Απόφαση – “βόμβα” του ΣτΕ νομιμοποιεί τις περικοπές των δώρων στο Δημόσιο – Μέχρι πότε θα θεωρείται “αναγκαίο δημοσιονομικό μέτρο” η απώλεια αυτών των εισοδημάτων; – Άγρια οικονομική “σφαγή” για χιλιάδες εργαζόμενους και συνταξιούχος

Μια νέα δικαστική εξέλιξη έρχεται να αναζωπυρώσει τη συζήτηση για το βάρος που σηκώνουν οι πολίτες τα τελευταία χρόνια, την ώρα που το κόστος ζωής εξακολουθεί να πιέζει αφόρητα τα Ελληνικά νοικοκυριά.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ως συνταγματική τη συγκεκριμένη περικοπή, εξέλιξη που προκαλεί έντονες αντιδράσεις και επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα των οικονομικών επιβαρύνσεων που έχουν επωμιστεί οι πολίτες.

Το θέμα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη πολιτική διάσταση, καθώς η κυβέρνηση καλείται να απαντήσει σε ένα κρίσιμο ερώτημα: μέχρι πότε θα ζητείται από την κοινωνία να προσαρμόζεται, να πληρώνει και να περιορίζει τις ανάγκες της, ενώ η οικονομία παρουσιάζεται ως success story;

Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΟ ΜΕΤΩΠΟ

Η απόφαση του ΣτΕ αποτελεί σημαντικό σταθμό στη συγκεκριμένη υπόθεση, καθώς βάζει ένα δικαστικό πλαίσιο στην αντιπαράθεση γύρω από την επίμαχη περικοπή.

Ωστόσο, μια δικαστική απόφαση δεν εξαφανίζει τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας πολίτης στην καθημερινότητά του.

Για έναν εργαζόμενο, έναν συνταξιούχο ή μια οικογένεια που προσπαθεί να ανταποκριθεί σε αυξημένα έξοδα, το ζήτημα παραμένει απλό και σκληρό:

πόσα χρήματα απομένουν τελικά για να καλυφθούν οι βασικές ανάγκες;

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗ, Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕΤΡΑ ΤΙΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ

Η κυβέρνηση έχει επανειλημμένα στηρίξει την οικονομική της πολιτική στην εικόνα της δημοσιονομικής βελτίωσης, των επενδύσεων και της ανάπτυξης.

Όμως η πραγματικότητα στην καθημερινότητα πολλών πολιτών παραμένει πολύ διαφορετική.

Τρόφιμα, ενοίκια, λογαριασμοί ενέργειας, καύσιμα και βασικές υπηρεσίες απορροφούν ολοένα μεγαλύτερο μέρος του οικογενειακού εισοδήματος.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, κάθε περικοπή εισοδήματος γίνεται ακόμη πιο αισθητή.

Και εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη πολιτική αντίφαση: μια οικονομία μπορεί να εμφανίζει βελτιωμένους δείκτες, αλλά εάν το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών δεν ακολουθεί, η ανάπτυξη παραμένει για πολλούς μια αφηρημένη έννοια.

ΣΦΟΔΡΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η κυβέρνηση βρίσκεται πλέον μπροστά σε μια δύσκολη πολιτική εξίσωση.

Από τη μία πλευρά επιχειρεί να παρουσιάσει τη χώρα ως οικονομικά ισχυρότερη και δημοσιονομικά σταθερότερη.

Από την άλλη, μεγάλα τμήματα της κοινωνίας εξακολουθούν να αισθάνονται ότι σηκώνουν δυσανάλογο βάρος.

Η κριτική προς το Μέγαρο Μαξίμου είναι επομένως αναπόφευκτη: δεν μπορεί η κοινωνία να καλείται διαρκώς να κάνει υπομονή, ενώ κάθε νέο μέτρο παρουσιάζεται ως αναγκαίο και κάθε επιβάρυνση ως μέρος μιας μεγαλύτερης οικονομικής στρατηγικής.

Οι πολίτες δεν ζουν με δημοσιονομικούς δείκτες.

Ζουν με τον μισθό τους, τη σύνταξή τους και τον λογαριασμό του μήνα.

ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΖΩΗΣ ΚΑΝΕΙ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΠΙΟ ΒΑΡΙΑ

Το πρόβλημα γίνεται εντονότερο όταν συνδυάζεται με την ακρίβεια.

Ακόμη και μια σχετικά περιορισμένη μείωση εισοδήματος μπορεί να έχει σημαντικές συνέπειες όταν ένα νοικοκυριό ήδη βρίσκεται στα όρια των δυνατοτήτων του.

Η πραγματική οικονομική πίεση δεν αποτυπώνεται πάντα σε έναν αριθμό.

Αποτυπώνεται όταν μια οικογένεια αναγκάζεται να περιορίσει αγορές, να αναβάλει υποχρεώσεις ή να επιλέξει ποιον λογαριασμό θα πληρώσει πρώτο.

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ

Η απόφαση του ΣτΕ μπορεί να κλείνει ένα συγκεκριμένο νομικό μέτωπο, όμως δεν κλείνει τη δημόσια συζήτηση.

Αντίθετα, επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα της κοινωνικής δικαιοσύνης και της κατανομής των οικονομικών βαρών.

Η κυβέρνηση θα κληθεί να εξηγήσει γιατί οι πολίτες που έχουν ήδη υποστεί σημαντικές πιέσεις πρέπει να συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν νέες απώλειες ή περιορισμούς.

Και κυρίως, θα πρέπει να πείσει ότι η οικονομική πολιτική δεν αφορά μόνο την επίτευξη δημοσιονομικών στόχων, αλλά και την προστασία της πραγματικής αγοραστικής δύναμης των πολιτών.

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΑΛΛΗ «ΛΙΤΟΤΗΤΑ»

Το μεγάλο πολιτικό λάθος θα ήταν να θεωρηθεί ότι μια δικαστική απόφαση λύνει αυτομάτως και το κοινωνικό πρόβλημα.

Η κοινωνία έχει μνήμη.

Θυμάται τις προηγούμενες περικοπές, τα χρόνια της κρίσης και τις υποσχέσεις ότι οι δύσκολες θυσίες θα οδηγήσουν σε ένα καλύτερο αύριο.

Σήμερα, αρκετοί πολίτες εξακολουθούν να περιμένουν αυτό το καλύτερο αύριο.

Γι’ αυτό και το μήνυμα προς την κυβέρνηση είναι πλέον ξεκάθαρο:

Δεν αρκεί να λέει ότι η οικονομία πηγαίνει καλύτερα. Πρέπει να αποδείξει ότι καλύτερα πηγαίνει και η ζωή των πολιτών.

Γιατί εάν η ανάπτυξη δεν μεταφράζεται σε αξιοπρεπές διαθέσιμο εισόδημα, προστασία των πιο ευάλωτων και ουσιαστική βελτίωση της καθημερινότητας, τότε το κυβερνητικό αφήγημα κινδυνεύει να συγκρουστεί μετωπικά με την κοινωνική πραγματικότητα.

Και αυτή η σύγκρουση μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο δύσκολη από οποιαδήποτε δικαστική διαμάχη.