Αγροτικές κινητοποιήσεις: Μετά τις… δήθεν ανακοινώσεις Τσιάρα, ο Μητσοτάκης «ζεσταίνει τις μηχανές» της κοινωνικής καταστολής των αγροτικών μπλόκων!

Ο πυρήνας του κοινωνικού αυτοματισμού παραμένει αναλλοίωτος: να εμφανίζονται οι εργαζόμενοι, οι αγρότες και οι απεργοί όχι ως αναπόσπαστο μέρος της κοινωνίας, αλλά ως αντίπαλοι της.

Αγροτικές κινητοποιήσεις: Μετά τις… δήθεν ανακοινώσεις Τσιάρα, ο Μητσοτάκης «ζεσταίνει τις μηχανές» της κοινωνικής καταστολής των αγροτικών μπλόκων!

Να καλλιεργείται  συστηματικά η αντίληψη ότι οι κοινωνικές διεκδικήσεις είναι απειλή, αντί να αναδεικνύονται οι αιτίες που τις γεννούν. Οι αγροτικές κινητοποιήσεις με τα μπλόκα στους δρόμους δεν αποτελούν ούτε πρωτοφανές φαινόμενο ούτε ελληνική ιδιομορφία.

Αντιθέτως, είναι μια διαχρονική μορφή συλλογικής πίεσης, που χρησιμοποιείται διεθνώς από κοινωνικές ομάδες οι οποίες βλέπουν το εισόδημά τους να μειώνεται και το μέλλον τους να υπονομεύεται. Αυτό που επαναλαμβάνεται με ανησυχητική συνέπεια είναι η πολιτική διαχείριση αυτών των κινητοποιήσεων: η μετατροπή τους σε εργαλείο καταστολής μέσω κοινωνικού αυτοματισμού.

Η κυριακάτικη ανάρτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, όπου αναφέρεται ότι «τα μπλόκα στρέφονται εναντίον άλλων κοινωνικών ομάδων» και «βλάπτουν τη χώρα και τις τοπικές οικονομίες», δεν είναι απλώς μια κριτική της μορφής της διαμαρτυρίας. Είναι μια συνειδητή προσπάθεια μετατόπισης της δημόσιας συζήτησης: από τα δίκαια αιτήματα των αγροτών στις «ενοχλήσεις» που προκαλούν. Από τις πολιτικές ευθύνες στις κοινωνικές αντιπαραθέσεις.

Αγροτικές κινητοποιήσεις: Μετά τις… δήθεν ανακοινώσεις Τσιάρα, ο Μητσοτάκης «ζεσταίνει τις μηχανές» της κοινωνικής καταστολής των αγροτικών μπλόκων!

Το ίδιο μοτίβο ενισχύεται από τη δήλωση του προέδρου του ΕΒΕΑ, Γιάννη Μπρατάκου, ο οποίος χαρακτήρισε τη στάση των αγροτών «πρωτόγνωρη και ανησυχητική» και μίλησε για «ομηρία της κοινωνίας και της οικονομίας». Η επιλογή των λέξεων δεν είναι τυχαία: μετατρέπει τους διαμαρτυρόμενους σε απειλή και νομιμοποιεί την απαξίωση, αν όχι την καταστολή, των κινητοποιήσεων.

Αυτός είναι ο πυρήνας του κοινωνικού αυτοματισμού: να στρέφεται ο ένας κοινωνικός κλάδος απέναντι στον άλλο, ώστε να παραμένει ανέπαφη η κυβερνητική πολιτική που δημιουργεί τα προβλήματα. Δεν φταίει η αύξηση του κόστους παραγωγής, η ενεργειακή ακρίβεια, η φορολογία ή οι πολιτικές της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής. Φταίει το μπλόκο.

Η επίκληση του «διαλόγου» σε αυτό το πλαίσιο ακούγεται κενή περιεχομένου. Όταν ο διάλογος γίνεται μονόδρομος, με προκαθορισμένα όρια και χωρίς ουσιαστικές δεσμεύσεις, χάνει την ουσία του και μετατρέπεται σε μηχανισμό εκτόνωσης της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Οι αγρότες δεν αρνούνται τη συνεννόηση· αρνούνται να συμμετάσχουν σε διαδικασίες που προϋποθέτουν την εγκατάλειψη του μοναδικού μέσου πίεσης που διαθέτουν.

Τα μπλόκα δεν είναι ευχάριστα. Ποτέ δεν ήταν. Όμως καμία ουσιαστική κοινωνική κατάκτηση δεν ήρθε χωρίς σύγκρουση. Η ποινικοποίηση και η ηθική απαξίωση της διαμαρτυρίας δεν υπηρετούν ούτε το «δημόσιο συμφέρον» ούτε την κοινωνική συνοχή. Αντίθετα, βαθαίνουν τα κοινωνικά ρήγματα και επιβεβαιώνουν ότι, κάθε φορά που οι από κάτω σηκώνουν κεφάλι, το κράτος επιλέγει να τους στρέψει απέναντι στην ίδια την κοινωνία.