Χάος στο Ντουμπάι: Οικογένειες πληρώνουν έως και 250.000 δολάρια για να διαφύγουν – Στα 5.000 δολ. το κόστος ενός ταξί για Μουσκάτ – Ατελείωτες οι ουρές από πολυτελή SUV και λεωφορεία

Οι εικόνες που εκτυλίσσονται τις τελευταίες ημέρες στο Ντουμπάι θυμίζουν σκηνές μαζικής εκκένωσης και όχι το λαμπερό εμιράτο που μέχρι πρόσφατα προβαλλόταν ως συνώνυμο της σταθερότητας και της πολυτέλειας. Ατελείωτες ουρές από πολυτελή SUV και τουριστικά λεωφορεία κατευθύνονται προς τα σύνορα με το Ομάν και τη Σαουδική Αραβία, την ώρα που το κόστος διαφυγής εκτοξεύεται σε δυσθεώρητα επίπεδα.

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή και το παρατεταμένο κλείσιμο του αεροδρομίου-κόμβου του εμιράτου έχουν προκαλέσει αλυσιδωτές διαταραχές στις αεροπορικές συνδέσεις ολόκληρου του Κόλπου. Η αποχώρηση από την πόλη έχει πλέον μετατραπεί σε προνόμιο όσων μπορούν να πληρώσουν υπέρογκα ποσά.

Εξαψήφιες χρεώσεις για μια «θέση σωτηρίας»

Ολόκληρες οικογένειες, ανώτατα στελέχη πολυεθνικών και εύποροι επισκέπτες αναζητούν άμεσα τρόπο διαφυγής, πληρώνοντας δεκάδες ή ακόμη και εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια για μια θέση σε ιδιωτικό αεροσκάφος ή σε κλειστό μίνιμπας που θα τους οδηγήσει εκτός χώρας.

Σύμφωνα με παράγοντες της ασφαλιστικής αγοράς, η εκκένωση μιας τετραμελούς οικογένειας με ιδιωτικό τζετ μπορεί να φτάσει έως και τα 250.000 δολάρια. Οι ναυλώσεις πτήσεων τσάρτερ σχεδόν διπλασιάστηκαν μέσα σε λίγα 24ωρα, με διαδρομές από τη Μουσκάτ προς την Ευρώπη να κοστολογούνται μεταξύ 175.000 και 235.000 δολαρίων, ενώ βαρέα αεροσκάφη από τη Ριάντ αναφέρονται με ακόμη υψηλότερες τιμές.

Την ίδια ώρα, εταιρείες διαχείρισης κρίσεων και ταξιδιωτικά γραφεία κάνουν λόγο για «καταιγισμό αιτημάτων» από επιχειρήσεις που προσπαθούν να απομακρύνουν άμεσα το προσωπικό τους από το εμιράτο.

Έξοδος μέσω ερήμου: Η διαδρομή προς Μουσκάτ και Ριάντ

Με το αεροδρόμιο του Ντουμπάι να υπολειτουργεί και τις πτήσεις να περιορίζονται κυρίως σε επαναπατρισμούς, πολλοί στρέφονται στη χερσαία οδό. Η τετράωρη διαδρομή προς τη Μουσκάτ ή το δεκάωρο ταξίδι προς τη Ριάντ έχει εξελιχθεί σε «χρυσή μπίζνα».

Κόμιστρα που μέχρι πρότινος ανέρχονταν σε μερικές εκατοντάδες δολάρια, πλέον ξεκινούν από τα 5.000 δολάρια και ανεβαίνουν ακόμη περισσότερο, καθώς η ζήτηση υπερβαίνει κατά πολύ την προσφορά. Παράλληλα, οι οδηγίες εκκένωσης ορισμένων δυτικών κυβερνήσεων καλούν τους πολίτες να χρησιμοποιήσουν «οποιοδήποτε διαθέσιμο εμπορικό μέσο», σε μια στιγμή που τα διαθέσιμα μέσα είναι ελάχιστα.

Το Ομάν ως «βαλβίδα αποσυμπίεσης»

Το Σουλτανάτο του Ομάν έχει μετατραπεί στον βασικό διάδρομο διαφυγής για όσους εγκαταλείπουν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Η Μουσκάτ λειτουργεί ως ασφαλέστερος αεροπορικός κόμβος, με ανοιχτό εναέριο χώρο και κανονική λειτουργία αεροδρομίου.

Στα χερσαία σύνορα, και ειδικά στο πέρασμα της Χάττα, οι χρόνοι αναμονής αγγίζουν ήδη τις τρεις με τέσσερις ώρες, ενώ ταξιδιώτες αναφέρουν ότι οι αρχές διευκολύνουν τη διέλευση, ακόμη και με απαλλαγές από τέλη βίζας για όσους περνούν βιαστικά τα σύνορα.

Από «ασφαλές λιμάνι» σε ζώνη αβεβαιότητας

Η αντίθεση είναι έντονη: το Ντουμπάι, σύμβολο παγκόσμιου εμπορίου, τουριστικής υπερπαραγωγής και αίσθησης ασφάλειας, βιώνει μια πρωτόγνωρη συμφόρηση και αβεβαιότητα. Αν και ορισμένες πτήσεις από και προς το Ντουμπάι και το Άμπου Ντάμπι επανεκκινούν σταδιακά, μεγάλες αεροπορικές όπως η Qatar Airways παραμένουν περιορισμένες λόγω κλειστού εναέριου χώρου σε γειτονικές περιοχές.

Παράλληλα, η Emirates, η Flydubai και η Etihad Airways πραγματοποιούν περιορισμένα δρομολόγια επαναπατρισμού, ενώ κυβερνήσεις ευρωπαϊκών χωρών ναυλώνουν ειδικές πτήσεις από τη Μουσκάτ για τη μεταφορά πολιτών τους.

Η Virgin Atlantic ήταν από τις πρώτες ευρωπαϊκές εταιρείες που επανεκκίνησαν πτήσεις προς το εμιράτο και τη Ριάντ, με αεροσκάφη που επιστρέφουν στο Ηνωμένο Βασίλειο γεμάτα επιβάτες που επιδιώκουν να φύγουν το ταχύτερο δυνατό.

Η «ταξική γεωγραφία» της διαφυγής

Η κρίση αναδεικνύει με σκληρό τρόπο μια νέα ιεράρχηση στην ασφάλεια: όσοι διαθέτουν σημαντικούς οικονομικούς πόρους αγοράζουν ταχύτερη και ασφαλέστερη έξοδο – είτε μέσω ιδιωτικών τζετ με τιμές που φτάνουν σε έξι ή επτά ψηφία είτε μέσω κλειστών οδικών μεταφορών νυχτερινών αναχωρήσεων.

Για τους υπόλοιπους, η επιλογή είναι να παραμείνουν σε εσωτερικούς, προστατευμένους χώρους και να περιμένουν την ομαλοποίηση των συνδέσεων. Οι εικόνες από γεμάτα lounges, charter που απογειώνονται από τη Μουσκάτ και ουρές στα σύνορα σκιαγραφούν μια νέα, σκληρή πραγματικότητα: η «έξοδος κινδύνου» στο άλλοτε άτρωτο εμιράτο δεν είναι πλέον δεδομένη – είναι ζήτημα οικονομικής δυνατότητας.