Αυτά είναι τα αποτελέσματα της παθητικής εξωτερικής μας πολιτικής : «Απύθμενο» λιβυκό θράσος βάζει «βέτο» για τα ελληνικά «Οικόπεδα» νότια της Κρήτης

Από το 2009 και μετά, η ελληνική εξωτερική πολιτική ακολουθεί μια ανησυχητικά νωχελική πορεία, θυμίζοντας περισσότερο γραφειοκρατική διαχείριση παραχωρήσεων παρά σθεναρή υπεράσπιση κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Αυτά είναι τα αποτελέσματα της παθητικής εξωτερικής μας πολιτικής : «Απύθμενο» λιβυκό θράσος βάζει «βέτο» για τα ελληνικά «Οικόπεδα» νότια της Κρήτης

Ενώ η Τουρκία και άλλοι περιφερειακοί παίκτες αποθρασύνονται και προβάλλουν όλο και πιο απροκάλυπτες διεκδικήσεις, η Αθήνα επιλέγει συστηματικά τη σιγή ή, στην καλύτερη περίπτωση, δηλώσεις χαμηλής έντασης που δεν έχουν καμία αποτρεπτική ισχύ.

Η τελευταία φορά που η Ελλάδα ύψωσε πραγματικά ανάστημα ήταν το 2008, όταν αντέδρασε στις έρευνες του νορβηγικού σκάφους Malene Østervold, που είχε μισθωθεί από την Άγκυρα για να πραγματοποιεί σεισμικές έρευνες εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, νότια του Καστελόριζου. Έκτοτε, σιωπή. Μια σιωπή που έχει ερμηνευτεί από τους «γειτονικούς» μας ως αδυναμία – και όχι άδικα.

Η αδράνεια αυτή έχει ανοίξει την όρεξη ακόμα και σε κράτη με σοβαρότατες εσωτερικές δυσλειτουργίες, όπως η διχασμένη και υπό διάλυση Λιβύη. Μια χώρα χωρίς πραγματικό στρατό, χωρίς έλεγχο επί του εδάφους της, τολμά να αμφισβητεί ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στην περιοχή νότια της Κρήτης, στηριζόμενη στη γνωστή τουρκική πλάτη. Η Τρίπολη, υπό την επιρροή του νεο-οθωμανικού άξονα, φτάνει στο σημείο να εκφράζει «αντιρρήσεις» για διεθνή διαγωνισμό που προκήρυξε η Αθήνα για έρευνες υδρογονανθράκων εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Αδιανόητο.

Αυτά είναι τα αποτελέσματα της παθητικής εξωτερικής μας πολιτικής : «Απύθμενο» λιβυκό θράσος βάζει «βέτο» για τα ελληνικά «Οικόπεδα» νότια της Κρήτης

Κι όμως, την ίδια στιγμή, ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών ανακοινώνει με αφέλεια επίσκεψη στη Λιβύη με στόχο την «επανεκκίνηση των συνομιλιών». Ποιας επανεκκίνησης; Με ποιο αξιόπιστο συνομιλητή και σε ποιο θεσμικό έδαφος, όταν η άλλη πλευρά δεν αναγνωρίζει καν το θεμελιώδες δικαίωμα της Ελλάδας να ερευνήσει στο έδαφός της;

Αυτά είναι τα αποτελέσματα της παθητικής εξωτερικής μας πολιτικής : «Απύθμενο» λιβυκό θράσος βάζει «βέτο» για τα ελληνικά «Οικόπεδα» νότια της Κρήτης

Ας θυμηθούμε και το παρελθόν: το κοίτασμα «Μπάμπουρας» στα ανοικτά της Θάσου, με αποθέματα που ξεπερνούσαν κατά δέκα φορές αυτά του Πρίνου, έμεινε αναξιοποίητο επειδή… ενοχλήθηκε η Τουρκία. Και η Ελλάδα επέλεξε την απόσυρση αντί της αξιοποίησης. Το μνημόνιο Παπούλια – Γιλμάζ του 1988 αποτέλεσε το θεμέλιο για τον τουρκικό μύθο της «συνδιαχείρισης» στο Αιγαίο. Σήμερα, δεκαετίες μετά, πληρώνουμε το τίμημα αυτής της υποχωρητικότητας.

Όμως, η Λιβύη δεν είναι Τουρκία. Δεν διαθέτει ούτε τα μέσα, ούτε τη στρατηγική εμβέλεια για να προκαλέσει αποτελεσματικά στην Ανατολική Μεσόγειο. Αν τολμήσει να κινηθεί, με τουρκική υποστήριξη ή χωρίς, η Ελλάδα διαθέτει συντριπτικό επιχειρησιακό πλεονέκτημα στην περιοχή νότια της Κρήτης. Η 115 Πτέρυγα Μάχης, τα αντιαεροπορικά συστήματα Patriot και S-300, καθώς και η αμερικανικής σημασίας βάση της Σούδας, μπορούν να εγγυηθούν όχι μόνο την ασφάλεια των εθνικών μας συμφερόντων, αλλά και την αποστολή ενός ισχυρού μηνύματος: δεν υποχωρούμε — τελείωσε.

Είναι επιτακτική ανάγκη η ελληνική ηγεσία να αποτινάξει επιτέλους το σύνδρομο του κατευνασμού. Η πολιτική της «ήρεμης δύναμης» έχει μετατραπεί σε πολιτική αδυναμίας. Οι έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα πρέπει να προχωρήσουν χωρίς καθυστερήσεις και χωρίς εκπτώσεις. Κάθε πρόκληση πρέπει να αντιμετωπίζεται όχι με ανακοινώσεις, αλλά με πράξεις — στρατιωτική, διπλωματική και ενεργειακή απάντηση.

Διότι αν η Ελλάδα δεν υπερασπιστεί μόνη της τον ζωτικό της χώρο, κανείς δεν θα το κάνει για λογαριασμό της. Το είδαμε στην Κύπρο, το ζούμε στην Ανατολική Μεσόγειο, το πληρώνουμε κάθε φορά που επιλέγουμε τη σιωπή αντί της δράσης.