Από τύχη ζούμε: Δεύτερη παραπομπή της Ελλάδας στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη «μαύρη τρύπα» της ΥΠΑ- Όλα όσα δεν έχουν γίνει για να μην έχουμε «Τέμπη στον αέρα»

Δύο παραπομπές μέσα σε έναν χρόνο από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την ασφάλεια των αερομεταφορών.

Από τύχη ζούμε: Δεύτερη παραπομπή της Ελλάδας στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη «μαύρη τρύπα» της ΥΠΑ- Όλα όσα δεν έχουν γίνει για να μην έχουμε «Τέμπη στον αέρα»

Δύο σοβαρές εκκρεμότητες που παραμένουν άλυτες, παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις. Και μια χώρα που εξακολουθεί να πετά με τεχνολογικές ελλείψεις, αφήνοντας κρίσιμες δικλίδες ασφαλείας στα χαρτιά.

Η Ελλάδα βρίσκεται για δεύτερη φορά μέσα σε διάστημα μόλις ενός έτους αντιμέτωπη με παραπομπή στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για ζητήματα που άπτονται άμεσα της ασφάλειας των πτήσεων. Αυτή τη φορά, στο επίκεντρο βρίσκεται η αποτυχία εφαρμογής των συστημάτων εξατομικευμένης αναγνώρισης των αεροσκαφών, μια τεχνολογική υποδομή απολύτως απαραίτητη για την αποτελεσματική εποπτεία και διαχείριση της εναέριας κυκλοφορίας.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να παραπέμψει τη χώρα μας, διαπιστώνοντας ότι οι προβλεπόμενες υποχρεώσεις εξακολουθούν να μην έχουν εκπληρωθεί. Και το πλέον ανησυχητικό είναι ότι δεν πρόκειται για κάποια καινούργια εκκρεμότητα που προέκυψε αιφνιδιαστικά. Η «μαύρη τρύπα» της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ) στον τομέα της ασφάλειας των πτήσεων είναι γνωστή ήδη από τον Αύγουστο του 2025.

Παρά τις αλλεπάλληλες προειδοποιήσεις της Κομισιόν, τον Δεκέμβριο του 2024 και εκ νέου τον Δεκέμβριο του 2025, η εγκατάσταση και λειτουργία της απαιτούμενης τεχνολογίας παραμένει ανολοκλήρωτη. Κι αυτό ενώ η συγκεκριμένη υποχρέωση δεν αποτελεί ούτε νέα απαίτηση ούτε κάποια μελλοντική ευρωπαϊκή σύσταση. Προβλέπεται ρητά σε Κανονισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το 2018.

Τι σημαίνει, όμως, αυτή η τεχνολογική εκκρεμότητα για την ασφάλεια των πτήσεων;

Στην πράξη, σημαίνει ότι οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να αναγνωρίζουν με ακρίβεια κάθε αεροσκάφος ξεχωριστά, αξιοποιώντας τα στοιχεία ταυτότητας που εκπέμπει. Πρόκειται για μια κρίσιμη λειτουργία, καθώς επιτρέπει την ασφαλέστερη παρακολούθηση της εναέριας κυκλοφορίας και την αποτελεσματικότερη διαχείριση των αεροσκαφών που κινούνται στον ελληνικό ουρανό.

Η συγκεκριμένη τεχνολογία δίνει, παράλληλα, στα ραντάρ τη δυνατότητα να καταγράφουν σημαντικά δεδομένα, όπως η ταχύτητα και το ύψος πτήσης κάθε αεροσκάφους.

Από τύχη ζούμε: Δεύτερη παραπομπή της Ελλάδας στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη «μαύρη τρύπα» της ΥΠΑ- Όλα όσα δεν έχουν γίνει για να μην έχουμε «Τέμπη στον αέρα»

Επιπλέον, η διασύνδεση και η διαλειτουργικότητα με τα αντίστοιχα συστήματα των υπόλοιπων κρατών-μελών της ΕΕ θα μπορούσαν να ενισχύσουν τη χωρητικότητα του ελληνικού εναέριου χώρου, βελτιώνοντας συνολικά τη διαχείριση της κυκλοφορίας.

Όλα αυτά, όμως, παραμένουν ζητούμενα. Οι δυνατότητες υπάρχουν, οι ευρωπαϊκές υποχρεώσεις είναι σαφείς, αλλά η εφαρμογή τους στην πράξη εξακολουθεί να εκκρεμεί.

Η κυβέρνηση επικαλέστηκε ότι έχει σημειωθεί πρόοδος στην εκπλήρωση των υποχρεώσεων. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ωστόσο, δεν θεώρησε ότι τα βήματα που έγιναν ήταν αρκετά. Αντιθέτως, έκρινε ότι η πρόοδος δεν ήταν η απαιτούμενη και προχώρησε στην παραπομπή της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Δεν είναι, όμως, η πρώτη φορά που η χώρα βρίσκεται στο στόχαστρο της Κομισιόν για τις ελλείψεις στην ασφάλεια των αερομεταφορών.

Είχε προηγηθεί άλλη παραπομπή, η οποία αφορούσε τη μη εφαρμογή των διαδικασιών προσέγγισης βάσει πλοήγησης επιδόσεων. Πρόκειται για διαδικασίες που επιτρέπουν στα αεροσκάφη να ακολουθούν με μεγαλύτερη ακρίβεια τις προκαθορισμένες διαδρομές κατά την προσέγγισή τους στα αεροδρόμια, ενισχύοντας την ακρίβεια και την ασφάλεια των ελιγμών τους.

Με άλλα λόγια, η Ελλάδα έχει βρεθεί δύο φορές μέσα σε έναν χρόνο αντιμέτωπη με ευρωπαϊκές κυρώσεις και δικαστικές διαδικασίες για διαφορετικές, αλλά εξίσου κρίσιμες, ελλείψεις στο σύστημα ασφάλειας των πτήσεων.

Και οι δύο υποθέσεις αναδεικνύουν ένα κοινό πρόβλημα: τη μακροχρόνια καθυστέρηση στην υλοποίηση υποχρεώσεων που απορρέουν από ευρωπαϊκούς κανονισμούς, με ορίζοντα εφαρμογής που ανάγεται ήδη στο 2018.

Δεν πρόκειται, επομένως, για μια μεμονωμένη τεχνική αστοχία ή για μια γραφειοκρατική εκκρεμότητα. Πρόκειται για συσσωρευμένες καθυστερήσεις σε κρίσιμες υποδομές, οι οποίες αφορούν ευθέως την ασφάλεια εκατομμυρίων επιβατών και την αξιοπιστία του συστήματος εναέριας κυκλοφορίας.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι αμείλικτο: Πόσες ακόμη προειδοποιήσεις χρειάζονται και πόσες ευρωπαϊκές παραπομπές πρέπει να προηγηθούν, ώστε να ολοκληρωθούν οι απαραίτητες παρεμβάσεις;

Γιατί η ασφάλεια των αερομεταφορών δεν μπορεί να εξαντλείται σε ανακοινώσεις περί προόδου, σε εξαγγελίες και σε υποσχέσεις για μελλοντική συμμόρφωση. Απαιτεί σύγχρονα συστήματα, λειτουργικές υποδομές και εφαρμογή των κανόνων στην πράξη.

Μέχρι τότε, η Ελλάδα εξακολουθεί να διατηρεί σοβαρά τεχνολογικά κενά στον εναέριο χώρο της. Οι προειδοποιήσεις της Κομισιόν διαδέχονται η μία την άλλη, οι ευρωπαϊκές υποχρεώσεις παραμένουν ανεκπλήρωτες και οι κρίσιμες παρεμβάσεις καθυστερούν.

Το ζητούμενο δεν είναι να διαπιστώσουμε εκ των υστέρων πόσο σοβαρές ήταν οι παραλείψεις. Είναι να μη χρειαστεί ποτέ να βιώσουμε στον αέρα μια τραγωδία αντίστοιχη με εκείνη των Τεμπών. Γιατί στην ασφάλεια των πτήσεων η πρόληψη δεν είναι πολυτέλεια. Είναι αδιαπραγμάτευτη υποχρέωση.

↑
Exit mobile version