Η αρχαία τραγωδία της Νταϊάνα στο φινάλε του «The Crown»

Ένας άνδρας βγαίνει μέσα στη νύχτα βόλτα με τον σκύλο του. Στο βάθος του πλάνου ο Πύργος του Αϊφελ λάμπει κατάφωτος, υπογραμμίζοντας ότι βρισκόμαστε στο Παρίσι.

Μετά από αρκετά πέρα-δώθε, η βόλτα καταλήγει στην άκρη του δρόμου, ακριβώς στην είσοδο ενός σκοτεινού τούνελ. Μια μαύρη Μερσεντές περνάει με μεγάλη ταχύτητα και μπαίνει κατευθείαν εκεί. Δύο δευτερόλεπτα μετά ακούγεται το μπαμ. Μπροστά στο τούνελ βρίσκονται ήδη 5-6 μηχανάκια με παπαράτσι. Ετσι ξεκινά ο έκτος και τελευταίος κύκλος του «The crown», μιας από τις πιο επιτυχημένες και πολυσυζητημένες σειρές του Netflix, η οποία φέτος ολοκληρώνει την ιστορία της βασίλισσας Ελισάβετ και του Στέμματος, που ξεκίνησε το 2016.

Μόνο που εδώ –στα πρώτα επεισόδια τουλάχιστον που κυκλοφόρησαν χθες– πρωταγωνίστρια δεν είναι η Ελισάβετ αλλά η Νταϊάνα. Η περιγραφή άλλωστε που κάναμε παραπάνω, οικεία σε οποιονδήποτε έχει αναμνήσεις από τη δεκαετία του 1990, αναφέρεται ξεκάθαρα στη νύχτα του θανάτου της. Επειτα από τη flash forward εναρκτήρια σκηνή, η έκτη σεζόν του «The crown» φτάνει εκεί μόλις στο τέλος του τρίτου επεισοδίου της· προηγουμένως, έχουμε παρακολουθήσει το χρονικό των τελευταίων οκτώ εβδομάδων, από τη γνωριμία με τον Ντόντι αλ Φαγιέντ μέχρι το ανελέητο κυνηγητό των φωτογράφων, που έληξε τραγικά στη σήραγγα του Παρισιού.

Ο δημιουργός της σειράς, Πίτερ Μόργκαν, και οι συνεργάτες του σχεδιάζοντας τον έκτο κύκλο βρέθηκαν πιθανότατα μπροστά σε ένα βασικό δίλημμα: να παρουσιάσουν το ειδύλλιο Νταϊάνα – Ντόντι με κινηματογραφική «ξεγνοιασιά», την οποία θα διαλύσει σοκαριστικά το δυστύχημα, ή να φορτίσουν σταδιακά την ατμόσφαιρα, οδηγώντας σε ένα γεγονός που ούτως ή άλλως όλοι οι θεατές γνωρίζουν πως έρχεται; Η επιλογή τους ήταν σαφώς η δεύτερη. Η πριγκίπισσα, υπέροχα ερμηνευμένη από την Ελίζαμπεθ Ντεμπίκι, φέρει εξαρχής πάνω της το σημάδι της καταδικασμένης και, κυρίως, εκείνης για την οποία γίνονται σχέδια εν αγνοία της.

Στον Αισχύλο, κράτος και Βία συντελούν ώστε η ηρωίδα να οδηγηθεί στο τέλος της. Στη σειρά τον ρόλο αυτό έχουν τα ανελέητα σκανδαλοθηρικά έντυπα και οι παπαράτσι.

Ειρωνικά, αυτό που βλέπουμε στο πρώτο πλάνο είναι μια Νταϊάνα για πρώτη φορά απελευθερωμένη από το βασιλικό φορτίο, να κολυμπά στα γαλάζια νερά της Μεσογείου, να παίζει με τα παιδιά της στον ήλιο, να γνωρίζει έναν ενδιαφέροντα άνδρα. Σε πιο σκοτεινά δωμάτια, ωστόσο, συμβαίνουν άλλα: «Η Νταϊάνα μαθαίνει ότι βρίσκεσαι είτε μέσα είτε έξω από τη βασιλική οικογένεια. Μέση κατάσταση δεν υπάρχει», παρατηρεί με τον κοφτό τόνο της η βασίλισσα (Ιμέλντα Στάντον). «Εχουμε πόλεμο», αναφωνεί ο Κάρολος, ενώ παλεύει για την έγκριση της συντρόφου του, Καμίλα, τόσο από τη μητέρα του όσο και από τα βρετανικά ταμπλόιντ.

Τελικά μαθαίνουμε ότι o απόλυτα χειριστικός πατέρας του Ντόντι, Μοχάμεντ, είναι εκείνος που επιθυμεί διακαώς τον γάμο του γιου του με την Νταϊάνα προκειμένου να αποκτήσει πρόσβαση στους κύκλους της αγγλικής αριστοκρατίας. Το κοντράστ ανάμεσα στην ανάγκη του ζάπλουτου –αλλά ξένου– άνδρα για αποδοχή και αυτή της ντόπιας –αλλά φυλακισμένης– γυναίκας για ελευθερία δεν θα μπορούσε να είναι πιο εμφανές. Οταν εκείνος φτάνει μπροστά στο παρισινό τούνελ και επικαλείται απελπισμένος τον Θεό, ο κύκλος της αρχαίας τραγωδίας ολοκληρώνεται.

Οι αντίστοιχοι Κράτος και Βία του Αισχύλου, που συντελούν ώστε η ηρωίδα να οδηγηθεί στο τέλος της, είναι εδώ τα ανελέητα σκανδαλοθηρικά έντυπα της εποχής και οι παπαράτσι. Ενας από αυτούς παραδέχεται κυνικά ότι είναι «κυνηγός» και «δολοφόνος», πριν τραβήξει το περίφημο στιγμιότυπο με το ζευγάρι να φιλιέται στο γιοτ. Μια στρατιά από φωτογράφους τούς ακολουθεί σε κάθε τους βήμα, ωστόσο κι εκεί τα πράγματα εξελίσσονται προοδευτικά: αρχικά η Νταϊάνα καταφέρνει να τους χειριστεί με την άνεση και τη γοητεία της, όσο όμως οι εβδομάδες περνούν εκείνοι γίνονται όλο και πιο αδίστακτοι, ενώ το ζευγάρι τρέπεται πια σε άτακτη φυγή. Συνολικά, αυτός ο έκτος κύκλος, το δεύτερο μισό του οποίου θα κυκλοφορήσει στις 14 Δεκεμβρίου, μοιάζει καλοφτιαγμένος και σαφώς ανώτερος από τον κάπως «χλιαρό» προηγούμενο. Οπως αξίζει δηλαδή σε μια σειρά που αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα ορόσημα της σύγχρονης τηλεόρασης.