Δήλωση-φωτιά από τον Χρήστο Χωμενίδη: «Ο Μητσοτάκης είναι σαν τον σύζυγο που τον βλαστημάς, αλλά λες “πού να τρέχω”»

Για τη Μεταπολίτευση, τα πρόσωπα που σημάδεψαν την πολιτική ζωή της χώρας αλλά και τη σημερινή απαξίωση της πολιτικής και τη στροφή ενός μέρους των νέων προς την Ακροδεξιά, μιλά ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης στο Direct και τον Γιώργο Ευγενίδη.

Δήλωση-φωτιά από τον Χρήστο Χωμενίδη: Χωμενίδης: «Ο Μητσοτάκης είναι σαν τον σύζυγο που τον βλαστημάς, αλλά λες “πού να τρέχω”»

Ο γνωστός συγγραφέας παρομοιάζει τον Κυριάκο Μητσοτάκη με «τον σύζυγο που τον βλαστημάς αλλά λες “πού να τρέχω”», δηλώνει ότι «απεχθάνεται» τον Αλέξη Τσίπρα και ότι ελπίζει το ΠΑΣΟΚ να βγει δεύτερο κόμμα, ενώ σχολιάζει τη γοητεία που, όπως διαπιστώνει, ασκεί σήμερα η Ακροδεξιά σε μερίδα των νέων.

Ο κ. Χωμενίδης μιλάει και για τον Γιώργο Μαζωνάκη, τον οποίο γνώριζε προσωπικά, θυμάται την καλοσύνη του και περιγράφει όσα έζησε στην αγρυπνία του: «Ήταν σαν να πήγαινα στην αληθινή Μεγάλη Παρασκευή». «Στο πρόσωπό του βλέπουν ένα πρόσωπο που τείνει να γίνει ιερό», λέει, εκτιμώντας ότι ο τρόπος με τον οποίο έζησε και έφυγε ο Μαζωνάκης συνέβαλε σε αυτή την εικόνα.

«Τον ήξερα, ήμασταν καλοί γνωστοί, μου ήταν εξαιρετικά συμπαθής. Μου έκανε εντύπωση η καλοσύνη του, πόσο σεβαστικός ήταν». Για την αγρυπνία περιγράφει μια εμπειρία που, όπως λέει, τον συγκλόνισε: «Ήταν σαν να πήγαινα στην αληθινή Μεγάλη Παρασκευή. Ήταν σαν Επιτάφιος, αλλά με σώμα νεκρού». Οι δυο τους είχαν γνωριστεί σε μπαρ και, όπως θυμάται, είχαν περάσει μια ολόκληρη νύχτα συζητώντας. «Του είχα πει “είσαι ο τελευταίος των Μοϊκανών στο τραγούδι”. Του άρεσε και ξημερωθήκαμε».

«Ο Μητσοτάκης είναι σαν τον σύζυγο που τον βλαστημάς, αλλά λες “πού να τρέχω”»

Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη ο Χρήστος Χωμενίδης λέει: «Είναι σαν τον σύζυγο που τον βλαστημάς, αλλά λες “πού να τρέχω”». Μάλιστα, λέει ότι αν ήταν στη θέση του πρωθυπουργού θα επέλεγε ως προεκλογικό τραγούδι το «Καμιά φορά λέω ν’ αλλάξω ουρανό».

Με σκληρή γλώσσα μιλά για τον Αλέξη Τσίπρα. «Προσωποποιεί ό,τι απεχθάνομαι», λέει, απορρίπτοντας και τη συζήτηση περί rebranding του πρώην πρωθυπουργού. Τον χαρακτηρίζει «το πρώτο κόμμα Τεχνητής Νοημοσύνης», υποστηρίζοντας ότι του λείπει το προσωπικό και ιστορικό βάθος που ο ίδιος αναζητά σε ένα πολιτικό πρόσωπο.

Όσο για τη δική του πολιτική επιλογή, δηλώνει ότι έχει αποφασίσει τι θα ψηφίσει, χωρίς να θεωρεί την απόφασή του αμετάκλητη. «Ελπίζω ότι το ΠΑΣΟΚ θα βγει δεύτερο κόμμα. Έχω αποφασίσει τι θα ψηφίσω, αλλά είμαι διαθέσιμος να αλλάξω γνώμη».

Για τη Μεταπολίτευση, ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η συνολική αποτίμηση πρέπει να είναι θετική. «Η Μεταπολίτευση πήγε καλά. Τη μισούμε όπως μισούμε τον μπαμπά μας», λέει, σημειώνοντας ότι τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η Ελλάδα πριν από αυτήν ήταν πολύ μεγαλύτερα.

Αποδίδει καθοριστικό ρόλο στον Κωνσταντίνο Καραμανλή και στον Ανδρέα Παπανδρέου. Για τον πρώτο επισημαίνει, μεταξύ άλλων, την ένταξη στην ΕΟΚ, ενώ για τον δεύτερο υποστηρίζει ότι ενέταξε στην κοινωνική και πολιτική ζωή ένα μεγάλο τμήμα των Ελλήνων που μέχρι τότε αισθανόταν αποκλεισμένο.

Ωστόσο, θεωρεί ότι υπήρξε μια μεγάλη παράλειψη: «Αμέλησαν εγκληματικά ένα πράγμα: ποιος θα είναι ο ρόλος της Ελλάδας σε μια ευρύτερη ομάδα κρατών». Κατά τον ίδιο, η χώρα δεν κατάφερε τελικά να αποκτήσει τον ρόλο που θα μπορούσε ούτε στην Ευρώπη ούτε, αργότερα, στα Βαλκάνια.

Τα ρουσφέτια και ο «ελέφαντας στο δωμάτιο»

Με αφορμή το βιβλίο του «Πανδώρα», ο Χρήστος Χωμενίδης μιλά και για την ελληνική επαρχία και το πελατειακό κράτος, διατυπώνοντας μια λιγότερο συμβατική άποψη για το ρουσφέτι. «Το δέχομαι ως πληγή. Σε χαμηλό επίπεδο όμως δεν το θεωρώ τόσο κακό», λέει, θέτοντας το ερώτημα πού τελειώνει η εξυπηρέτηση μιας τοπικής ανάγκης και πού αρχίζει το ρουσφέτι: «Αν εγώ βοηθήσω να γίνει σχολείο κάπου που δεν έχει, μου λέτε μπράβο. Αν το πρόβλημα αυτό αφορά δέκα οικογένειες και όχι εκατό, είναι ρουσφέτι;». Θίγει παράλληλα και το ζήτημα της χρηματοδότησης της πολιτικής ζωής. «Το πρόβλημα είναι ότι ένας βουλευτής δεν μπορεί να είναι και να κάνει όσα κάνει με τη βουλευτική αποζημίωση. Αυτός είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο», αναφέρει, υποστηρίζοντας ότι διαφορετικά οι πολιτικοί θα πρέπει είτε να είναι ήδη εύποροι είτε να αναζητούν οικονομική στήριξη αλλού.

Ο συγγραφέας στέκεται και στη σχέση των νεότερων γενεών με την πολιτική. Εκτιμά ότι σήμερα ελάχιστοι χαρισματικοί άνθρωποι κάτω των 50 ετών επιλέγουν την πολιτική ως πεδίο δράσης, σε αντίθεση με προηγούμενες δεκαετίες.

Παράλληλα, διαπιστώνει μετατόπιση του νεανικού ριζοσπαστισμού προς τα δεξιά. «Έχει γίνει της μόδας η Ακροδεξιά ως υποδοχέας του ριζοσπαστισμού», λέει, αναφέροντας ως παράδειγμα τον Ηλία Κασιδιάρη: «Θεωρούν τον Κασιδιάρη σέξι. Η δική μου γενιά θεωρούσε σέξι τον Γκεβάρα. Τώρα αποκαλούν σέξι κάτι τρομερά κακεντρεχές».

Ο ίδιος, πάντως, θεωρεί ότι η πολιτικοποίηση στην Ελλάδα δεν εξαφανίστηκε. «Ένας άνθρωπος στην Ελλάδα τα τελευταία 150 χρόνια δεν μπορεί να μην πάρει πολιτική θέση», υποστηρίζει. Κατά την άποψή του, την περίοδο 2010-2015 «ο κόσμος υγιώς πολιτικοποιήθηκε» λόγω των συνθηκών και στη συνέχεια «υγιώς πάλι απομακρύνθηκε», καθώς η καθημερινότητα και η προσωπική ζωή επανήλθαν στο προσκήνιο.

Μιλώντας για τη συγγραφική του ιδιότητα, ο Χρήστος Χωμενίδης λέει ότι διαθέτει «υπερμνησία» και θυμάται γεγονότα και λεπτομέρειες από πολύ μικρή ηλικία. Ως μοναχοπαίδι, ακολουθούσε τους γονείς του παντού και, όπως λέει, από την πλήξη παρατηρούσε διαρκώς τους ανθρώπους γύρω του. «Με έκανε συγγραφέα το ότι δεν μου έφτανε η βιωμένη πραγματικότητα», εξηγεί. Οι χαρακτήρες των βιβλίων του δεν αποτελούν, όπως λέει, πιστά αντίγραφα συγκεκριμένων ανθρώπων. Παίρνει στοιχεία από διαφορετικά πρόσωπα και τα συνθέτει: «Χρησιμοποιείς σαν παζλ. Παίρνω ένα κομμάτι από εσένα, από έναν άλλο και φτιάχνω ένα υβρίδιο, καινούργιο, πρωτότυπο».

Κλείνοντας τη συζήτηση, ο Χρήστος Χωμενίδης συνοψίζει και τη δική του στάση απέναντι στη ζωή: «Το πιο σημαντικό είναι να είσαι υγιής, σωματικά και ψυχικά, και ο ασφαλέστερος τρόπος να είσαι, είναι να κάνεις αυτό που πραγματικά θες».