Του ΠΑΝΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ


Ας εξετάσουμε, με ψυχραιμία, τα τελευταία γεγονότα: Σε ένδειξη συμπαράστασης προς τον κρατούμενο, για τη βομβιστική επίθεση εναντίον του Λουκά Παπαδήμου, Ντίνο Γιαγτζόγλου, ο λεγόμενος “αντιεξουσιαστικός χώρος”  έχει εξαπολύσει τις τελευταίες μέρες ανοιχτή επίθεση εναντίον της έννομης τάξης.

Βεβαίως, μαζί με τις τράπεζες, τα ΕΛΤΑ και άλλα δημόσια καταστήματα, βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα και μαγαζιά απλών καθημερινών πολιτών. Τα οποία, προφανώς, θεωρούν οι επιτιθέμενοι ότι εκπροσωπούν και αυτά το «σκληρό και αδυσώπητο καπιταλιστικό σύστημα και τους κατασταλτικούς του μηχανισμούς» .

Στο αστυνομικό δελτίο, μέχρι τώρα, γιατί, όπως φαίνεται, θα υπάρξει συνέχεια, έχουν καταγραφεί πάνω από 24 επιθέσεις, πάσης φύσεως, με κυρίαρχη εκείνη που έγινε με τη χρήση χειροβομβίδας εναντίον του Α.Τ. Καισαριανής. Από καθαρή τύχη  δεν χάθηκαν ανθρώπινες ζωές, γιατί αυτός που πέταξε τη χειροβομβίδα δεν «ζύγισε» καλά τη δύναμή του, με αποτέλεσμα η χειροβομβίδα να κυλήσει ελάχιστα μέτρα πιο μακριά.

Η τελευταία “ατραξιόν” έγινε στην οδό Πατησίων, λίγο μετά τις 10 το πρωί, όπου νεαροί καταληψίες της ΑΣΟΕΕ βγήκαν με βαριοπούλες στα χέρια και μπροστά στα μάτια των έντρομων περαστικών έκαναν λίμπα τις τζαμαρίες πολλών καταστημάτων στην περιοχή. Σε μία γειτονιά, δηλαδή, που είναι γνωστό σε όλους, ότι οι επαγγελματίες και οι μαγαζάτορες ανήκουν στους απόκληρους του οικονομικού συστήματος, καθώς προσπαθούν, μέσα από έναν καθημερινό Γολγοθά, να  βγάλουν το μεροκάματο της αγωνίας, για να επιβιώσουν στοιχειωδώς οι ίδιοι, οι εργαζόμενοι και οι οικογένειές τους.

Είχαν προηγηθεί οι γνωστές καταδρομικές επιδρομές στα μαγαζιά της Ερμού και σε άλλες περιοχές του κέντρου.

Αναμφίβολα, η επιχείρηση «συμπαράστασης στον Γιαγτζόγλου» δεν προέκυψε σαν κεραυνός εν αιθρία. Το πρόβλημα των Εξαρχείων, έχει προϋπάρξει της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Ποτέ όμως, το ευρύτερο κέντρο μιας Ευρωπαϊκής πρωτεύουσας, όπως η Αθήνα, δεν είχε παραδοθεί εξ’ ολοκλήρου σε εκείνους, που συγκροτούν αυτό το ιδιόμορφο «περιθώριο» και αυτοπροσδιόριζονται ως «αναρχικοί» και «αντιεξουσιαστές». Δυστυχώς αυτό συμβαίνει τώρα.

Σε αυτήν την περίοδο, μάλιστα, υπάρχουν και οι «σούπερ σταρς» του όλου θεάματος: Οι «Ρουβίκωνες». Κινούνται με μεγάλη άνεση στο θεσμικό περιβάλλον, έχοντας εξασφαλίσει την προκλητική ανοχή των κυβερνητικών αρχών. Και, γιατί όχι και τον ανομολόγητο σεβασμό τους, για τις συμβολοποιημένες επιθέσεις-παρεμβάσεις τους σε κοινωνικές καταστάσεις και δρώμενα, όπου, μία δύσκολα υποκρυπτόμενη, Αριστερή συλλογιστική τους καλεί ως «Ρομπέν των Δασών», «κοινωνικούς τιμωρούς» και «αντισυστημικούς αγωνιστές υπέρ της κοινωνικής δικαιοσύνης».

Κατά συνέπεια, δεν έφτανε η οικονομική κρίση, που έχει καταρρακώσει και καταστρέψει τους μικρομεσαίους στην αγορά. Έρχεται τώρα να τους αποτελειώσει και η έλλειψη της στοιχειώδους ασφάλειας στην καθημερινότητά τους. Και εξυπακούεται, ότι αυτή η δραματική επιδείνωση έχει και ταξικά χαρακτηριστικά: Τσακίζει τον ήδη καταρρακωμένο, αδύναμο οικονομικά, πολίτη και του προσθέτει κι άλλα βάσανα και προβλήματα, επιπλέον σε όσα ήδη έχει. Αφαιρεί στον μεροκαματιάρη πχ. την δυνατότητα να περάσει από την Πατησίων με το τρόλεϊ για να πάει στη δουλειά του, στο μέτρο που –όπως συμβαίνει συχνά- στη στάση μπροστά στο Πολυτεχνείο περιμένουν το τρόλεϊ τα «καλόπαιδα» για να το κάψουν, κατεβάζοντας τους επιβάτες. Που δεν είναι ούτε βιομήχανοι, ούτε χρηματιστές, ούτε μεγαλοτραπεζίτες, ούτε εφοπλιστές. Εξυπακούεται ότι οι πλούσιοι και οι οικονομικά εύρωστοι έχουν τον τρόπο να προστατέψουν τον εαυτό τους και τις περιουσίες τους!.

«Τι κάνει ο Τόσκας;» Αναρωτιούνται χιλιάδες πολίτες, γυρίζοντας τα βράδια στο σπίτι τους, μετά την κοπιώδη προσπάθεια της ημέρας.

Και ιδού η απάντηση: Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και ο Αναπληρωτής Υπουργός, αρμόδιος για την Προστασία του Πολίτη, βγήκε μπροστά, για να κάνει τι;…

Ενώ οι συμπολίτες μας μάζευαν τα σπασμένα τζάμια, τα κατεστραμμένα εμπορεύματα και τα αποκαΐδια, αντί να αναλάβει τις ευθύνες του και να τους προστατεύσει από τους «μπαχαλάκηδες», όπως είναι το καθήκον του, πήγε στο αμφιθέατρο της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής (ΓΑΔΑ) για να εκφωνήσει έναν πύρινο λόγο, που αποτελεί μνημείο ανευθυνότητας αλλά και πολιτικής υποκρισίας!

Σε μία σπάνια «performance», που θα ζήλευαν μαιτρ της υποκριτικής τέχνης και της δραματουργίας, ο εντεταλμένος για τη δημόσια τάξη Υπουργός έκανε δριμύτατη κριτική στους υφισταμένους του (έφτασε μέχρι τους υπαξιωματικούς, τους αρχιφύλακες και τους αστυφύλακες!..), επειδή, αποφάσισε ότι τελικά «αυτοί φταίνε» για το μπάχαλο, που επικρατεί στην Αθήνα και σε άλλες περιοχές!

Οι θεατρικές επιδόσεις του Υπουργού είχαν και ένα κρεσέντο αλληγορίας. Και τι δεν είπε! «Υπάρχει αδράνεια… Όποιος καβαλάει το άλογο μπορεί και να πέσει κι όλας!». Πως να το εκλάβει κανείς αυτό; Ποιος, αλήθεια, έχει «καβαλήσει το άλογο» και πιθανώς και το καλάμι; Και δεν λέει να ξεκαβαλικέψει με τίποτα;

Κάτω από άλλες συνθήκες θα μπορούσε κανείς να εμηνεύσει τα συγκεκριμένα λόγια του Υπουργού και ως έκρηξη αυτοκριτικής και αυτοσυνειδησίας.

Αλλά κάτι τέτοιο δεν ισχύει στην ως άνω περίπτωση. Με τα λόγια του αυτά απευθυνόταν στους ανωτέρους και ανωτάτους αξιωματικούς της ΓΑΔΑ και τους απειλούσε. Γιατί του απειλούσε όμως;  Γιατί εφαρμόζουν πιστά τις εντολές του και αφήνουν τους «μπαχαλάκηδες» να καίνε και να σπάνε τα μαγαζιά του κοσμάκη και να βυθίζουν την πρωτεύουσα και τις μεγάλες πόλεις στην αναρχία.

Άραγε, ποιος άλλος από τον κ. Τόσκα είναι αυτός που εμποδίζει την Αστυνομία να κάνει τη δουλειά της; Και την εξαναγκάζει να ανέχεται την διάχυτη ανομία και τους βανδαλισμούς;

Ποια κυβέρνηση και γιατί, διέλυσε την τόσο αποτελεσματική Ομάδα Δέλτα της ΕΛΑΣ, επειδή το ζήτησε η Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ; Ποια κυβέρνηση επιστρέφει πίσω τους «Ρουβίκωνες», με αυτοκίνητα της Αστυνομίας, για να αφεθούν ελεύθεροι στη συνέχεια, αφού πρώτα έχουν συλληφθεί μετά την εισβολή τους στη Βουλή και μεταφέρονται στη ΓΑΔΑ;

Αλλά ας μην αδικούμε τον κ. Τόσκα. Το ρεσιτάλ υποκρισίας, που έδωσε με την ομιλία του στο αμφιθέατρο της ΓΑΔΑ, προσπαθώντας να πείσει ότι φταίνε όλοι οι άλλοι πλην του ιδίου,  δεν ήταν πολιτικός λόγος. Ήταν αυθεντικό κομμάτι υποκριτικής τέχνης, μοναδικής έντασης και σπάνιας ποιότητας!. Το ταλέντο του πρέπει να αξιοποιηθεί άμεσα. Και η πολύπαθη χώρα μας να αποκτήσει έναν άλλον Υπουργό.

Είπαμε, Τόσκας forever!… Αλλά, στο … Εθνικό Θέατρο και όχι στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη!.