Ειρήνη Μουρτζούκου: Η «μαραθώνια» κατάθεση και το νομικό τέχνασμα που την «λύγισε» και την οδήγησε στην ομολογία

Η 25χρονη Ειρήνη Μουρτζούκου περιέγραψε στους αστυνομικούς του Τμήματος Ανθρωποκτονιών τον τρόπο με τον οποίο αφαίρεσε τη ζωή τεσσάρων βρεφών, σε μια συγκλονιστική και παρατεταμένη κατάθεση διάρκειας πέντε ωρών.

Ειρήνη Μουρτζούκου: Η «μαραθώνια» κατάθεση και το νομικό τέχνασμα που την «λύγισε» και την οδήγησε στην ομολογία

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι αξιωματικοί αξιοποίησαν όλα τα διαθέσιμα νομικά μέσα προκειμένου να αποσπάσουν την κρίσιμη αυτή ομολογία. Καθώς για τρεις από τους τέσσερις θανάτους είχε ολοκληρωθεί η προκαταρκτική έρευνα και είχε προγραμματιστεί η μεταγωγή της από τη ΓΑΔΑ στην Πάτρα για απολογία, δεν υπήρχε δυνατότητα νέας κατάθεσης για αυτές τις υποθέσεις.

Ωστόσο, υπήρχε σε εξέλιξη προκαταρκτική εξέταση που αφορούσε τον θάνατο της ανήλικης αδελφής της, ο οποίος είχε συμβεί όταν η κατηγορούμενη ήταν 14 ετών. Η υπόθεση αυτή είχε παραμείνει ανοιχτή λόγω της ανηλικότητας της φερόμενης ως δράστιδας τη χρονική στιγμή του συμβάντος και αποτελούσε ξεχωριστή δικογραφία μετά από εντολή της Εισαγγελίας Ναυπλίου.

Αξιοποιώντας τη δυνατότητα που τους παρείχε ο νόμος, οι αστυνομικοί κάλεσαν την 25χρονη σε ανωμοτί κατάθεση για αυτή τη συγκεκριμένη υπόθεση, τις πρώτες πρωινές ώρες. Κατά τη διάρκεια της εξαντλητικής ανάκρισης, η κατηγορούμενη δεν περιορίστηκε μόνο στην υπόθεση της αδελφής της αλλά φέρεται να «λύγισε» συναισθηματικά και να προχώρησε σε πλήρη ομολογία για τέσσερις δολοφονίες βρεφών συνολικά.

Σημαντικό ρόλο φέρεται να διαδραμάτισε και η απόφαση των αρχών να παρατείνουν για ακόμη 24 ώρες την κράτησή της στη ΓΑΔΑ, αναβάλλοντας τη μεταγωγή της στην Πάτρα. Η παράταση αυτή έδωσε στους αστυνομικούς τον απαιτούμενο χρόνο να διεξαγάγουν την κρίσιμη ανάκριση υπό τις προβλεπόμενες διαδικασίες.

Ειρήνη Μουρτζούκου: Η «μαραθώνια» κατάθεση και το νομικό τέχνασμα που την «λύγισε» και την οδήγησε στην ομολογία

Κατά την κατάθεσή της, η 25χρονη εμφανίστηκε συντετριμμένη, περιγράφοντας πώς σε στιγμές έντονης συναισθηματικής φόρτισης ή έπειτα από έντονους καυγάδες με τη μητέρα της ή άλλα μέλη της οικογένειας ένιωθε «θολωμένη» και κυριευόταν – όπως είπε – από «δαίμονες».

«Όταν τσακωνόμουν με τη μάνα μου, ήθελα να κάνω κακό», φέρεται να είπε στους αστυνομικούς, περιγράφοντας διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους αφαιρέθηκαν οι ζωές των βρεφών. Για ένα από τα παιδιά ισχυρίστηκε ότι το θανάτωσε «κατά λάθος» πέφτοντας πάνω του, με αποτέλεσμα το βρέφος να υποστεί θανάσιμη κάκωση. Για άλλο βρέφος δήλωσε ότι το σκότωσε ενώ κοιμόντουσαν μαζί.

Σε άλλες περιπτώσεις, δεν ήταν σε θέση να δώσει ακριβείς λεπτομέρειες για τον τρόπο θανάτωσης, δηλώνοντας πως «δεν θυμόταν» τι ακριβώς έκανε και πως όταν συνειδητοποιούσε το γεγονός, επιχειρούσε μάταια να επαναφέρει τα βρέφη στη ζωή. Όπως αναφέρουν οι πηγές, κατά την ομολογία της έκλαιγε με λυγμούς και βρισκόταν σε εμφανή συναισθηματική κατάρρευση.

Συνολικά παραδέχθηκε τη δολοφονία τεσσάρων βρεφών: των δύο δικών της παιδιών, του παιδιού μιας φίλης της, καθώς και της ίδιας της αδελφής της. Η μοναδική υπόθεση για την οποία δεν ομολόγησε ευθύνη είναι ο θάνατος του μικρού Παναγιωτάκη στην Αμαλιάδα, που σημειώθηκε τον Αύγουστο του περασμένου έτους. Για τον τελευταίο αυτό θάνατο βρίσκεται σε εξέλιξη ιατροδικαστική έρευνα, η οποία, σύμφωνα με πληροφορίες, έχει σχεδόν ολοκληρωθεί.

Η υπόθεση συγκλονίζει την κοινή γνώμη λόγω της φρικιαστικής φύσης των εγκλημάτων και των ιδιαιτεροτήτων της ανάκρισης, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα τα νομικά και ψυχολογικά ζητήματα που εγείρονται σε τέτοιου είδους υποθέσεις.