Αιγαίο: Τα «πήραν» οι Τούρκοι με τις δηλώσεις του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας ο οποίος μίλησε για «ελληνική κυριαρχία στους αιθέρες» και έστειλε ηχηρό μήνυμα αποτροπής

Καθόλου ψύχραιμα δεν πήραν στην Τουρκία τις δηλώσεις του Αρχηγού ΓΕΑ, Αντιπτεράρχου Δημοσθένη Γρηγοριάδη, ο οποίος έστειλε σαφές μήνυμα αποτροπής σχετικά με την ισορροπία ισχύος στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Αιγαίο: Τα «πήραν» οι Τούρκοι με τις δηλώσεις του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας ο οποίος μίλησε για «ελληνική κυριαρχία στους αιθέρες» και έστειλε ηχηρό μήνυμα αποτροπής

Ο Α/ΓΕΑ, μιλώντας με απόλυτη βεβαιότητα για τις δυνατότητες της Πολεμικής Αεροπορίας, τόνισε χαρακτηριστικά: «Πέρα από τους απόλυτους αριθμούς, οι οποίοι βρίσκονται σε πολύ κοντινά επίπεδα, η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία διατηρεί την κυριαρχία στους αιθέρες επειδή διαθέτει ανώτερα και πιο εξελιγμένα συστήματα.

Δεν χρειάζεται καν να αναφερθώ στο ανθρώπινο δυναμικό μας, η αξία του οποίου αναγνωρίζεται διεθνώς σε όλες τις νατοϊκές ασκήσεις. Δεν υποτιμούμε κανέναν, όμως ο αντίπαλος οφείλει να το σκεφτεί πάρα πολλές φορές πριν επιχειρήσει το οτιδήποτε. Η ισχύς πυρός που διαθέτουμε εγγυάται απόλυτα την εθνική ασφάλεια».

Οι δηλώσεις αυτές φαίνεται πως ενόχλησαν ιδιαίτερα την τουρκική πλευρά, καθώς αμφισβητούν ευθέως το αφήγημα περί απόλυτης στρατιωτικής υπεροχής της Άγκυρας στην περιοχή. Ο τουρκικός και ο αζέρικος Τύπος επιχείρησαν να απαντήσουν, προβάλλοντας κυρίως το αριθμητικό πλεονέκτημα της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας.

Όπως αναφέρουν σχετικά δημοσιεύματα, «παρά τους ισχυρισμούς αυτούς του Έλληνα διοικητή, ο αριθμός και η κατάσταση των μαχητικών αεροσκαφών στην Τουρκική Πολεμική Αεροπορία είναι ανώτερα από αυτά της Ελλάδας. Επί του παρόντος, το απόθεμα μόνο της Τουρκίας περιλαμβάνει περισσότερα από 230 μαχητικά αεροσκάφη F-16 σε διάφορες τροποποιήσεις».

Ωστόσο, πίσω από τους αριθμούς που επικαλείται η Άγκυρα, κρύβεται μια πραγματικότητα που δύσκολα μπορεί να αποκρυφτεί: η χρόνια και σοβαρή έλλειψη έμπειρων χειριστών μαχητικών αεροσκαφών.

Ακόμη και αν θεωρηθεί πως η Τουρκία διαθέτει επιχειρησιακά διαθέσιμα περισσότερα από 230 μαχητικά, το κρίσιμο ερώτημα παραμένει ποιοι θα τα επανδρώσουν σε περίπτωση κρίσης υψηλής έντασης στο Αιγαίο ή στην Ανατολική Μεσόγειο. Η ποιότητα και η εμπειρία των πιλότων αποτελούν διαχρονικά τον καθοριστικό παράγοντα σε κάθε αεροπορική αναμέτρηση και όχι μόνο οι αριθμοί των αεροσκαφών.

Το πρόβλημα της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας έχει βαθιές ρίζες και συνδέεται άμεσα με τις μαζικές εκκαθαρίσεις που ακολούθησαν την απόπειρα πραξικοπήματος του 2016. Τότε, η κυβέρνηση Ερντογάν απομάκρυνε, φυλάκισε ή οδήγησε εκτός υπηρεσίας εκατοντάδες έμπειρους πιλότους, κατηγορώντας τους για σχέσεις με το κίνημα Γκιουλέν.

Η κατάσταση επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο όταν πολλοί ενεργοί χειριστές προτίμησαν να αποχωρήσουν οικειοθελώς από τις τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις και να εργαστούν είτε στον ιδιωτικό τομέα είτε σε ξένες αεροπορικές εταιρείες, προκειμένου να αποφύγουν το κλίμα διώξεων και αβεβαιότητας.

Αναλυτές εκτιμούν ότι η Άγκυρα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρό έλλειμμα προσωπικού, καθώς δεν διαθέτει τον απαιτούμενο αριθμό χειριστών για την πλήρη στελέχωση των κύριων αεροπορικών της βάσεων. Το γεγονός αυτό δημιουργεί εύλογες αμφιβολίες ακόμη και για την αποτελεσματική αξιοποίηση των νέων εξοπλιστικών προγραμμάτων που προωθεί η Τουρκία.

Αιγαίο: Τα «πήραν» οι Τούρκοι με τις δηλώσεις του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας ο οποίος μίλησε για «ελληνική κυριαρχία στους αιθέρες» και έστειλε ηχηρό μήνυμα αποτροπής

Το ερώτημα, άλλωστε, δεν αφορά μόνο τα Eurofighter που επιδιώκει να αποκτήσει η Άγκυρα, αλλά και τα νέα F-16 Block 70/Viper και τα κιτ αναβάθμισης που αναμένει από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η απόκτηση προηγμένων αεροσκαφών δεν αρκεί από μόνη της χωρίς το αντίστοιχο ανθρώπινο δυναμικό υψηλής εκπαίδευσης.

Δεν είναι τυχαίο ότι κατά καιρούς το τουρκικό υπουργείο Άμυνας έχει προχωρήσει σε επείγουσες διαδικασίες στελέχωσης, καλώντας ακόμη και αξιωματικούς άλλων κλάδων να εκπαιδευτούν ταχύρρυθμα ως πιλότοι μαχητικών.

Παράλληλα, η Τουρκία επιχειρεί να καλύψει μέρος αυτού του κενού επενδύοντας συστηματικά σε μη επανδρωμένα αεροσκάφη και σε δόγματα αεροπορικού πολέμου βασισμένα στα drones. Τα Bayraktar, τα Akıncı και τα Anka αποτελούν πλέον βασικό στοιχείο της τουρκικής στρατηγικής για επιχειρήσεις επιτήρησης, αναγνώρισης και κορεσμού.

Την ίδια στιγμή, έχουν καταγραφεί και προσπάθειες εκπαίδευσης Τούρκων χειριστών στο εξωτερικό, όπως στο Κατάρ, με στόχο την ταχύτερη επιχειρησιακή προσαρμογή τους σε δυτικά αεροσκάφη και σύγχρονα περιβάλλοντα μάχης.

Στο μεταξύ, η αεροπορική ισορροπία στην περιοχή μεταβάλλεται σταδιακά υπέρ της Ελλάδας σε ποιοτικό και τεχνολογικό επίπεδο. Η Πολεμική Αεροπορία προχωρά στην αναβάθμιση 83 F-16 σε διαμόρφωση Viper με ραντάρ AESA, διαθέτει ήδη 24 Rafale F3R, ενώ έχει δρομολογηθεί και η απόκτηση μαχητικών πέμπτης γενιάς F-35.

Από την άλλη πλευρά, η Τουρκία εξακολουθεί να διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους στόλους F-16 παγκοσμίως, κυρίως εκδόσεων Block 40 και Block 50, ενώ παράλληλα υλοποιεί το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού «Özgür» και επενδύει στην ανάπτυξη του εγχώριου μαχητικού πέμπτης γενιάς KAAN.

Η ελληνική πλευρά, ωστόσο, φαίνεται να αποκτά ξεκάθαρο πλεονέκτημα στις δικτυοκεντρικές επιχειρήσεις και στις δυνατότητες εμπλοκής πέραν του ορίζοντα. Οι πύραυλοι Meteor των Rafale, σε συνδυασμό με τους SCALP EG, ενισχύουν σημαντικά την αποτρεπτική ισχύ της χώρας και αλλάζουν τα δεδομένα στο πεδίο της αεροπορικής μάχης.

Παράλληλα, οι Έλληνες πιλότοι συνεχίζουν να καταγράφουν εξαιρετικές επιδόσεις σε νατοϊκές ασκήσεις υψηλής δυσκολίας, όπως το Tactical Leadership Programme (TLP) στο Albacete της Ισπανίας, εκπαιδευόμενοι διαρκώς σε σενάρια αεροπορικής υπεροχής και αναχαιτίσεων υψηλής έντασης στο ιδιαίτερα απαιτητικό περιβάλλον του Αιγαίου.

Οι Τούρκοι χειριστές διαθέτουν ασφαλώς εμπειρία από επιχειρήσεις σε Συρία, Ιράκ και Λιβύη, ωστόσο οι αποστολές αυτές πραγματοποιήθηκαν σε περιβάλλον σχεδόν απόλυτης αεροπορικής κυριαρχίας, απέναντι σε αντιπάλους χωρίς αξιόλογη αεράμυνα ή οργανωμένη πολεμική αεροπορία.

Σε περίπτωση μιας ενδεχόμενης αεροπορικής αναμέτρησης στο Αιγαίο, η Τουρκία μπορεί να υπερτερεί αριθμητικά σε αεροσκάφη, όμως η Ελλάδα εμφανίζεται να διαθέτει σαφές ποιοτικό, τεχνολογικό και επιχειρησιακό πλεονέκτημα. Και αυτό είναι ακριβώς το στοιχείο που προκαλεί τη μεγαλύτερη ανησυχία στην Άγκυρα, παρά τα επικοινωνιακά αφηγήματα περί αριθμητικής υπεροχής.