Αποκαλύψεις σοκ από τον Σπύρο Παπαδόπουλο για την οικογένειά του: «Ο πατέρας μου ήταν ένας…»

Πριν μερικά χρόνια ο Σπύρος Παπαδόπουλος είχε δώσει μια αυτοβιογραφική συνέντευξη του στο ogdoo.gr και είχε μιλήσει με τον Κώστα Μπαλαχούτη για τη ζωή του και τη σχέση με τους γονείς του.

Ο γνωστός ηθοποιός και παρουσιαστής δεν ήταν ποτέ μεγαλωμένος στα πούπουλα, γεγονός που τον ανάγκασε από πολύ νωρίς να βγει στην αγορά εργασίας, ενώ η σχέση του με την υποκριτική ήρθε όταν ερωτεύτηκε μια κοπέλα.

Απ’ τις παιδικές παρέες, έχεις κρατήσει επαφές;

«Έχουμε χαθεί, γιατί στην εφηβεία μου, όταν άρχισα να βγαίνω έξω, ήταν περίεργα τα πράγματα, λόγω και των φρονημάτων του πατέρα μου…»

Ο μπαμπάς ήταν αριστερός;

«Ναι»

Πιστοποιημένος;

«Πιστοποιημενότατος! Ερχόντουσαν εκεί… Μέχρι και τη σκάφη της μάνας μου είχαν αδειάσει για να βρούνε δεν ξέρω κι εγώ τι.»

Σε πλήγωνε αυτό, σε τσάκιζε;

«Και τα δύο… Ήταν δύσκολα τα χρόνια και λίγο φοβόντουσαν οι γονείς για εμάς. Μην απομακρύνεσαι, μην κάνεις, μην πολυκυκλοφορείς…»

Ήσουν ήσυχο παιδί ή αντάρτης;

«Δεν ήμουν υπάκουος, με κυνηγάγανε παντού. Είχαμε προβλήματα με τη συμπεριφορά μου… Καλό παιδί λέγανε όλοι στη γειτονιά ο Σπύρος, το καλύτερο, αλλά δεν μπορούσα να κάτσω φρόνιμα… Αλλά πρώτος μαθητής»

Το όνειρο ποιο ήταν, να φύγω από αυτό το περιβάλλον;

«Των γονιών μου ήταν να σπουδάσω, το γνωστό, να γίνω γιατρός ή δικηγόρος και το δικό μου να κάνω κάτι που να ‘μαι μόνος μου. Ένα μαραγκούδικο ας πούμε. Θυμάμαι πήγαινα σε έναν μαραγκό, εκεί κοντά, και του έκανα παρέα. Μου άρεσαν οι μυρωδιές, τα ροκανίδια. Είχε πάντα κι εκείνος ένα τρανζιστοράκι και δούλευε μόνος του. Αυτό ήθελα κι εγώ… Κάτι μοναχικό. Ψαράς ας πούμε.»

Πρόλαβε ο μπαμπάς να σε καμαρώσει «φτιαγμένο» ηθοποιό;

«Ίσα ίσα… όταν είχα μπει στο Αμφιθέατρο του Ευαγγελάτου, μια φορά, στη Λυσιστράτη. Δεν τους άρεσε η επιλογή μου. Μόνο όταν ήρθαν και τους μίλησε ο Κατσέλης και τους είπε: Μπράβο για το παιδί που έχετε, τότε χάρηκαν κάπως και ησύχασαν. Γιατί αυτό ήταν που ένοιαζε τον πατέρα μου. Μου έλεγε: Να αγαπάς τους ανθρώπους, να έχεις φίλους και να ‘σαι καλό παιδί. Δεν είχε αγωνίες. Ήξερε πως τα άλλα θα τα έβρισκα»