Δεν είναι μόνο η Βρετανία και η Γαλλία: Οι «πρόθυμοι» της Ευρώπης σπρώχνουν την Ουκρανία στον όλεθρο για να «κουκουλώσουν» τις οικονομίες τους που καταρρέουν

Γαλλία και Βρετανία πρωτοστατούν στον λεγόμενο «Συνασπισμό των Προθύμων» για την υποστήριξη της Ουκρανίας, δεσμευόμενες σε σημαντικές αυξήσεις των αμυντικών δαπανών και, σε ορισμένες περιπτώσεις, στην ανάληψη του βάρους των εγγυήσεων ασφαλείας για το Κίεβο.

Δεν είναι μόνο η Βρετανία και η Γαλλία: Οι «πρόθυμοι» της Ευρώπης σπρώχνουν την Ουκρανία στον όλεθρο για να «κουκουλώσουν» τις οικονομίες τους που καταρρέουν

Οι δύο χώρες έχουν επίσης δεσμευτεί υπέρ της αποστολής στρατιωτικών δυνάμεων, αναλαμβάνοντας οικονομικούς και πολιτικούς κινδύνους. Ωστόσο, τόσο το Ηνωμένο Βασίλειο όσο και η Γαλλία βρίσκονται σε δύσκολη δημοσιονομική θέση, με υψηλό χρέος και ελλείμματα που η πολιτική ηγεσία δυσκολεύεται να διαχειριστεί. Παρά το γεγονός ότι σενάρια προσφυγής στο ΔΝΤ θεωρούνται προς το παρόν υπερβολικά, οι προκλήσεις παραμένουν πραγματικές και σοβαρές.

Η περίπτωση του Ηνωμένου Βασιλείου
Ο Münchau υπενθυμίζει ότι η κατάσταση σήμερα είναι πιο σύνθετη από την κρίση του 1976, όταν η κυβέρνηση των Εργατικών και ο υπουργός Οικονομικών, Ντένις Χίλι, εφάρμοσαν άμεσα πολιτικές λιτότητας, παίρνοντας δάνειο έκτακτης ανάγκης από το ΔΝΤ ύψους 3,9 δισ. δολαρίων. Τότε, το πρόβλημα αφορούσε στο ισοζύγιο πληρωμών – η χώρα χρειάζονταν ξένο συνάλλαγμα για τις εισαγωγές της. Σήμερα, όμως, η οικονομία είναι διαρθρωτικά αδύναμη, με χαμηλή παραγωγικότητα και αργή ανάπτυξη.

Ο σημερινός Κιρ Στάρμερ διαθέτει πλειοψηφία, αλλά όχι αρκετή για βαθιές μεταρρυθμίσεις. Η αύξηση των φόρων, χωρίς παράλληλη ενίσχυση παραγωγικότητας, μπορεί να ενισχύσει τον φαύλο κύκλο: μειωμένες επενδύσεις και κατανάλωση, οδηγώντας σε ακόμη χαμηλότερη ανάπτυξη.

Δεν είναι μόνο η Βρετανία και η Γαλλία: Οι «πρόθυμοι» της Ευρώπης σπρώχνουν την Ουκρανία στον όλεθρο για να «κουκουλώσουν» τις οικονομίες τους που καταρρέουν

Η Γαλλία σε χειρότερη θέση
Η κατάσταση στη Γαλλία φαίνεται ακόμη πιο δύσκολη. Ο Münchau υπενθυμίζει την κρίση του 1982, όταν ο Φρανσουά Μιτεράν ανέθεσε στον Ζακ Ντελόρ να εφαρμόσει σκληρή λιτότητα – μια «εγχείρηση χωρίς αναισθητικό». Σήμερα, ο Εμανουέλ Μακρόν δεν διαθέτει την πολιτική ισχύ να επιβάλει παρόμοιες μέτρα, και θεωρείται σε μεγάλο βαθμό μέρος του προβλήματος. Οι επαναλαμβανόμενες αλλαγές πρωθυπουργών υπογραμμίζουν την αδυναμία της κυβέρνησης να εφαρμόσει ουσιαστικές περικοπές και αυξήσεις φόρων για την αντιμετώπιση του μεγάλου χρέους και των ελλειμμάτων.

Πέρα από Βρετανία και Γαλλία: Το πανευρωπαϊκό πρόβλημα
Ο Münchau σημειώνει ότι το πρόβλημα δεν περιορίζεται σε αυτές τις δύο χώρες. Η χαμηλή παραγωγικότητα είναι κοινό χαρακτηριστικό πολλών ευρωπαϊκών οικονομιών, συμπεριλαμβανομένων Ισπανίας, Ιταλίας και Γερμανίας. Ακόμη κι αν το ΑΕΠ αυξάνεται, αυτό δεν αντανακλά απαραίτητα πραγματική βελτίωση της ζωής των πολιτών, καθώς η αύξηση πολλές φορές προκύπτει από παράγοντες όπως η μετανάστευση και η αύξηση της απασχόλησης χωρίς αντίστοιχη παραγωγικότητα.

Η «παγίδα χρέους» ως αργό, θανατηφόρο νόσημα
Η αλληλεπίδραση μεταξύ υψηλού χρέους και χαμηλής παραγωγικότητας δημιουργεί ένα επικίνδυνο σπιράλ. Το χρέος του Ηνωμένου Βασιλείου φτάνει το 95,6% του ΑΕΠ, της Γαλλίας το 113%, ενώ των ΗΠΑ το 124%. Η χαμηλή παραγωγικότητα επιδεινώνει τη δυσκολία αποπληρωμής, ακόμη και για χώρες με σχετικά χαμηλό χρέος, όπως η Γερμανία.

Ο Münchau συνοψίζει ότι οι πιθανές λύσεις περιορίζονται σε τρεις επιλογές: λιτότητα, ανάπτυξη ή χρεοκοπία. Ο πληθωρισμός μπορεί προσωρινά να δώσει ανάσα, αλλά μακροπρόθεσμα αυξάνει τα επιτόκια και ενισχύει την ίδια παγίδα. Όπως τονίζει χαρακτηριστικά: η παγίδα του χρέους λειτουργεί σαν αργό, θανατηφόρο νόσημα – κανένα θαύμα δεν θα μας απαλλάξει ξαφνικά από αυτό.