Δριμεία επίθεση κατά της Ελληνικής Κυβέρνησης από το Ρωσικό ΥΠ.ΕΞ.: «Οι Ελληνικές Αρχές, παρά τη διαφωνία της συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού, εδώ και καιρό παρέχουν στρατιωτική και άλλη βοήθεια στο εγκληματικό καθεστώς Ζελένσκι… Πλησιάζει άμεση σύγκρουση με τη Ρωσία»

Σε ιδιαίτερα υψηλούς τόνους φέρεται να κινείται η ρωσική διπλωματική ρητορική απέναντι στην Αθήνα, με το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών να προειδοποιεί ότι η συνεχιζόμενη ένταση μεταξύ Μόσχας και Δύσης δημιουργεί συνθήκες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν ακόμη και σε άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση.

Η συγκεκριμένη τοποθέτηση έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία οι σχέσεις Ρωσίας και δυτικών κρατών παραμένουν εξαιρετικά τεταμένες, ενώ η Ελλάδα εξακολουθεί να συμμετέχει στις ευρωπαϊκές και νατοϊκές αποφάσεις που αφορούν την υποστήριξη της Ουκρανίας.

Η Μόσχα έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η στρατιωτική και πολιτική στήριξη προς το Κίεβο αυξάνει τον κίνδυνο ευρύτερης σύγκρουσης. Παράλληλα, από ρωσικής πλευράς διατυπώνεται η θέση ότι η σταδιακή εμπλοκή δυτικών χωρών δημιουργεί ένα ολοένα πιο επικίνδυνο περιβάλλον ασφαλείας.

Η ΑΘΗΝΑ ΣΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ

Η Ελλάδα, λόγω της συμμετοχής της στο ΝΑΤΟ και της στρατηγικής της σχέσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες, βρίσκεται μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο των ρωσικών αντιδράσεων απέναντι στη δυτική πολιτική.

Η Μόσχα έχει εκφράσει κατά καιρούς έντονη δυσαρέσκεια για τις ελληνικές επιλογές σχετικά με την Ουκρανία, τις κυρώσεις και τη γενικότερη ευθυγράμμιση της Αθήνας με τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ.

Το μήνυμα που αποδίδεται στη ρωσική πλευρά αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα ακριβώς επειδή η περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων θεωρείται κρίσιμος γεωπολιτικός χώρος.

Η «ΣΚΙΑ» ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΟΡΩΣΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Η ουκρανική κρίση έχει μεταβάλει σημαντικά τις σχέσεις της Ρωσίας με πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση.

Οι κυρώσεις, η στρατιωτική υποστήριξη προς την Ουκρανία και η ενίσχυση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην ευρύτερη περιοχή έχουν συμβάλει στη δημιουργία ενός ιδιαίτερα σύνθετου σκηνικού.

Από την πλευρά της, η Αθήνα υποστηρίζει ότι η πολιτική της εντάσσεται στις συλλογικές αποφάσεις των ευρωπαϊκών και ευρωατλαντικών θεσμών και στην προσπάθεια διατήρησης της ευρωπαϊκής ασφάλειας.

Η Μόσχα, ωστόσο, αντιλαμβάνεται διαφορετικά την αυξανόμενη στρατιωτική παρουσία της Δύσης και θεωρεί ότι η επέκταση της στρατιωτικής υποστήριξης προς το Κίεβο αυξάνει τον κίνδυνο μιας ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης.

ΠΟΣΟ ΚΟΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΜΕΣΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ;

Η φράση περί «πολεμικής σύγκρουσης» προκαλεί αναμφίβολα ανησυχία, ωστόσο δεν σημαίνει από μόνη της ότι επίκειται άμεση στρατιωτική σύγκρουση Ρωσίας και Ελλάδας.

Το πραγματικό ζήτημα είναι η σταδιακή διεύρυνση των σημείων τριβής ανάμεσα στη Ρωσία και τη Δύση. Όσο περισσότερα κράτη εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα στην ουκρανική κρίση, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος ενός περιστατικού που θα μπορούσε να προκαλέσει μεγαλύτερη κλιμάκωση.

Η ίδια η ρωσική πλευρά έχει επανειλημμένα παρουσιάσει την αντιπαράθεση με τη Δύση ως μια μακροχρόνια σύγκρουση ασφαλείας, ενώ ευρωπαϊκές κυβερνήσεις προειδοποιούν επίσης για την ανάγκη ενίσχυσης της αποτρεπτικής τους ικανότητας.

ΕΝΑ ΝΕΟ, ΠΙΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι μόνο οι δηλώσεις υψηλών τόνων, αλλά η γενικότερη μεταβολή του περιβάλλοντος ασφαλείας στην Ευρώπη.

Η Ανατολική Μεσόγειος, η Μαύρη Θάλασσα και τα Βαλκάνια έχουν αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη στρατηγική σημασία, καθώς συναντώνται διαφορετικά συμφέροντα, στρατιωτικές συμμαχίες και ενεργειακοί σχεδιασμοί.

Για την Αθήνα, το ζητούμενο είναι να διατηρήσει τις συμμαχικές της δεσμεύσεις χωρίς να βρεθεί στο επίκεντρο μιας ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης.

Το ρωσικό μήνυμα, όπως παρουσιάζεται στο συγκεκριμένο δημοσίευμα, λειτουργεί επομένως περισσότερο ως προειδοποίηση για το πόσο επικίνδυνο έχει γίνει το συνολικό γεωπολιτικό περιβάλλον.

Και το κρίσιμο ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο ποιος θα επικρατήσει στη γεωπολιτική αντιπαράθεση, αλλά αν οι αντίπαλες πλευρές θα καταφέρουν να διατηρήσουν ανοιχτούς τους διαύλους επικοινωνίας ώστε μια κρίση να μην εξελιχθεί σε άμεση στρατιωτική σύγκρουση.