Αντώνης Σαμαράς: Πρέπει να τελειώνουμε με την ματαιόδοξη νεοφιλελεύθερη διαχείριση-“Στην Ελλάδα, μαία του δυτικού πολιτισμού, διαπιστώνω σημάδια παρακμής”

Σκληρές αιχμές προς την κυβέρνηση και τον Κυριάκο Μητσοτάκη άφησε ο Αντώνης Σαμαράς μιλώντας στο συνέδριο του Βήματος με τίτλο “διάλογοι για την Αθήνα”.

Ο Αντώνης Σαμαράς διέκρινε κατ΄αρχήν δύο μορφές ηγεσίας: την διαχειριστική όπου διακρίνεται ματαιόδοξοι και εγωπαθείς ηγέτες που ενδιαφέρονται για την καρέκλα τους και την ηγεσία που επιχειρεί να αλλάξει τον ρου της ιστορίας με αίσθηση ευθύνης.

Μιλώντας για την παρούσα κατάσταση σημείωσε: «Διαπιστώνω σημάδια παρακμής. Αλλά και πολιτικής ευθύνης. Γιατί δεν μπορεί να μην υπάρχει ριζική αλλαγή του μοντέλου της Παιδείας. Δεν μπορεί να κυριαρχεί η ιδιοτέλεια, η υλιστική αντίληψη και η αποπνευματικοποίηση. Δε μπορεί να υποσκάπτεται η εθνική συνείδηση από τον πλουτισμό και την ιδιοτέλεια. Να τροφοδοτείται η εγκατάλειψη της υπαίθρου και να επικρατεί μία διαχειριστική και υλιστική αντίληψη».

Έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου εξηγώντας: «Η απογοήτευση του λαού είναι έμπρακτη και ορατή. Η έμπρακτη φαίνεται από την αποχή στις εκλογές και η ορατή από το“κανένας” που προηγείται στις δημοσκοπικές έρευνες. Ο λαός είναι κουρασμένος, δεν βλέπεις χαμόγελο, βλέπεις άγχος και απόγνωση. Βλέπεις το κενό βλέμμα. Πρέπει να τελειώνουμε με την ματαιόδοξη νεοφιλελεύθερη διαχείριση και να υπάρξει επιστροφή των ιδεών και των οραμάτων. Για την εθνική μας επιβίωση και την κοινωνική μας συνοχή».

Υπογράμμισε ακόμη: «Κρούω τον κώδωνα για τον επικίνδυνο εφησυχασμό και λέω μόνο μια σκέψη: Θράκη. Δεν τα έκανα όλα σωστά αλλά προσπάθησα έντιμα με πυξίδα τις ιδέες μου».

«Θέλω να συνεισφέρω στην πατρίδα»

Υπαινικτικά για τις μελλοντικές του κινήσεις είπε: Θέλω να συνεισφέρω στην πατρίδα, γιατί η πολιτική δεν είναι επάγγελμα είναι καθήκον. Προτιμώ το κόστος της συνείδησης από το όφελος του όποιου χειροκροτήματος».

Αναφέρθηκε στα δύσκολα μνημονιακά χρόνια λέγοντας ότι το Ζάππειο 1 γεννήθηκε από το λάθος πού είχε ανακαλύψει μαζί με το επιτελείο του στο πρώτο μνημόνιο και στους πολλαπλασιαστές, κάτι που αναγνώρισε στην συνέχεια ο Μπλανσάρ. Τότε είπε είχε απέναντι του ένα μέρος του πολιτικού συστήματος, του επιχειρηματικού κόσμου και των δημοσιογράφων.

Σημείωσε ακόμη: «Διαχειρίστηκα το δεύτερο μνημόνιο και βγάλαμε την χώρα στο ξέφωτο. Το 2013 πετύχαμε πρωτογενές πλεόνασμα. Είχε αποφασιστεί από το Eurogroup ότι σε τέτοια περίπτωση θα προχωρούσε σε μείωση του χρέους. Η Μέρκελ όμως το αρνήθηκε. Όπως μου είπε, ενόψει των ευρωεκλογών στην Γερμανία η συγκυρία δεν της επέτρεπε να βοηθήσει τους Έλληνες που τους θεωρούσαν τεμπέληδες. Το 2012 η Μέρκελ μου πρότεινε να σκεφτώ την έξοδο από το ευρώ. Κάναμε την συμφωνία και υλοποιήσαμε 72 προαπαιτούμενα. Κανείς δεν πίστευε ότι θα τα καταφέρουμε. Αν δεν τα καταφέρναμε η χώρα θα έχανε το δάνειο των 52 δις και θα πτώχευε».

Αφού περιέγραψε πώς τον πρόσεξε σαν νέο βουλευτή το 1977 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στην ομιλία του για τον προ όλογισμό επειδή ο αρμόδιος πρωθυπουργός Θανάσης Κανελλόπουλος είχε πάθει ζημιά με το αυτοκίνητο στον δρόμο: «Χρειάζεται και τύχη. Και είχα την τύχη να ζήσω και εντός και εκτός χώρας έναν Καραμανλή, Ανδρέα, μεγάλες προσωπικότητες, έμπειρους και έμπυρους ανθρώπους, Μπους, Ομπάμα, Θάτσερ, Κολ, Μιτεράν, Πούτιν, Σι Τζι Πινγ».

Έκλεισε απευθυνόμενος προς τους νέους: «Να μην πιστέψετε ποτέ ότι ο κόσμος θα αλλάξει από αυτούς που φωνάζουν πιο δυνατά. Και να μην διαπραγματευτείτε την αξιοπρέπεια σας».