Ακραία πρόκληση από τον πυρήνα του Τουρκικού αμυντικού μηχανισμού: Σύμβουλος του Υπουργείου Άμυνας της Τουρκίας εισηγείται «ανάληψη διοίκησης» των Δωδεκανήσων, αμφισβητώντας ευθέως την ελληνική κυριαρχία εν μέσω κρίσιμων ελληνοτουρκικών επαφών

Σε μια εξαιρετικά ευαίσθητη συγκυρία για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, όπου η Αθήνα και η Άγκυρα επιχειρούν –τουλάχιστον σε επίπεδο δηλώσεων– να διατηρήσουν ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας, μια δημόσια παρέμβαση από τον στενό κύκλο του τουρκικού Υπουργείου Άμυνας έρχεται να τινάξει στον αέρα κάθε προσχηματικό κλίμα αποκλιμάκωσης. Ο Τουράν Ογκούζ, σύμβουλος του τουρκικού ΥΠΑΜ, προχώρησε σε μια σειρά εμπρηστικών τοποθετήσεων, φτάνοντας στο σημείο να προτείνει ανοιχτά την ανάληψη ελέγχου των Δωδεκανήσων από την Τουρκία.

Η ρητορική του δεν περιορίζεται σε θεωρητικούς υπαινιγμούς. Αντιθέτως, εντάσσεται σε ένα σαφές πλαίσιο αναθεωρητισμού, το οποίο αξιοποιεί την Ιστορία ως εργαλείο πολιτικής πίεσης και επιχειρεί να παρουσιάσει την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας ως «ρεαλιστική» και «επιχειρησιακά εφικτή» επιλογή.

Αναθεώρηση της Ιστορίας και επιθετική αφήγηση ισχύος

Μέσα από αναρτήσεις του στην πλατφόρμα Χ, ο Ογκούζ εξαπέλυσε ένα πολυμέτωπο ιδεολογικό και πολιτικό ξέσπασμα, επιχειρώντας να συνδέσει ιστορικές συγκρούσεις με τις σημερινές γεωπολιτικές διεκδικήσεις της Άγκυρας.

• Επιλεκτική χρήση ιστορικών γεγονότων: Επικαλέστηκε τη μάχη του Μαντζικέρτ και την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, παρουσιάζοντας την οθωμανική επέκταση ως «φυσική ιστορική εξέλιξη», με σαφείς υποτιμητικές αναφορές σε περιόδους ελληνικής παρουσίας.

• Σκόπιμη παραποίηση της κυπριακής τραγωδίας: Υποβάθμισε την ελληνική και ελληνοκυπριακή αντίσταση κατά την τουρκική εισβολή του 1974, αποσιωπώντας πλήρως τις απώλειες των τουρκικών δυνάμεων και τις θυσίες της ΕΛΔΥΚ.

• Ευθεία αμφισβήτηση ελληνικής εδαφικής ακεραιότητας: Το αφήγημα κατέληξε σε σαφείς απειλές, με αναφορές στην υποτιθέμενη δυνατότητα των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων να καταλάβουν ελληνικό έδαφος, κατονομάζοντας ουσιαστικά τα Δωδεκάνησα.

«Η Τουρκία να αναλάβει τη διοίκηση των Δωδεκανήσων»

Η πιο προκλητική τοποθέτηση ήρθε στο πλαίσιο αναφοράς στην επικείμενη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν. Ο σύμβουλος του τουρκικού ΥΠΑΜ υποστήριξε ότι, κατά την επόμενη Σύνοδο του Συμβουλίου Υψηλού Επιπέδου Συνεργασίας, η Τουρκία θα πρέπει να απαιτήσει από την Ελλάδα να παραχωρήσει –έστω και «προσωρινά»– τη διοίκηση και τη διαχείριση συγκεκριμένης περιοχής των Δωδεκανήσων.

Κατά τον ίδιο, η απαίτηση αυτή θα μπορούσε να δικαιολογηθεί με πρόσχημα τη δήθεν παραβίαση διεθνών συνθηκών από την Ελλάδα, με αιχμή τη Συνθήκη της Λωζάνης. Μάλιστα, πρότεινε η τουρκική πλευρά να «μετρήσει τις αντιδράσεις» της Αθήνας, αντιμετωπίζοντας την ελληνική κυριαρχία ως αντικείμενο διαπραγμάτευσης.

Στην επιχειρηματολογία του, ανέφερε ότι:

1. Οι τουρκικές βάσεις στο Νταλαμάν και στο Ακσάζ παρέχουν κρίσιμα πλεονεκτήματα ταχείας στρατιωτικής αντίδρασης σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.

2. Ο έλεγχος των Δωδεκανήσων θα «έλυνε» μεγάλο μέρος των διαφορών για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.

3. Η Τουρκία θα αποκτούσε τη δυνατότητα ελέγχου των θαλάσσιων μετακινήσεων μεταξύ Αιγαίου και Ανατολικής Μεσογείου.

Επικίνδυνη συγκυρία και ξεκάθαρα μηνύματα

Η χρονική επιλογή αυτής της ρητορικής μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί. Οι δηλώσεις έγιναν ελάχιστες ημέρες πριν από την προγραμματισμένη επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού στην Άγκυρα, γεγονός που ενισχύει τις υποψίες ότι πρόκειται για συνειδητή προσπάθεια υπονόμευσης του διαλόγου.

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι μόνο το περιεχόμενο των δηλώσεων, αλλά το ποιος τις διατυπώνει: ένα πρόσωπο που κινείται εντός του σκληρού πυρήνα του τουρκικού αμυντικού σχεδιασμού. Αυτό καταδεικνύει ότι η επιθετική ατζέντα της Άγκυρας δεν περιορίζεται σε ακραίους σχολιαστές, αλλά διαχέεται από το ανεπίσημο έως το θεσμικό επίπεδο, συμπληρώνοντας κινήσεις όπως οι συνεχείς NAVTEX και οι στρατιωτικές προκλήσεις.

Την ίδια στιγμή, η απουσία άμεσης και δυναμικής αντίδρασης από ελληνικής πλευράς εντείνει την ανησυχία ότι τέτοιες τοποθετήσεις ενδέχεται να εκληφθούν ως πεδίο δοκιμών, ανοίγοντας τον δρόμο για ακόμη πιο επικίνδυνες διεκδικήσεις στο μέλλον.