Έγκλημα στα Τέμπη: Συγκλονίζει ο Νίκος Πλακιάς- «Το μόνο που με ένοιαζε», ήταν αν τα παιδιά ήταν ζωντανά μετά τη σύγκρουση- Αν φώναζαν “μαμά και μπαμπά”, αν με χρειάζονταν και δεν ήμουν εκεί»

Όπως εξομολογήθηκε μιλώντας στην τηλεόραση, από τη στιγμή που έκλεισε την πόρτα του σπιτιού του, είχε μια βαριά προαίσθηση: «Ήξερα ότι δεν θα ξαναέβλεπα τα παιδιά μου».

Έγκλημα στα Τέμπη: Συγκλονίζει ο Νίκος Πλακιάς- «Το μόνο που με ένοιαζε», ήταν αν τα παιδιά ήταν ζωντανά μετά τη σύγκρουση- Αν φώναζαν “μαμά και μπαμπά”, αν με χρειάζονταν και δεν ήμουν εκεί»

Ήταν μια σκέψη που τον συνόδευε σιωπηλά, πριν ακόμη επιβεβαιωθεί ο πιο αδιανόητος φόβος κάθε γονιού. Με δάκρυα στα μάτια, ο πατέρας που έχασε τις δίδυμες κόρες του και την ανιψιά του στο σιδηροδρομικό δυστύχημα περιέγραψε τις δραματικές ώρες της αναμονής και της αγωνίας.

Δίπλα του, η σύζυγός του προσπαθούσε να κρατηθεί από μια ελπίδα που έσβηνε λεπτό με το λεπτό. «Μην ανησυχείς, θα τα βρούμε τα κορίτσια», του έλεγε, αρνούμενη να δεχτεί ότι το κακό είχε ήδη συμβεί.

Στους διαδρόμους του νοσοκομείου εκτυλίχθηκαν σκηνές σπαρακτικές. Συγγενείς επιβατών κατέφθαναν διαρκώς, αναζητώντας ένα ίχνος ζωής, μια επιβεβαίωση, μια λέξη. Όσο περνούσε η ώρα, όμως, γινόταν όλο και πιο ξεκάθαρο ποιοι είχαν μείνει πίσω: οι γονείς των παιδιών που δεν θα επέστρεφαν ποτέ από εκείνο το μοιραίο ταξίδι.

Όταν πια έμαθε ότι οι κόρες του και η ανιψιά του είχαν χάσει τη ζωή τους, ο πόνος μετατράπηκε σε ένα βασανιστικό ερώτημα. «Το μόνο που με ένοιαζε», τόνισε, «ήταν αν τα παιδιά ήταν ζωντανά μετά τη σύγκρουση. Αν φώναζαν “μαμά και μπαμπά”. Αν με χρειάζονταν και δεν ήμουν εκεί». Δεν τον απασχολούσε τίποτε άλλο· ούτε οι ευθύνες, ούτε οι διαδικασίες. Μονάχα εκείνες οι τελευταίες στιγμές.

Έγκλημα στα Τέμπη: Συγκλονίζει ο Νίκος Πλακιάς- «Το μόνο που με ένοιαζε», ήταν αν τα παιδιά ήταν ζωντανά μετά τη σύγκρουση- Αν φώναζαν “μαμά και μπαμπά”, αν με χρειάζονταν και δεν ήμουν εκεί»

Στο πρώτο μνημόσυνο, στις σαράντα ημέρες από την τραγωδία, όλοι βρέθηκαν στον ίδιο χώρο. Συγγενείς, φίλοι, ακόμη και πρόσωπα που σήμερα βρίσκονται στο επίκεντρο της έρευνας. Η κοινή θλίψη τότε έμοιαζε να υπερβαίνει τις διαχωριστικές γραμμές που αργότερα θα χαράσσονταν.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στα ηχητικά ντοκουμέντα που είδαν το φως της δημοσιότητας. «Δεν ήθελα να ακουστούν», είπε, αποκαλύπτοντας το βάρος που κουβαλά κάθε τέτοια μαρτυρία. Η φράση «δεν έχω οξυγόνο», που καταγράφηκε σε μία από τις κλήσεις, αποτέλεσε για εκείνον μια οδυνηρή επιβεβαίωση: ότι κάποιοι άνθρωποι παρέμεναν ζωντανοί μετά τη σύγκρουση. Και αυτό το ενδεχόμενο γεννά ερωτήματα που δεν σβήνουν με τον χρόνο.

Τρία χρόνια μετά, η πληγή παραμένει ανοιχτή. Για τον Νίκο Πλακιά, όμως, η ουσία συμπυκνώνεται σε μια απλή, σπαρακτική σκέψη: αν τα παιδιά του τον φώναξαν. Αν τον χρειάστηκαν. Και αν υπήρχε έστω μια στιγμή που θα μπορούσε να είχε αλλάξει τα πάντα.