«Εκτός τόπου και χρόνου» ο βουλευτής της ΝΔ Δημήτρης Καιρίδης: «Η τιμή της βενζίνης στα 2,5 ευρώ δεν είναι κρίση!- Στα 5 είναι!»

Ο πρώην υπουργός Μετανάστευσης και νυν κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας Δημήτρης Καιρίδης κατάφερε να δώσει έναν… διαφορετικό ορισμό στην έννοια της κρίσης, σχολιάζοντας την τιμή της βενζίνης στη Λέσβο.

«Εκτός τόπου και χρόνου» ο βουλευτής της ΝΔ Δημήτρης Καιρίδης: «Η τιμή της βενζίνης στα 2,5 ευρώ δεν είναι κρίση!- Στα 5 είναι!»

Τα 2,5 ευρώ το λίτρο, σύμφωνα με τον ίδιο, μπορεί να είναι «πάρα πολλά», δεν συνιστούν όμως ακόμη κρίση. Κρίση θα υπάρχει, όπως είπε, όταν η τιμή φτάσει στα 5 ευρώ το λίτρο.

«Ε, κοιτάξτε, το 2.5 ευρώ είναι πάρα πολύ, αλλά δεν είναι κρίση, δεν είναι κρίση, η κρίση είναι όταν θα πάει στα 5 ευρώ».

Με άλλα λόγια, για έναν οδηγό στη Λέσβο που καλείται ήδη να πληρώσει 125 ευρώ για ένα γέμισμα 50 λίτρων, η κατάσταση είναι μεν πολύ ακριβή, αλλά όχι ακόμη… κρίσιμη. Για να αποκτήσει τον χαρακτηρισμό της κρίσης θα πρέπει το ίδιο γέμισμα να αγγίξει τα 250 ευρώ.

Η τοποθέτηση έγινε στην εκπομπή «Αταίριαστοι» και δεν περιορίστηκε μόνο στην τιμή που βλέπει ο καταναλωτής στην αντλία. Η συζήτηση μεταφέρθηκε γρήγορα στις διεθνείς εξελίξεις, στον Περσικό Κόλπο, στο Ορμούζ, στο πετρέλαιο και, τελικά, στον Ντόναλντ Τραμπ.

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας απέδωσε σημαντικό μέρος των πληθωριστικών πιέσεων στις εξελίξεις γύρω από το Ιράν, κάνοντας λόγο για αμερικανική αποτυχία και για κόστος που, όπως υποστήριξε, καλείται να επωμιστεί η Ευρώπη.

Είπε επί λέξει: «Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι έχουμε μια τεράστια αμερικανική αποτυχία στο Ιράν. Και μια αποτυχημένη προσπάθεια του προέδρου Τραμπ να απεγκλωβιστεί από αυτό το φιάσκο το οποίο το πληρώνουμε όλοι.

Διότι την ώρα που λέει αυτά για τους Ευρωπαίους θα μπορούσαν οι Ευρωπαίοι να του πουν ότι πρέπει να μας πληρώσεις διότι πληρώνουμε φόρο Τραμπ αυτήν τη στιγμή τουλάχιστον μια μονάδα έχει τσιμπήσει ο πληθωρισμός διεθνώς εξαιτίας αυτού που έγινε στον Περσικό κόλπο με το Ορμούζ και το πετρέλαιο. Η παγκόσμια οικονομία υποφέρει. Και εμείς πληρώνουμε πληθωρισμό Τραμπ».

Κάπως έτσι, η τιμή της βενζίνης στη Λέσβο απέκτησε διεθνή διάσταση. Από την αντλία του πρατηρίου, η συζήτηση μεταφέρθηκε στον Περσικό Κόλπο και από εκεί στην Ουάσιγκτον, με τον Ντόναλντ Τραμπ να βρίσκεται στο επίκεντρο των ευθυνών για τις πληθωριστικές πιέσεις.

Μόνο που για τον κάτοικο ενός νησιού η καθημερινότητα δεν μετριέται σε γεωπολιτικούς χάρτες. Μετριέται σε ευρώ ανά λίτρο και σε πόσα χρήματα θα μείνουν στην τσέπη μετά το γέμισμα του ρεζερβουάρ.

Εδώ και χρόνια, η πολιτική συζήτηση γύρω από την ακρίβεια μοιάζει να συνοδεύεται από μια διαρκή μετατόπιση του ορίου. Οι λέξεις αλλάζουν περιεχόμενο και ο ορισμός της δυσκολίας μεταφέρεται κάθε φορά λίγο παραπέρα.

«Εκτός τόπου και χρόνου» ο βουλευτής της ΝΔ Δημήτρης Καιρίδης: «Η τιμή της βενζίνης στα 2,5 ευρώ δεν είναι κρίση!- Στα 5 είναι!»

Οι αυξήσεις-«ψίχουλα» στις συντάξεις παρουσιάζονται ως «αποκατάσταση». Οι προσωρινές μειώσεις ή εκπτώσεις στα ράφια ως ανάσχεση της ακρίβειας. Και τώρα, τα 2,5 ευρώ το λίτρο σε ένα νησί παρουσιάζονται ως μια εξαιρετικά υψηλή τιμή, αλλά όχι ακόμη ως «κρίση».

Για τον κάτοικο της Λέσβου, ωστόσο, το ζήτημα είναι πολύ πιο απλό και πολύ πιο χειροπιαστό.

Η καθημερινότητα δεν κινείται με όρους «πληθωρισμού Τραμπ». Κινείται με τις αποστάσεις, το κόστος μεταφοράς, τις τιμές των καυσίμων, τη φορολογία και τις ιδιαίτερες συνθήκες που αντιμετωπίζει η περιφέρεια. Και το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τη Λέσβο, αλλά ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής επικράτειας, όπου το αυτοκίνητο δεν αποτελεί είδος πολυτελείας ή προσωπική επιλογή.

Είναι το μέσο για να πάει κάποιος στη δουλειά του. Για να μεταφέρει τα παιδιά στο σχολείο. Για να φτάσει στον κτηνίατρο, στον γιατρό ή στο νοσοκομείο. Για να κάνει τα απολύτως απαραίτητα ψώνια. Για να κινηθεί σε μια περιοχή όπου οι αποστάσεις και οι ελλείψεις των δημόσιων υποδομών καθιστούν το ΙΧ αναγκαίο μέρος της καθημερινής ζωής.

Γι’ αυτό και η συζήτηση για το αν τα 2,5 ευρώ είναι «κρίση» ή απλώς «πάρα πολλά» δεν είναι απλώς ζήτημα ορολογίας. Είναι ζήτημα πραγματικής αγοραστικής δύναμης.

Ο οδηγός που βάζει 50 λίτρα πληρώνει σήμερα 125 ευρώ. Δεν περιμένει η τιμή να διπλασιαστεί για να αντιληφθεί ότι η επιβάρυνση είναι δυσβάσταχτη. Η κρίση, για εκείνον, δεν αρχίζει όταν η βενζίνη φτάσει στα 5 ευρώ. Έχει ήδη αποτυπωθεί στον οικογενειακό προϋπολογισμό.

Και όσο η συζήτηση μεταφέρεται από την αντλία στον Τραμπ, από τη Λέσβο στο Ορμούζ και από την ελληνική περιφέρεια στις διεθνείς γεωπολιτικές εξελίξεις, παραμένει το βασικό ερώτημα: τι κάνει η ελληνική κυβέρνηση για τις τιμές που αντιμετωπίζει καθημερινά ο πολίτης;

Η επίκληση των διεθνών εξελίξεων μπορεί να εξηγεί ένα μέρος των πιέσεων. Δεν απαντά όμως από μόνη της στο ερώτημα της κυβερνητικής πολιτικής, ούτε αλλάζει το ποσό που καλείται να πληρώσει ο πολίτης στο πρατήριο.

Και κυρίως δεν αλλάζει την πραγματικότητα της περιφέρειας: όταν το γέμισμα ενός αυτοκινήτου κοστίζει 125 ευρώ, για τον άνθρωπο που το χρειάζεται καθημερινά η ακρίβεια δεν είναι ένας αφηρημένος οικονομικός δείκτης.

Είναι το ποσό που γράφει η απόδειξη.