Από το γαϊδουράκι στο… SUV: Η Ύδρα χάνει την ταυτότητά της – Ο τελευταίος πεζός παράδεισος της Ελλάδας “βιάζεται” από τροχοφόρα

Σε μια ντροπιαστική εξέλιξη για την Ύδρα, το εμβληματικό νησί που αποτελούσε μοναδικό παράδειγμα πολιτιστικής και φυσικής προστασίας λόγω της πλήρους απαγόρευσης κυκλοφορίας τροχοφόρων, μετατρέπεται σιωπηλά αλλά σταθερά σε ένα ακόμη σημείο της τουριστικής «κανονικότητας»: γεμάτο ποδήλατα, μηχανάκια και – το πιο εξοργιστικό – αυτοκίνητα.

Από το γαϊδουράκι στο… SUV: Η Ύδρα χάνει την ταυτότητά της – Ο τελευταίος πεζός παράδεισος της Ελλάδας βιάζεται από τροχοφόρα

Ο νόμος του 1950, που με απόλυτη σαφήνεια απαγορεύει κάθε μορφή τροχοφόρου στο νησί, έχει πλέον μετατραπεί σε κουρέλι. Και όχι απλώς λόγω αμέλειας, αλλά με την ενεργή συνενοχή της τοπικής αυτοδιοίκησης, της Αστυνομίας και του Λιμεναρχείου. Εικόνες με αυτοκίνητα να κατεβαίνουν από φέριμποτ, τουρίστες να περιφέρονται με μηχανάκια και ντόπιους να μετακινούνται με ηλεκτρικά δίκυκλα, διαλύουν με κάθε τρόπο τον παραδοσιακό χαρακτήρα του νησιού.

Οι πολίτες, που με πάθος υπερασπίζονταν τη μοναδικότητα του τόπου τους – φτάνοντας κάποτε στο σημείο να αρνούνται ακόμα και στην Αστυνομία τη χρήση τροχοφόρων – βλέπουν σήμερα το νησί τους να παραδίδεται σε μια ασύδοτη «προσαρμογή» στη δήθεν ανάγκη μετακίνησης, ενώ οι Αρχές παραμένουν προκλητικά απούσες.

Από το γαϊδουράκι στο… SUV: Η Ύδρα χάνει την ταυτότητά της – Ο τελευταίος πεζός παράδεισος της Ελλάδας βιάζεται από τροχοφόρα

Το Υπουργείο Πολιτισμού, τυπικά υπεύθυνο για την τήρηση του νόμου, σηκώνει τα χέρια ψηλά, δηλώνοντας αναρμόδιο ως προς την καταστολή. Ο Δήμος δεν επεμβαίνει. Η Αστυνομία και το Λιμεναρχείο σιωπούν. Το αποτέλεσμα είναι η Ύδρα να οδεύει προς τον ίδιο κατήφορο με τις Σπέτσες: από φάρος παράδοσης και πολιτισμού, σε αποικία μηχανοκίνητου τουρισμού.

Η ανοχή δεν είναι ουδέτερη στάση. Είναι συνενοχή. Όταν Δήμος και Αστυνομία επιτρέπουν καθημερινά τη μεταφορά οχημάτων, όταν αγροτικά, ποδήλατα και σκούτερ καταλαμβάνουν σοκάκια που μέχρι πρότινος περνούσαν μόνο γαϊδουράκια και πεζοί, τότε δεν πρόκειται για απλό εφησυχασμό – πρόκειται για ξεκάθαρη προδοσία του νησιού.

Οι κάτοικοι, μέσω συλλόγων όπως αυτός των Οικολόγων Ύδρας, δίνουν αγώνα για να προστατεύσουν τον χαρακτήρα του τόπου τους, και όμως αντιμετωπίζονται με αδιαφορία. Ακόμη και η σταθερή άρνηση για μοτοσικλέτες από την ΕΛ.ΑΣ. φαίνεται πλέον να είναι υπό αμφισβήτηση.

Η Ύδρα δεν είναι ένα απλό τουριστικό νησί. Είναι αρχαιολογικός χώρος, είναι ζωντανό μνημείο ιστορίας, είναι πολύτιμο πολιτιστικό κεφάλαιο της Ελλάδας. Η παρουσία τροχοφόρων αποτελεί προσβολή και απειλή για αυτόν τον χαρακτήρα. Αν δεν εφαρμοστεί ο νόμος τώρα, η μετατροπή της Ύδρας σε ένα ακόμη νησί-χώρο στάθμευσης θα είναι μη αναστρέψιμη.

Η επερχόμενη σύσκεψη στο Υπουργείο Πολιτισμού μπορεί να είναι η τελευταία ευκαιρία για να αποφευχθεί η πλήρης αλλοίωση της ταυτότητας του νησιού. Αν δεν ληφθούν αποφάσεις με τόλμη και δεν επιβληθούν αυστηρά μέτρα εφαρμογής, τότε δεν πρόκειται για αδυναμία – αλλά για συνεπή εγκατάλειψη.

Οι φωτογραφίες μιλούν από μονες τους: