Charles Bukowski : Πρέπει να γνωρίσεις τους λάθος ανθρώπους για να εκτιμήσεις τους σωστούς…

Σε κάθε φράση του βρίσκεται μια μεγάλη αλήθεια. Όσο σκληρή και να φαίνεται… `Οσο και αφιλτράριστη να είναι… Μπορεί τα λόγια του Charles Bukowski να μη “χρυσώνουν το χάπι”, όπως οι περισσότεροι -ίσως- έχουμε ανάγκη, αλλά μας αφυπνίζουν…

Γιατί η αντισυμβατική προσωπικότητα που ένοιωθε έλξη από το περιθώριο, ο  ποιητής με την εξαιρετική ευφυία, γνώριζε πολύ καλά πώς να αναδεικνύει φτωχούς και απελπισμένους χαρακτήρες στην άνθιση του αμερικανικού ονείρου.

Ένας Αμερικανός που βρήκε την πραγματική αναγνώριση μόνο στην Ευρώπη, με  έργο αξιοσημείωτο -περισσότερα από 50 βιβλία, καθώς και πολλά μικρότερα κομμάτια. Θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικός για το είδος του και -όπως αναφέρεται συχνά από πολλούς συγγραφείς και ποιητές- κατάφερε να τους ασκήσει μεγάλη επιρροή.

“Η ανακάλυψη του  Bukowski από τον αναγνώστη ισοδυναμεί κάθε φορά με μια αμαρτωλή ηδονή” έχει γράψει για εκείνον ο New Yorker. Μεγάλη αλήθεια…

Αυτή τη φορά, επέλεξα να αναφερθώ σε δύο φράσεις του που περιλαμβάνονται στο ακόλουθο ποίημα και στο βιβλίο :”Ερωτικές ιστορίες καθημερινής τρέλας”. 

“Kανείς δε βρίσκει τον άνθρωπό του, μα συνεχίζουν να ψάχνουν…”  και…

“Η ελεύθερη ψυχή είναι σπάνια, αλλά όταν τη συναντήσεις την αναγνωρίζεις. Κι αυτό, γιατί αισθάνεται όμορφα, πολύ όμορφα όταν είσαι κοντά της ή μαζί της.”

“Πρέπει να γνωρίσεις τους λάθος ανθρώπους για να εκτιμήσεις τους σωστούς…”

Νομίζω πως είναι λίγοι οι “τυχεροί” που συναντούν στη ζωή τους το ιδανικό τους ταίρι… Τον άνθρωπο που είναι πιο “συμβατός” με τη δική τους προσωπικότητα και χαρακτήρα.

Εκείνον με τον οποίο υπάρχει ο πολυπόθητος συνδυασμός της σωστής επικοινωνίας, ερωτικής χημείας που εξελίσσεται σε αγάπη και αφοσίωση. Δε θέλω να είμαι απόλυτη όπως ο Bukowski… Κάποιοι ίσως βρίσκουν τον “άνθρωπό τους”. Σε αυτό που θα συμφωνήσω είναι ασυναίσθητα, ο κάθε άνθρωπος σε όλη του τη ζωή αναζητά εκείνη την “ψυχή” που θα ενωθεί με τη δική τους…

Πόσο όμως σπάνιο είναι να γνωρίσεις μια “ελεύθερη ψυχή”; Οι περισσότεροι γεννιόμαστε και μεγαλώνουμε δέσμιοι διαφόρων συνθηκών.  Έχουμε ρόλους, στόχους που πρέπει να εκπληρώσουμε για να αποδείξουμε ότι αξίζουμε, ότι έχουμε “θέση” στην κοινωνία. Είμαστε όμως πραγματικά ευτυχισμένοι;

“Συνάντησα ελεύθερους άντρες στα πιο παράξενα μέρη και σ’όλες τις ηλικίες – θυρωρούς, κλέφτες αυτοκινήτων, γκαραζόπαιδα, κι ακόμη μερικές ελεύθερες γυναίκες – ιδίως νοσοκόμες ή σερβιτόρες ΚΑΘΕ ηλικίας.” λέει ο Bukowski κι έχει απόλυτο δίκιο.

Ακολουθούν τα εν λόγω αποσπάσματα…

Η σάρκα καλύπτει τα κόκκαλα
και βάζουνε κι ένα μυαλό
εκεί μέσα,
ενίοτε και μια ψυχή,

κι οι γυναίκες σπάνε
βάζα στους τοίχους
κι οι άντρες
μπεκρουλιάζουν
και κανείς δεν βρίσκει τον
άνθρωπό του
μα συνεχίζουν να
ψάχνουν

τα κορμιά τους σέρνοντας
από κρεβάτι σε κρεβάτι.
σάρκα καλύπτει
τα κόκκαλα κι η
σάρκα αναζητεί
κάτι παραπάνω από
σάρκα.

δεν υπάρχει ελπίδα
καμία:
είμαστε όλοι παγιδευμένοι
από την ίδια μοναχική
μοίρα.

κανείς δεν βρίσκει
τον άνθρωπό του.

οι χωματερές γεμίζουν
οι μάντρες γεμίζουν
τα τρελλάδικα γεμίζουν
τα νοσοκομεία γεμίζουν
τα νεκροταφεία γεμίζουν

άλλο δεν γεμίζει
τίποτα.