Από τα έλαια σιλικόνης στα λύματα της… τουαλέτας – Η κυβέρνηση ψάχνει παντού εκτός από την ευθύνη της

Τελικά, στην Ελλάδα του 2025, η πραγματικότητα έχει γίνει καρικατούρα. Η τραγωδία των Τεμπών, που στοίχισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους, δεν αντιμετωπίζεται ως εθνικό πένθος και ευκαιρία για κάθαρση, αλλά ως ένα ακόμη επικοινωνιακό πρόβλημα που πρέπει να διαχειριστεί το Μαξίμου. Και επειδή το αφήγημα για τα έλαια σιλικόνης κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος υπό το βάρος της επιστημονικής τεκμηρίωσης, οι επικοινωνιολόγοι της κυβέρνησης έσπευσαν να λανσάρουν… το επόμενο αφήγημα.

Από τα έλαια σιλικόνης στα λύματα της… τουαλέτας – Η κυβέρνηση ψάχνει παντού εκτός από την ευθύνη της

Σύμφωνα λοιπόν με πρόσφατα δημοσιεύματα, που “φιλοξενήθηκαν” σε απόλυτα φιλικά προς την κυβέρνηση ΜΜΕ, η Διεύθυνση Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού εξετάζει πλέον τα… λύματα και τα οργανικά αέρια από τις τουαλέτες των βαγονιών ως πιθανή εξήγηση για την πυρόσφαιρα που προέκυψε από τη σύγκρουση. Μετά τις σιλικόνες, έρχονται τα κακάκια. Ο παραλογισμός σε πλήρη ανάπτυξη.

Πρόκειται για μια υποτίμηση της νοημοσύνης των πολιτών που ξεπερνά κάθε προηγούμενο. Οι άνθρωποι που κυβερνούν αυτόν τον τόπο –και οι μιντιακοί αυλικοί τους που αναπαράγουν αδιαμαρτύρητα ό,τι τους σερβίρουν– φαίνεται πως πιστεύουν ότι αν μας πετάξουν αρκετές “εναλλακτικές θεωρίες”, κάπου θα μπερδευτούμε και θα ξεχάσουμε την ουσία: την εγκληματική αμέλεια, τις διαχρονικές ευθύνες, τα φθηνά μέτρα ασφαλείας, την ανικανότητα και τη συγκάλυψη.

Δεν τους ενδιαφέρει η αλήθεια. Τους ενδιαφέρει να θολώσουν τα νερά. Να στρέψουν το βλέμμα αλλού. Να περάσουν και αυτή την τραγωδία σαν ένα “ατυχές περιστατικό” που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει ή να αποτρέψει. Το πρόβλημα όμως είναι πως ο κόσμος δεν ξεχνά. Και δεν συγχωρεί.

Από τα έλαια σιλικόνης στα λύματα της… τουαλέτας – Η κυβέρνηση ψάχνει παντού εκτός από την ευθύνη της

Ούτε οι συγγενείς των θυμάτων, ούτε οι χιλιάδες άνθρωποι που βρέθηκαν στους δρόμους, ούτε οι φοιτητές που καθημερινά ανεβαίνουν σε τραίνα με το φόβο στο στομάχι. Όσο κι αν το Μαξίμου αλλάζει το αφήγημα, όσο κι αν ανακυκλώνει “επιστημονικοφανείς” θεωρίες από τα βάθη της τουαλέτας, η μνήμη επιμένει. Και η οργή μεγαλώνει.

Γιατί αυτή η τραγωδία δεν ήταν “ανθρώπινο λάθος”, ούτε προϊόν ατυχίας. Ήταν αποτέλεσμα διαχρονικής αδιαφορίας και κρατικής αποσάθρωσης. Και αν κάτι είναι πράγματι “εύφλεκτο”, αυτό είναι το ψέμα.

Όσο για την περίφημη «πυρόσφαιρα», δεν ήταν από σιλικόνες ή λύματα. Ήταν από την έκρηξη της οργής ενός λαού που δεν αντέχει άλλη κοροϊδία.