Δραματική εικόνα στα Νοσοκομεία Παίδων: 56 κακοποιημένα και εγκαταλελειμμένα παιδιά παραμένουν εγκλωβισμένα σε νοσοκομειακούς θαλάμους – Το Κράτος αδυνατεί να τους βρει στέγη και προστασία

Μια εικόνα που προκαλεί βαθιά θλίψη και εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τη λειτουργία του κράτους κοινωνικής πρόνοιας αποκαλύπτεται στα δύο μεγαλύτερα παιδιατρικά νοσοκομεία της Αθήνας. Συνολικά 56 παιδιά, πολλά από τα οποία έχουν βιώσει κακοποίηση και οικογενειακή εγκατάλειψη, παραμένουν εγκλωβισμένα σε νοσοκομειακούς θαλάμους, όχι επειδή χρειάζονται ιατρική περίθαλψη, αλλά επειδή δεν υπάρχουν διαθέσιμες κατάλληλες δομές για να τα υποδεχθούν.

Πίσω από τον αριθμό 56 κρύβονται 56 διαφορετικές ιστορίες παιδιών που έχουν ανάγκη από ασφάλεια, σταθερότητα, φροντίδα και ένα πραγματικό οικογενειακό περιβάλλον. Αντί γι’ αυτά, βρίσκονται σε μια ιδιότυπη αναμονή, με το μέλλον τους να εξαρτάται από την εύρεση μιας κατάλληλης δομής φιλοξενίας.

56 ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΑ ΔΥΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ – ΑΡΙΘΜΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΣΟΚ

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν στις 12 Νοεμβρίου, στα νοσοκομεία Παίδων «Η Αγία Σοφία» και «Αγλαΐα Κυριακού» φιλοξενούνταν συνολικά 56 ανήλικοι με εισαγγελική εντολή.

Η κατανομή είναι αποκαλυπτική:

• 35 παιδιά βρίσκονται στο νοσοκομείο «Αγία Σοφία».
• 21 παιδιά παραμένουν στο «Αγλαΐα Κυριακού».

Πρόκειται για παιδιά που, ενώ δεν χρειάζονται νοσηλεία, εξακολουθούν να ζουν σε νοσοκομειακό περιβάλλον, περιμένοντας να βρεθεί μια θέση σε προνοιακή μονάδα.

Η κατάσταση έχει φτάσει σε οριακό σημείο, καθώς οι διαθέσιμες κλίνες πιέζονται ακόμη περισσότερο, την ώρα που τα παιδιατρικά νοσοκομεία καλούνται να αντιμετωπίσουν την αύξηση των εποχικών λοιμώξεων και τις ανάγκες των άρρωστων παιδιών.

«ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΑ ΚΑΚΟΠΟΙΕΙ ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ» – Η ΚΡΑΥΓΗ ΑΓΩΝΙΑΣ ΤΗΣ ΠΟΕΔΗΝ

Ιδιαίτερα σκληρή είναι η παρέμβαση του προέδρου της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλη Γιαννάκου, ο οποίος περιγράφει μια κατάσταση που, όπως υποστηρίζει, έχει ξεπεράσει κάθε όριο διαχείρισης.

Καταγγέλλει ότι ανήλικοι που έχουν ήδη περάσει δύσκολες και τραυματικές εμπειρίες αναγκάζονται να παραμένουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα σε νοσοκομεία, χωρίς να είναι ασθενείς.

Όπως επισημαίνει, τα παιδιά στερούνται βασικές πτυχές μιας φυσιολογικής καθημερινότητας: δεν παρακολουθούν κανονικά το σχολείο, δεν συμμετέχουν σε εξωσχολικές δραστηριότητες και δεν έχουν πρόσβαση σε οργανωμένα προγράμματα κοινωνικής επανένταξης.

Η νοσοκομειακή παραμονή δεν μπορεί να υποκαταστήσει μια πραγματική δομή παιδικής προστασίας. Οι γιατροί, οι νοσηλευτές και οι κοινωνικοί λειτουργοί προσπαθούν να καλύψουν τις ανάγκες τους, όμως το νοσοκομείο δεν είναι χώρος μακροχρόνιας φιλοξενίας.

ΑΠΟ ΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΣΤΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΠΙΣΩ

Ακόμη πιο ανησυχητικές είναι οι καταγγελίες για τον φαύλο κύκλο στον οποίο καταλήγουν ορισμένα από αυτά τα παιδιά.

Όταν δεν βρίσκεται κατάλληλη θέση φιλοξενίας, ανήλικοι έχουν μετακινηθεί μεταξύ νοσοκομείων και αστυνομικών τμημάτων, ακόμη και σε χώρους κράτησης στο πλαίσιο της λεγόμενης «προστατευτικής φύλαξης».

Η υπόθεση τριών κοριτσιών ηλικίας 15 και 16 ετών είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, καθώς οι ανήλικες δεν βρίσκονταν εκεί επειδή κατηγορούνταν για κάποιο αδίκημα, αλλά λόγω της αδυναμίας εξεύρεσης κατάλληλης δομής προστασίας.

Μετά τις αντιδράσεις και τη δημοσιοποίηση της υπόθεσης, καμία από τις τρεις ανήλικες δεν παρέμενε πλέον σε αστυνομικά κρατητήρια, με την τελευταία να μεταφέρεται επίσης σε νοσοκομείο Παίδων.

Η ΑΝΤΙΦΑΣΗ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ: ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΙΣ ΔΟΜΕΣ, ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΟΣΑ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΒΟΗΘΕΙΑ;

Ιδιαίτερο προβληματισμό προκαλούν και τα στοιχεία του υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας για τη μείωση των παιδιών που φιλοξενούνται σε μονάδες παιδικής προστασίας.

Σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία, από περίπου 2.200 παιδιά το 2020, ο αριθμός έχει περιοριστεί στα 965 το 2026.

Η μείωση αυτή εντάσσεται στην πολιτική αποϊδρυματοποίησης και ενίσχυσης της αναδοχής και της υιοθεσίας. Ωστόσο, η κατάσταση στα νοσοκομεία αναδεικνύει ένα κρίσιμο ερώτημα: υπάρχουν πραγματικά επαρκείς και λειτουργικές εναλλακτικές λύσεις για κάθε παιδί που χρειάζεται άμεση προστασία;

Η ΠΟΕΔΗΝ επισημαίνει επίσης ότι δημόσιες προνοιακές μονάδες διαθέτουν κλειστές θέσεις φιλοξενίας εξαιτίας της έλλειψης προσωπικού, γεγονός που δυσκολεύει ακόμη περισσότερο την εξεύρεση λύσεων.

ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, ΟΧΙ ΕΝΑ ΚΡΕΒΑΤΙ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ

Η υπόθεση των 56 ανηλίκων αποκαλύπτει μια σοβαρή αδυναμία του συστήματος παιδικής προστασίας. Παιδιά που χρειάζονται ένα ασφαλές περιβάλλον, ψυχολογική υποστήριξη και μια ευκαιρία να ξαναχτίσουν τη ζωή τους παραμένουν σε χώρους που προορίζονται για την αντιμετώπιση ασθενειών.

Το προσωπικό των νοσοκομείων προσπαθεί να ανταποκριθεί σε μια ευθύνη που ξεπερνά τον βασικό ρόλο των ιδρυμάτων. Όμως η φροντίδα αυτών των παιδιών δεν μπορεί να στηρίζεται επ’ αόριστον στην αυταπάρνηση των εργαζομένων.

Το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: πόσο ακόμη θα περιμένουν αυτά τα παιδιά μέχρι να αποκτήσουν ένα πραγματικό σπίτι και την προστασία που δικαιούνται;

Γιατί πίσω από τους αριθμούς, τις εισαγγελικές εντολές και τις υπηρεσιακές διαδικασίες υπάρχουν 56 παιδικές ζωές που δεν μπορούν να περιμένουν άλλο.