Deutsche Bank: «Μισθοί Καΐρου, τιμές Ζυρίχης» — Η ζοφερή καθημερινότητα στην Αθήνα

Η Αθήνα συγκαταλέγεται πλέον στις πιο ακριβές πόλεις του κόσμου, χωρίς όμως να διαθέτει ανάλογα επίπεδα μισθών, σύμφωνα με τη διεθνή έκθεση “Mapping the World’s Prices 2025” της Deutsche Bank.

Deutsche Bank: «Μισθοί Καΐρου, τιμές Ζυρίχης» — Η ζοφερή καθημερινότητα στην Αθήνα

Η έκθεση σκιαγραφεί μια δυσμενή πραγματικότητα για τους κατοίκους της ελληνικής πρωτεύουσας: οι τιμές αγαθών και υπηρεσιών θυμίζουν ευρωπαϊκές μητροπόλεις υψηλού κόστους, ενώ οι αμοιβές παραμένουν καθηλωμένες σε επίπεδα αναπτυσσόμενων οικονομιών.

Ανάμεσα σε 69 παγκόσμιες πόλεις με οικονομική σημασία, η Αθήνα παρουσιάζει έντονη αναντιστοιχία μεταξύ κόστους ζωής και εισοδήματος. Το γενικό επίπεδο των τιμών είναι υψηλότερο από τον παγκόσμιο μέσο όρο, επηρεάζοντας όλες τις πτυχές της καθημερινότητας — από βασικά καταναλωτικά αγαθά και καύσιμα, έως την έξοδο για φαγητό ή διασκέδαση.

Η βενζίνη στην Αθήνα βρίσκεται στη 10η πιο ακριβή θέση παγκοσμίως, με τιμή που αγγίζει τα 2,09 δολάρια ανά λίτρο, σημειώνοντας άνοδο 23% την τελευταία πενταετία. Σε αντίθεση, πόλεις της Μέσης Ανατολής και της Ασίας απολαμβάνουν πολύ φθηνότερες τιμές, χάρη στις κρατικές επιδοτήσεις ή τη γειτνίαση με πετρελαιοπαραγωγές περιοχές.

Ακόμη και μια απλή έξοδος για διασκέδαση μοιάζει πλέον με οικονομική πρόκληση. Σύμφωνα με την Deutsche Bank, ένα τυπικό «οικονομικό ραντεβού» —δηλαδή δύο καφέδες, ένα γεύμα για δύο άτομα, δύο εισιτήρια κινηματογράφου και δύο διαδρομές με ταξί— κοστίζει κατά μέσο όρο 256 δολάρια, τιμή αυξημένη κατά 30% σε σχέση με το έτος 2000.

Deutsche Bank: «Μισθοί Καΐρου, τιμές Ζυρίχης» — Η ζοφερή καθημερινότητα στην Αθήνα

Ενδεικτικά, ένας καπουτσίνο φτάνει τα 4,29 δολάρια, ενώ μια απλή μπίρα σε μπαρ κοστίζει 5,77 δολάρια, τιμές που παραπέμπουν σε οικονομικά ανθηρές ευρωπαϊκές πόλεις, αλλά χωρίς το αντίστοιχο επίπεδο αγοραστικής δύναμης.

Η εικόνα που προκύπτει είναι δυσοίωνη: η Αθήνα έχει μετατραπεί σε μια ακριβή πόλη για φτωχούς κατοίκους. Οι μισθοί παραμένουν σε χαμηλά επίπεδα, ενώ το κόστος ζωής ανεβαίνει διαρκώς, ασκώντας έντονη πίεση στη μεσαία και χαμηλότερη οικονομική τάξη. Αν δεν υπάρξει εξισορρόπηση —είτε μέσω αύξησης των εισοδημάτων είτε μέσω στοχευμένων πολιτικών συγκράτησης τιμών— η κατάσταση αναμένεται να επιδεινωθεί περαιτέρω.