Παυλόπουλος στην υπόθεση του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου. Ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας αμφισβητεί ευθέως τη νομιμότητα οποιασδήποτε ενημέρωσης της Τουρκίας από το Παρίσι, υπογραμμίζοντας ότι η Γαλλία δεν διαθέτει ούτε αρμοδιότητα ούτε εξουσιοδότηση να προβαίνει σε τέτοιες ενέργειες εκ μέρους της Ελλάδας.
Μάλιστα, διατυπώνει μια εξαιρετικά σοβαρή προειδοποίηση: εάν πράγματι η γαλλική κυβέρνηση προχώρησε σε σχετική ενημέρωση της Άγκυρας, τότε η ενέργεια αυτή συνιστά, εμμέσως αλλά σαφώς, πλήγμα κατά των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, με δυνητικά κρίσιμες επιπτώσεις στην ίδια την εξέλιξη και την ολοκλήρωση του έργου.
Όπως τονίζει χαρακτηριστικά:
«Πολύ περισσότερο δεν δεσμεύει την Ελλάδα οιαδήποτε ρηματική διακοίνωση προς την Τουρκία ή άλλη ενημέρωσή της εκ μέρους της Γαλλικής Κυβέρνησης, αφού αυτή ουδεμία αρμοδιότητα ή εξουσιοδότηση έχει ως προς τούτο εν προκειμένω. Επιπλέον, εάν έχει συμβεί κάτι τέτοιο είναι προφανές ότι η Γαλλική Κυβέρνηση πλήττει εμμέσως πλην σαφώς τα Κυριαρχικά Δικαιώματα της Ελλάδας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον της όλης επιχείρησης πόντισης του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας και Κύπρου», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Προκόπης Παυλόπουλος: Όλο το πολιτικό και γεωστρατηγικό στίγμα της παρέμβασης
Στη συνέντευξή του ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας ξεδιπλώνει μια ευρύτερη στρατηγική και θεσμική ανάλυση, η οποία εκτείνεται από τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις και τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο έως την ήττα του Ντόναλντ Τραμπ, την ανθεκτικότητα του τραμπισμού και την ανάγκη πολιτικής και αμυντικής αυτονόμησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ι. Ελλάδα – Κύπρος: Αποφασιστική υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων και χωρίς τουρκική άδεια το καλώδιο
Ο Προκόπης Παυλόπουλος εκτιμά ότι οι στρατηγικές σχέσεις Ελλάδας – ΗΠΑ δεν αναμένεται να υποστούν ουσιαστικές ανατροπές, καθώς στηρίζονται σε σταθερά θεμέλια και δεν εξαρτώνται καθοριστικά από τις εκάστοτε πολιτικές συγκυρίες. Την ίδια ώρα, θεωρεί ιδιαίτερα πιθανό ότι η νέα σύνθεση της Γερουσίας θα περιορίσει ακόμη περισσότερο τις φιλοδοξίες του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για αμερικανική στρατιωτική συνδρομή προς την Τουρκία, ιδίως σε ό,τι αφορά την προμήθεια μαχητικών αεροσκαφών F-35.
Μέσα σε αυτό το νέο γεωπολιτικό περιβάλλον, η πρόσφατη, έστω και καθυστερημένη, σαφής τοποθέτηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής υπέρ της Ελλάδας και της Κύπρου, με την απερίφραστη καταδίκη των τουρκικών παραβιάσεων του Διεθνούς Δικαίου, δημιουργεί ένα σημαντικό παράθυρο ευκαιρίας. Αθήνα και Λευκωσία καλούνται να αξιοποιήσουν τη συγκυρία, ενισχύοντας την υπεράσπιση των εθνικών τους θεμάτων και διεκδικώντας μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού, αποκλειστικά στη βάση του Διεθνούς και του Ευρωπαϊκού Δικαίου.
Στο πλαίσιο αυτό, ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας θεωρεί ότι η πόντιση του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου πρέπει να αποτελέσει πεδίο έμπρακτης αποφασιστικότητας. Η υλοποίηση του έργου, υπογραμμίζει, οφείλει να προχωρήσει με πλήρη και απαρέγκλιτη εφαρμογή της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).
Η θέση του είναι κατηγορηματική: η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν αναφαίρετο δικαίωμα να προχωρήσουν στην πόντιση του καλωδίου, καθώς η σχεδιαζόμενη διαδρομή βρίσκεται αποκλειστικά εντός της υφαλοκρηπίδας των δύο χωρών. Ως εκ τούτου, το νομικώς ανυπόστατο «τουρκολιβυκό μνημόνιο» δεν μπορεί να επηρεάσει τη νομιμότητα του έργου ούτε να δημιουργήσει οποιαδήποτε υποχρέωση ενημέρωσης ή λήψης άδειας από την Άγκυρα.
Σε αυτή τη βάση, ο Προκόπης Παυλόπουλος θεωρεί ότι η ελληνική NAVTEX, η οποία εκδόθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2026 από την αρμόδια ελληνική Αρχή για την έναρξη των ερευνών βυθού από το γαλλικό ερευνητικό σκάφος «Abeille Marengo», ήταν απολύτως επαρκής. Το πλοίο επιχειρεί για λογαριασμό της γαλλικής εταιρείας NEXANS, μέλους της κοινοπραξίας GSI (Great Sea Interconnector), που έχει αναλάβει την προετοιμασία και την ολοκλήρωση του έργου.
Ο πρώην Πρόεδρος ξεκαθαρίζει ότι οι εταιρείες της κοινοπραξίας έχουν εργολαβική σχέση για την εκτέλεση του έργου, χωρίς όμως να διαθέτουν οποιαδήποτε εξουσιοδότηση να ζητούν τουρκική άδεια ή να προβαίνουν σε ειδικές ανακοινώσεις προς την Τουρκία για τις εργασίες τους.
Και αυτό διότι η ουσιαστική αδειοδότηση του έργου έχει ήδη δοθεί από τις αρμόδιες ελληνικές αρχές, μέσω του ΑΔΜΗΕ, μετά τη μεταβίβαση της σχετικής άδειας από τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας της Κύπρου, στις 10 Οκτωβρίου 2025.
Κατά την ανάλυσή του, η κοινοπραξία GSI λειτουργεί έναντι της Ελλάδας και των αρμόδιων αρχών της στο πλαίσιο μιας συμβατικής σχέσης εκτέλεσης έργου, η οποία δεν της επιτρέπει να υπερβαίνει τα όρια της εξουσιοδότησής της. Ο ρόλος της είναι να υπηρετεί τα δικαιώματα και τα έννομα συμφέροντα της Ελλάδας, όχι να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες που ενδέχεται να τα αποδυναμώσουν ή να τα θέσουν υπό αμφισβήτηση.
Όπως επισημαίνει, βάσει του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, αποκλειστικά η Ελλάδα νομιμοποιείται να υπερασπίζεται την κυριαρχία και τα κυριαρχικά της δικαιώματα στην υφαλοκρηπίδα, καθώς και τα δικαιώματα της Κύπρου στη συγκεκριμένη υπόθεση, απέναντι στις παράνομες τουρκικές αξιώσεις.
Αντιστρόφως, η κοινοπραξία GSI δεν έχει κανένα δικαίωμα να προβαίνει σε ενέργειες που θα μπορούσαν να θίξουν, ακόμη και στο ελάχιστο, τα δικαιώματα και τα έννομα συμφέροντα των δύο χωρών. Επομένως, οποιαδήποτε μονομερής ανακοίνωση προς την Τουρκία, εφόσον υπερβαίνει το θεσμικό και συμβατικό πλαίσιο της κοινοπραξίας, δεν αναγνωρίζεται από την Ελλάδα και δεν μπορεί να την δεσμεύσει έναντι τρίτων.
Το ίδιο, και ακόμη περισσότερο, ισχύει για οποιαδήποτε ρηματική διακοίνωση ή ενημέρωση της Τουρκίας από τη γαλλική κυβέρνηση, η οποία, σύμφωνα με τον Προκόπη Παυλόπουλο, δεν έχει καμία σχετική αρμοδιότητα ή εξουσιοδότηση.
Η προειδοποίησή του είναι σαφής: μια τέτοια ενέργεια, εφόσον έχει πράγματι πραγματοποιηθεί, δεν αποτελεί απλώς έναν ατυχή διπλωματικό χειρισμό, αλλά αγγίζει ευθέως τον πυρήνα των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και ενδέχεται να υπονομεύσει την πορεία του έργου.
Οι δύο κινήσεις που ζητά από την Αθήνα για τη θωράκιση της εθνικής κυριαρχίας
Ο Προκόπης Παυλόπουλος δεν περιορίζεται στην κριτική των χειρισμών γύρω από το καλώδιο. Αντιθέτως, θεωρεί ότι η σημερινή συγκυρία επιβάλλει στην Ελλάδα να προχωρήσει, ακόμη και με καθυστέρηση, σε δύο συγκεκριμένες πρωτοβουλίες για την ενίσχυση της εθνικής κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.
Πρώτη κίνηση: Επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 ναυτικά μίλια.
Ο πρώην Πρόεδρος ζητά την άμεση επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 ναυτικά μίλια για όλα τα ελληνικά νησιά στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Όπως υπενθυμίζει, είχε διατυπώσει τη συγκεκριμένη θέση ήδη από το 2019, όταν βρισκόταν ακόμη στο ύπατο πολιτειακό αξίωμα.
Κατά την εκτίμησή του, μια τέτοια απόφαση θα συνιστούσε έμπρακτη και αποτελεσματική απάντηση στις τουρκικές διεκδικήσεις, αναδεικνύοντας ακόμη περισσότερο τη νομική ανυποστασία του «τουρκολιβυκού μνημονίου» και ακυρώνοντας στην πράξη τις επιδιώξεις που συνδέονται με αυτό.
Παράλληλα, η Ελλάδα θα διεύρυνε το πεδίο άσκησης τόσο της κυριαρχίας της όσο και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της, μεταξύ άλλων στην υφαλοκρηπίδα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), σύμφωνα με όσα προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας.
Δεύτερη κίνηση: Ενεργοποίηση της διαδικασίας καθορισμού των εξωτερικών ορίων της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.
Η δεύτερη παρέμβαση αφορά την πλήρη ενεργοποίηση της κήρυξης και του καθορισμού των ορίων της ελληνικής υφαλοκρηπίδας στην Ανατολική Μεσόγειο, βάσει του άρθρου 156 του νόμου 4001/2011.
Όπως επισημαίνει, το 2012 το συγκεκριμένο άρθρο είχε υποβληθεί στην αρμόδια Διεύθυνση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας και τις Θαλάσσιες Υποθέσεις (DOALOS). Ωστόσο, δεν ακολούθησε η κατάθεση στη Γραμματεία του ΟΗΕ των γεωγραφικών συντεταγμένων που προσδιορίζουν τα εξωτερικά όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, όπως προβλέπει η σχετική νομοθεσία.
Αυτή ακριβώς η εκκρεμότητα, σύμφωνα με τον πρώην Πρόεδρο, πρέπει να κλείσει χωρίς άλλη καθυστέρηση. Η κατάθεση των συντεταγμένων θα επιτρέψει την πλήρη ενεργοποίηση του κανονιστικού πλαισίου του άρθρου 156, τουλάχιστον ως προς τα εξωτερικά όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.
Προκόπης Παυλόπουλος για καλώδιο: «Εάν η Γαλλία ενημέρωσε την Τουρκία τότε πλήττει εμμέσως τα κυριαρχικά μας δικαιώματα!- Η ελληνική NAVTEX ήταν υπεραρκετή!»- «Λάβρος» ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας για τη γαλλική ρηματική διακοίνωση προς την Τουρκία
ΙΙ. Η αμερικανική πολιτική σκηνή μετά την ήττα Τραμπ: Ανατροπές με παγκόσμιο αντίκτυπο
Περνώντας στις πολιτικές εξελίξεις στις ΗΠΑ, ο Προκόπης Παυλόπουλος εκτιμά ότι η νέα κατάσταση που διαμορφώνεται προμηνύει σημαντικές αλλαγές, οι οποίες ενδέχεται να αποκτήσουν απρόβλεπτες διαστάσεις και να επηρεάσουν το διεθνές σύστημα συνολικά.
Στο επίκεντρο της ανάλυσής του βρίσκεται η συντριπτική ήττα του Ντόναλντ Τραμπ και των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές, σε αντιδιαστολή με την εντυπωσιακή επικράτηση των Δημοκρατικών.
Κατά την εκτίμησή του, το εκλογικό αποτέλεσμα δεν αποτελεί μια απλή συγκυριακή αποδοκιμασία, αλλά συνδέεται πρωτίστως με την κραυγαλέα απόσταση ανάμεσα στις προεκλογικές υποσχέσεις του Τραμπ, στο πλαίσιο του MAGA, και στην πολιτική που τελικά ακολούθησε.
Ο Αμερικανός Πρόεδρος είχε επενδύσει πολιτικά στην υπόσχεση του τερματισμού των πολέμων. Στην πράξη, όμως, σύμφωνα με τον πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας, συνέβαλε στην κλιμάκωση και τον πολλαπλασιασμό των πολεμικών συγκρούσεων, με αποκορύφωμα τον πόλεμο με το Ιράν, ο οποίος επιβάρυνε σημαντικά και το διεθνές κύρος των Ηνωμένων Πολιτειών.
Αντίστοιχα, η πολυδιαφημισμένη προοπτική ενός αμερικανικού «οικονομικού θαύματος» δεν επιβεβαιώθηκε. Αντιθέτως, η καθημερινότητα του μέσου Αμερικανού επιδεινώθηκε επικίνδυνα, με τον πληθωρισμό, την ακρίβεια και την εκτίναξη του κόστους των στεγαστικών δανείων να ασκούν ασφυκτικές πιέσεις στα νοικοκυριά.
Στην ήδη δυσμενή αυτή εικόνα προστίθεται και η περαιτέρω διόγκωση του δημόσιου χρέους των ΗΠΑ, το οποίο ξεπέρασε τα 40 τρισεκατομμύρια δολάρια, προσεγγίζοντας το 125% του ΑΕΠ.
Πρόκειται για μια εξέλιξη με σοβαρές συνέπειες όχι μόνο για την αμερικανική οικονομία, αλλά και για τη διεθνή οικονομική θέση των ΗΠΑ. Όπως επισημαίνει ο Παυλόπουλος, η διόγκωση του χρέους έχει κλονίσει την οικονομική αξιοπιστία της χώρας και έχει θέσει υπό πίεση τη διεθνή επενδυτική ισχύ του δολαρίου, το οποίο επί δεκαετίες αποτελούσε έναν από τους ισχυρότερους πυλώνες της αμερικανικής παγκόσμιας επιρροής.
ΙΙΙ. Η ήττα Τραμπ δεν σημαίνει και το τέλος του τραμπισμού
Το μεγάλο πολιτικό ερώτημα που αναδύεται μετά τις ενδιάμεσες εκλογές είναι κατά πόσο η ήττα του Ντόναλντ Τραμπ και των Ρεπουμπλικανών σηματοδοτεί και την ουσιαστική ήττα του τραμπισμού ως πολιτικού φαινομένου.
Ο Προκόπης Παυλόπουλος θέτει στο επίκεντρο της προβληματικής του το κατά πόσο το εκλογικό αποτέλεσμα συνιστά πραγματική αποδοκιμασία του προτύπου του αυταρχικού ηγέτη, ο οποίος αμφισβητεί στην πράξη τις θεσμικές παραδόσεις και τις δημοκρατικές εγγυήσεις.
Όπως επισημαίνει, ο Τραμπ δεν περιορίστηκε στην περιθωριοποίηση της μεγάλης αμερικανικής δημοκρατικής παράδοσης, η οποία στηρίζεται στη λειτουργία των θεσμικών αντιβάρων, στη διάκριση των εξουσιών και στην ισχύ του Κράτους Δικαίου. Επιχείρησε, παράλληλα, να εξαγάγει το δικό του μοντέλο αυταρχικής διακυβέρνησης, στηρίζοντας ηγέτες με αντίστοιχα χαρακτηριστικά σε άλλες χώρες.
Στο πλαίσιο αυτό αναφέρει χαρακτηριστικά τον Βίκτορ Όρμπαν στην Ουγγαρία, τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Τουρκία και τον Ζαΐρ Μπολσονάρου στη Βραζιλία.
Ωστόσο, προειδοποιεί ότι ο τραμπισμός δεν πρόκειται να εξαφανιστεί απλώς και μόνο εξαιτίας μιας εκλογικής ήττας. Οι ρίζες του είναι βαθύτερες και συνδέονται, μεταξύ άλλων, με τα αρνητικά πεπραγμένα της κυβέρνησης Μπάιντεν, τα οποία, όπως εκτιμά, συνέβαλαν στην επιδείνωση της θέσης των οικονομικά ασθενέστερων Αμερικανών και στη διάβρωση της κοινωνικής συνοχής.
Επιπλέον, οι πιθανοί διάδοχοι του Τραμπ στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα φαίνεται να κινούνται στην ίδια πολιτική κατεύθυνση. Ο Αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς και ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο συγκαταλέγονται στις χαρακτηριστικές περιπτώσεις, καθώς έχουν ταυτιστεί επί σειρά ετών με το MAGA και το πολιτικό δόγμα του Αμερικανού Προέδρου.
Την ίδια ώρα, οι Δημοκρατικοί, παρά την εκλογική τους επικράτηση, δεν εμφανίζονται έτοιμοι να αξιοποιήσουν πλήρως τη νίκη τους. Το κόμμα εξακολουθεί να στερείται ενιαίας ιδεολογικής ταυτότητας και συνεκτικής πολιτικής στρατηγικής, ενώ, σύμφωνα με τον Παυλόπουλο, δεν διαθέτει αυτή τη στιγμή ηγετικές προσωπικότητες με τα απαιτούμενα χαρακτηριστικά για να διεκδικήσουν αποτελεσματικά την Προεδρία των ΗΠΑ.
Και ο χρόνος που απομένει έως τις επόμενες προεδρικές εκλογές δεν λειτουργεί υπέρ της κάλυψης αυτού του πολιτικού κενού.
Η αμερικανική Δημοκρατία δεν έχει ακόμη ανακτήσει το χαμένο έδαφος
Στο τελικό συμπέρασμά του, ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκτιμά ότι οι ενδιάμεσες εκλογές αποτυπώνουν, τουλάχιστον στην παρούσα φάση, κυρίως τις διαθέσεις της αμερικανικής κοινωνίας απέναντι στην εσωτερική πολιτική και την καθημερινή οικονομική πραγματικότητα.
Δεν συνιστούν, όμως, κατ’ ανάγκην ουσιαστική αποκατάσταση της ποιότητας της Δημοκρατίας στις ΗΠΑ ούτε επαναφορά του αμερικανικού δημοκρατικού προτύπου στη θέση του διεθνούς παραδείγματος που άλλοτε κατείχε.
Ιδιαίτερα αβέβαιη παραμένει και η προοπτική αποκλιμάκωσης των πολεμικών συγκρούσεων, πρωτίστως στη Μέση Ανατολή. Ο Παυλόπουλος θεωρεί ότι πολλά θα εξαρτηθούν από τη συμπεριφορά και τις προσωπικές αντιδράσεις του Ντόναλντ Τραμπ μέχρι την ολοκλήρωση της θητείας του.
Δεν αποκλείει, μάλιστα, το ενδεχόμενο ο Αμερικανός Πρόεδρος, αντί να αναθεωρήσει τη στάση του μετά την εκλογική ήττα, να αντιδράσει με νέα στρατιωτικά πλήγματα κατά του Ιράν, με σοβαρές και απρόβλεπτες διεθνείς συνέπειες.
Υπενθυμίζει, άλλωστε, ότι οι περιορισμοί που επιφέρει η αλλαγή των συσχετισμών στο Κογκρέσο αφορούν κυρίως το πεδίο της εσωτερικής πολιτικής. Στον αντίποδα, οι προεδρικές εξουσίες σε κρίσιμα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής παραμένουν ουσιαστικά ακέραιες, ιδίως όσον αφορά την ανάληψη πρωτοβουλιών και τη λήψη αποφάσεων για στρατιωτικές επιχειρήσεις εκτός των αμερικανικών συνόρων.
IV. Ευρωπαϊκή Ένωση: Τέλος στον ρόλο του αδύναμου «δορυφόρου» των ΗΠΑ
Ιδιαίτερη βαρύτητα αποδίδει ο Προκόπης Παυλόπουλος και στη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέσα στο νέο διεθνές περιβάλλον που διαμορφώνεται.
Κατά την ανάλυσή του, η περίοδος Τραμπ χαρακτηρίστηκε από μια συστηματική προσπάθεια υποβάθμισης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μετατροπής της σε έναν απλό «δορυφόρο» της Ουάσιγκτον, υποταγμένο στις επιδιώξεις και στα συμφέροντα της αμερικανικής υπερδύναμης.
Η προοπτική ουσιαστικής ανατροπής αυτής της αντίληψης παραμένει περιορισμένη, καθώς ο αντιευρωπαϊσμός στις ΗΠΑ δεν αποτελεί ένα πρόσκαιρο πολιτικό φαινόμενο, αλλά εδράζεται σε βαθύτερες και παλαιότερες αντιλήψεις.
Σημαντικό τμήμα της αμερικανικής κοινής γνώμης εξακολουθεί να θεωρεί ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί οικονομικό και αμυντικό βάρος για τις ΗΠΑ, καθώς η Ουάσιγκτον συμβάλλει στην ασφάλεια και την αμυντική της θωράκιση, χωρίς, κατά την αντίληψη αυτή, να λαμβάνει τα αντίστοιχα ανταλλάγματα.
Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα, ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας στέλνει σαφές μήνυμα προς τις Βρυξέλλες: η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει επιτέλους να εγκαταλείψει την παθητική στάση και να υπερασπιστεί το διεθνές κύρος της, αλλά και τον ρόλο που της αναλογεί στην προώθηση της ειρήνης, της Δημοκρατίας και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης.
Η απάντηση, σύμφωνα με τον ίδιο, περνά μέσα από την επιτάχυνση της ευρωπαϊκής ενοποίησης και ολοκλήρωσης, αλλά και την ουσιαστική ενίσχυση της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ), σύμφωνα με το γράμμα και το πνεύμα των Συνθηκών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Πρόκειται για έναν κρίσιμο πυλώνα, ο οποίος εξακολουθεί να εμφανίζει σοβαρές αδυναμίες και θεσμική ατροφία, όπως κατέδειξαν με τον πλέον εμφατικό τρόπο οι πολεμικές εξελίξεις τόσο στην Ουκρανία όσο και στη Μέση Ανατολή.
Το συμπέρασμα της παρέμβασης Παυλόπουλου είναι σαφές: η Ελλάδα και η Κύπρος οφείλουν να υπερασπιστούν με αποφασιστικότητα τα κυριαρχικά τους δικαιώματα, ενώ η Ευρώπη πρέπει να αποκτήσει επιτέλους την πολιτική βούληση και την ενιαία στρατηγική που θα της επιτρέψουν να διαδραματίσει αυτόνομο και ουσιαστικό ρόλο στις διεθνείς εξελίξεις.
Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα