Αποκάλυψη Telegraph: «Μετά το “Βατερλώ” ο Τραμπ ψάχνει εναγωνίως μια εντυπωσιακή “επιστροφή” – Επιμένει για ειρήνη στην Ουκρανία αλλά πιέζει μόνο τον Ζελένσκι!»

Σε μια προσπάθεια να ανακτήσει την πολιτική πρωτοβουλία και να πετύχει μια ηχηρή διπλωματική επιτυχία, μετά το εκλογικό «Βατερλώ» στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Ντόναλντ Τραμπ εξακολουθεί να ποντάρει στην επίτευξη μιας συμφωνίας για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Αποκάλυψη Telegraph: «Μετά το “Βατερλώ” ο Τραμπ ψάχνει εναγωνίως μια εντυπωσιακή “επιστροφή” – Επιμένει για ειρήνη στην Ουκρανία αλλά πιέζει μόνο τον Ζελένσκι!»

Ωστόσο, όπως αποκαλύπτει η βρετανική εφημερίδα Telegraph, η στρατηγική του Αμερικανού προέδρου παραμένει προσανατολισμένη στην άσκηση ασφυκτικών πιέσεων προς το Κίεβο, την ώρα που επιδιώκει παράλληλα την εξομάλυνση των σχέσεων της Ουάσιγκτον με τη Μόσχα.

Στον πυρήνα της προσέγγισης του Τραμπ βρίσκεται η πεποίθηση ότι ο πόλεμος δεν πρόκειται να τελειώσει ούτε αποκλειστικά στα πεδία των μαχών ούτε μέσα από την αδιάκοπη στρατιωτική και οικονομική ενίσχυση της Ουκρανίας από τη Δύση. Αντιθέτως, ο Αμερικανός πρόεδρος θεωρεί ότι η διέξοδος βρίσκεται σε μια πολιτική συμφωνία, η οποία θα αποτυπώνει τους πραγματικούς συσχετισμούς ισχύος και θα λαμβάνει υπόψη τις απαιτήσεις ασφαλείας των εμπλεκόμενων πλευρών.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Τραμπ φαίνεται να αντιμετωπίζει τη Ρωσία όχι απλώς ως έναν αντίπαλο που πρέπει να αναχαιτιστεί, αλλά ως μια ισχυρή γεωπολιτική δύναμη με την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες θα χρειαστεί, αργά ή γρήγορα, να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι και να αναζητήσουν κοινά αποδεκτούς όρους συνεννόησης. Η αποκατάσταση, μάλιστα, των διαύλων επικοινωνίας με το Κρεμλίνο αποτελεί βασικό συστατικό της στρατηγικής του, καθώς εκτιμά ότι χωρίς απευθείας συνεννόηση με τη Μόσχα οποιαδήποτε προσπάθεια ειρήνευσης κινδυνεύει να παραμείνει μετέωρη.

Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει η επισήμανση της Telegraph ότι οι παρεμβάσεις των Ευρωπαίων ηγετών δεν έχουν καταφέρει μέχρι στιγμής να μετακινήσουν ουσιαστικά τον Αμερικανό πρόεδρο από τη βασική του γραμμή. Παρά τις διπλωματικές πιέσεις και τις προσπάθειες να διαμορφωθεί ένα κοινό δυτικό μέτωπο απέναντι στη Ρωσία, η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την ουκρανική ηγεσία ως τον βασικό αποδέκτη των πιέσεων για την επίτευξη συμφωνίας.

Σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα, η Ευρώπη έχει αναλάβει ουσιαστικά τον ρόλο της προστατευτικής ασπίδας του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, επιχειρώντας να περιορίσει τους κραδασμούς που προκαλεί η αμερικανική πίεση προς το Κίεβο και να αποτρέψει μια διευθέτηση που θα μπορούσε να αποβεί εις βάρος των ουκρανικών συμφερόντων.

Με άλλα λόγια, ενώ ο Τραμπ αναζητά μια διπλωματική διέξοδο που θα μπορούσε να πιστωθεί ως προσωπική του επιτυχία, οι Ευρωπαίοι προσπαθούν να διασφαλίσουν ότι η Ουκρανία δεν θα βρεθεί αντιμέτωπη με δυσμενείς όρους υπό το βάρος των αμερικανικών απαιτήσεων.

Αποκάλυψη Telegraph: «Μετά το “Βατερλώ” ο Τραμπ ψάχνει εναγωνίως μια εντυπωσιακή “επιστροφή” – Επιμένει για ειρήνη στην Ουκρανία αλλά πιέζει μόνο τον Ζελένσκι!»

Στο μεταξύ, το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών της 3ης Νοεμβρίου διαμορφώνει ένα εντελώς διαφορετικό πολιτικό τοπίο στην Ουάσιγκτον. Η επικράτηση των Δημοκρατικών και η εξασφάλιση του ελέγχου και των δύο σωμάτων του Κογκρέσου δημιουργούν νέα δεδομένα για τον Λευκό Οίκο, περιορίζοντας σημαντικά τα περιθώρια πολιτικών και νομοθετικών ελιγμών του Αμερικανού προέδρου.

Οι επιπτώσεις αναμένεται να γίνουν ιδιαίτερα αισθητές σε κρίσιμα ζητήματα, όπως η χρηματοδότηση της Ουκρανίας, αλλά και η επιβολή ή η χαλάρωση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

Ακόμη και στην περίπτωση που ο Τραμπ αποφασίσει να προχωρήσει σε μια σταδιακή άρση των οικονομικών περιορισμών σε βάρος της Μόσχας, προκειμένου να δημιουργήσει ευνοϊκότερο έδαφος για μια συμφωνία, οι δυνατότητές του δεν θα είναι απεριόριστες. Ο νέος συσχετισμός δυνάμεων στο Κογκρέσο μπορεί να λειτουργήσει ως σημαντικό ανάχωμα στις πρωτοβουλίες του, περιπλέκοντας την προσπάθειά του να μετατρέψει τη διπλωματική του στρατηγική σε απτό πολιτικό αποτέλεσμα.

Για τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ωστόσο, το βαθύτερο στρατηγικό πρόβλημα παραμένει άλυτο. Η σταθερή υποστήριξη προς την Ουκρανία, όσο απαραίτητη κι αν θεωρείται, δεν συνοδεύεται πάντοτε από ένα εξίσου ξεκάθαρο και συνεκτικό σχέδιο για την πολιτική έξοδο από τον πόλεμο. Η Ευρώπη καλείται, επομένως, να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανάγκη διατήρησης της ουκρανικής άμυνας και στην αναζήτηση μιας βιώσιμης διπλωματικής λύσης, χωρίς να διαθέτει ακόμη μια κοινή στρατηγική που να απαντά με σαφήνεια στο ερώτημα της επόμενης ημέρας.

Την ίδια στιγμή, η πάγια ρωσική θέση ότι δεν μπορεί να υπάρξει διαρκής και σταθερή ειρήνη χωρίς να αντιμετωπιστούν οι ανησυχίες και οι απαιτήσεις ασφαλείας της Μόσχας εξακολουθεί να αποτελεί έναν από τους πλέον καθοριστικούς παράγοντες οποιασδήποτε διαπραγμάτευσης. Πρόκειται για μια πραγματικότητα που, ανεξάρτητα από το κατά πόσο γίνεται αποδεκτή από τη Δύση, δεν μπορεί να παρακαμφθεί εύκολα στο τραπέζι των συνομιλιών.

Έτσι, ο Τραμπ βρίσκεται μπροστά σε μια σύνθετη διπλωματική εξίσωση: αναζητά μια εντυπωσιακή επιστροφή στο διεθνές προσκήνιο, φιλοδοξώντας να εμφανιστεί ως ο ηγέτης που θα βάλει τέλος στον πόλεμο, αλλά καλείται να κινηθεί σε ένα περιβάλλον όπου οι ευρωπαϊκές επιφυλάξεις, οι ρωσικές απαιτήσεις και οι νέοι πολιτικοί συσχετισμοί στο εσωτερικό των ΗΠΑ περιορίζουν αισθητά τις επιλογές του.