Η δημοσιοποίηση του τεράστιου όγκου εγγράφων –περισσότερα από 3,5 εκατομμύρια αρχεία– από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ για την υπόθεση Τζέφρι Έπσταϊν συνεχίζει να αποκαλύπτει ένα σκοτεινό παρασκήνιο, που ξεπερνά κατά πολύ το ίδιο το ποινικό σκάνδαλο. Ανάμεσα στα έγγραφα ξεπροβάλλουν συνομιλίες και εσωτερικά σημειώματα που αγγίζουν και την ελληνική οικονομική κρίση, φωτίζοντας με ωμό τρόπο τον κυνισμό των διεθνών ελίτ την περίοδο των Μνημονίων.
Ένα από τα πλέον αποκαλυπτικά ντοκουμέντα αφορά την επικοινωνία του Έπσταϊν με τον γνωστό οικονομολόγο και διανοούμενο Νόαμ Τσόμσκι, τον Ιούνιο του 2015, όταν η Ελλάδα βρισκόταν στο απόγειο της κρίσης, με κλειστές τράπεζες και τη χώρα στο χείλος της εξόδου από το ευρώ.
Στην ανταλλαγή μηνυμάτων, ο Τσόμσκι αποδομεί πλήρως το αφήγημα της «διάσωσης» της Ελλάδας, επισημαίνοντας ότι, σύμφωνα με αναλύσεις οικονομολόγων, σχεδόν το 90% των χρημάτων που εμφανίστηκαν ως βοήθεια προς τη χώρα κατευθύνθηκαν στην πραγματικότητα στις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες. Τράπεζες που είχαν αναλάβει υπερβολικά ρίσκα και τώρα απαιτούσαν να αποπληρωθούν, φορτώνοντας το βάρος στον ελληνικό λαό.
Ο ίδιος σημείωνε ότι οι Έλληνες κλήθηκαν να πληρώσουν χρέη που ουδέποτε δημιούργησαν και ότι αυτά θα έπρεπε να χαρακτηριστούν «απεχθή», με ριζική αναδιάρθρωση ή ακόμη και ακύρωση.
Η απάντηση του Τζέφρι Έπσταϊν, κυνική και αποκαλυπτική, επιβεβαίωνε αυτή την πραγματικότητα χωρίς κανένα ίχνος αμφισβήτησης: τα χρήματα, όπως έγραφε, απλώς μετακινούνταν από τη μία τσέπη στην άλλη – από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τον Βορρά προς τις τράπεζες της Γερμανίας και της Γαλλίας – χωρίς ουσιαστική βοήθεια για την Ελλάδα. Παράλληλα, χαρακτήριζε τα επιτόκια της περιόδου 2010-2012 ως «αρπακτικά», παραδεχόμενος ότι η χώρα αντιμετωπίστηκε με όρους οικονομικής λεηλασίας.
Ωστόσο, τα έγγραφα αποκαλύπτουν και μια δεύτερη, πολύ πιο σκοτεινή όψη. Την ώρα που ο Έπσταϊν φαινόταν να αναγνωρίζει την αδικία σε βάρος της Ελλάδας, την ίδια περίοδο –κυρίως μεταξύ 2013 και 2014– φέρεται να αξιοποιούσε εσωτερική πληροφόρηση από μεγάλες διεθνείς τράπεζες για να κερδοσκοπήσει πάνω στα ελληνικά ομόλογα, τα οποία τότε θεωρούνταν «σκουπίδια» (junk bonds).
Εσωτερικά emails και memos δείχνουν ότι ο Έπσταϊν βρισκόταν στον στενό κύκλο των μεγάλων παικτών: τραπεζών και hedge funds που έστηναν επενδυτικά σχήματα πάνω στην ελληνική κατάρρευση. Σε ένα χαρακτηριστικό έγγραφο από τη Deutsche Bank, traders ενημέρωναν πλούσιους πελάτες τους –ανάμεσά τους και τον Έπσταϊν– ότι ελληνική τράπεζα βιαζόταν να ξεφορτωθεί ομόλογα για να «καθαρίσει» τους ισολογισμούς της και να μειώσει το ρίσκο.
Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: όποιος αγόραζε εκείνη τη στιγμή, μπορούσε μέσα σε μόλις πέντε μήνες να αποκομίσει κέρδη της τάξης του 10%. Την ώρα που η χώρα «καιγόταν», οι τράπεζες ασφυκτιούσαν και η κοινωνία βυθιζόταν στην ύφεση, κάποιοι λίγοι και πανίσχυροι έβλεπαν στην ελληνική τραγωδία μια χρυσή επενδυτική ευκαιρία.
Τα νέα αυτά στοιχεία σκιαγραφούν με ανατριχιαστική καθαρότητα το πραγματικό παρασκήνιο των Μνημονίων: δημόσιες δηλώσεις περί «διάσωσης» και «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης», την ίδια στιγμή που πίσω από κλειστές πόρτες στήνονταν παιχνίδια δισεκατομμυρίων πάνω στα συντρίμμια της ελληνικής οικονομίας.
Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα