Δήλωση – σοκ από τον Χρήστο Λούλη: «Έχω υποστεί σεξουαλική παρενόχληση από άνδρες» – Τι πιστεύει για το ελληνικό #MeToo

Σε μια προσωπική συνέντευξη με αφορμή την παράσταση “Έντα Γκάμπλερ”, ο Χρήστος Λούλης μίλησε ανοιχτά για τις καταγγελίες που προέκυψαν μέσω του κινήματος #MeToo στο θέατρο, καθώς και για τη δική του εμπειρία με σεξουαλική παρενόχληση από άνδρες.

Χρήστος Λούλης: «Έχω υποστεί σεξουαλική παρενόχληση από…»

Ο ηθοποιός παραδέχτηκε πως δεν εξεπλάγη από τις αποκαλύψεις, καθώς είχε βιώσει παρόμοιες καταστάσεις στο παρελθόν. «Όχι, δεν με εξέπληξαν. Το έχω υποστεί κι εγώ. Σεξουαλικά. Έχω υποστεί σεξουαλική παρενόχληση. Όχι από γυναίκα, αλλά από άντρα. Από άντρες. Όταν ήμουν μικρός. Όμως, ήμουν ήδη σε μια ηλικία, 20-22 χρονών, που μπορούσα να αντιδράσω. Δεν το έκανα ποτέ, αλλά υπήρχε η απειλή ότι μπορούσα. Φαντάζομαι ότι ένα κορίτσι δεν έχει αυτή τη δυνατότητα. Όμως, αυτό το κλίμα υπήρχε», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Στη συνέχεια, ο Χρήστος Λούλης αναφέρθηκε στη νοοτροπία που επικρατούσε στον χώρο του θεάτρου όταν ξεκινούσε την καριέρα του. «Όταν μπήκα στη σχολή, όταν αποφοίτησα και άρχισα να δουλεύω, η κυρίαρχη κουλτούρα ήταν ότι για να κάνεις θέατρο, πρέπει να περάσεις δυσκολίες, να μη χαίρεσαι, να υποφέρεις. Έπρεπε η ψυχή σου να μαυρίσει και να δεχτείς προσβολές. Ο σκηνοθέτης, ο μεγάλος πρωταγωνιστής, έπρεπε να σε προσβάλλουν», σημείωσε, περιγράφοντας την τοξικότητα που επικρατούσε στον χώρο.

Χρήστος Λούλης: «Έχω υποστεί σεξουαλική παρενόχληση από…»

«Άμα δεν σε προσβάλλει κανείς, τότε δεν χαλυβδώνεσαι να κάνεις θέατρο. Το θέατρο θέλει στομάχι. Αυτό μας λέγανε. Και έτσι κάπως είναι. Αλήθεια σου λέω. Αλλά τώρα με το MeToo είναι μια ευκαιρία να ανακαλύψουμε και να ερευνήσουμε αν μπορεί να γίνει επί της ουσίας καλή δουλειά με χαρά και όχι με κακοπάθεια. Με χαρά” ανέφερε».

«Από εκεί και πέρα ναι, όλα μπορούν να είναι τέχνη, όλα μπορούν να είναι πολιτική, με τη βαθιά έννοια της πολιτικής, αλλά νομίζω το να είμαστε σε μια παράσταση ή ένα έργο που γράφουμε ή που σκηνοθετούμε και να λέμε αυτό δεν το λέμε ή αυτό δεν το κάνουμε γιατί δεν πρέπει, δεν είναι σωστό, κάπως μου κάνει. Ή μια παρέα αγοριών, που θέλει να κάνει μια παράσταση και είναι μόνο αγόρια και κατεβαίνει η παράσταση γιατί δεν υπάρχει ούτε ένα κορίτσι, αυτό νομίζω πως είναι λιγάκι υποκριτικό.

Γιατί ξεκινάει από φόβο. Α, τι θα πούνε. Α, δεν είναι σωστό ρε μαλάκα, γιατί τι θα πούνε που δεν έχουμε μια κοπέλα μαζί; Δεν αναφέρομαι σε αυτό που έγινε. Δεν ξέρω και δεν τα ξέρω τα παιδιά στο προκείμενο. Αλλά σκέψου. Σκέψου άμα είναι φίλοι όλοι αυτοί και θέλουν να κάνουν μια παράσταση και δεν μπορούν, επειδή πρέπει να έχουν και ένα κορίτσι. Δηλαδή, κατέβηκε η παράσταση από φόβο. Και ο φόβος δεν είναι πολιτική. Είναι λίγο υποκρισία», κατέληξε ο Χρήστος Λούλης.