Ελλάδα 2.0 : Το αεροδρόμιο της Νάξου χωρίς φωτισμό από τον Μάρτιο – Τουλάχιστον έχουμε… φορητά φώτα για τις αεροδιακομιδές!

Σε μια εποχή που οι υποδομές στα νησιά μας πιέζονται ασφυκτικά, το θέμα που προέκυψε στο αεροδρόμιο της Νάξου μόνο για… άνεση δεν αφήνει.

Ελλάδα 2.0 : Το αεροδρόμιο της Νάξου χωρίς φωτισμό από τον Μάρτιο – Τουλάχιστον έχουμε… φορητά φώτα για τις αεροδιακομιδές!

Τα έργα διαπλάτυνσης, που είναι αναμφίβολα βήμα μπροστά, φαίνεται πως ξέχασαν ένα μικρό, ασήμαντο… κομμάτι της λειτουργίας: τον νυχτερινό φωτισμό του διαδρόμου.

Από τις 10 Μαρτίου, ο διάδρομος λειτουργεί χωρίς κανένα μόνιμο φωτισμό, αφού αφαίρεσαν τα φωτιστικά για να ξεκινήσουν τα έργα. Εντάξει, οι περισσότερες πτήσεις δεν γίνονται τη νύχτα στα νησιά, αλλά… και όταν προκύπτει επείγον περιστατικό; Εκεί τα πράγματα γίνονται λίγο πιο «ζόρικα». Και για να μην ξεχνιόμαστε, το καλοκαίρι, με τους τουρίστες να πλημμυρίζουν το νησί, οι ανάγκες για αεροδιακομιδές αυξάνονται και το πρόβλημα γίνεται επιτακτικό.

Η… «λύση»; Φορητοί προβολείς που στέλνουν, σαν να πρόκειται για κάμπινγκ και όχι για αεροδρόμιο. Ναι, κάποιοι στρατιωτικοί τύποι ελικόπτερων καταφέρνουν να προσγειωθούν χωρίς φωτισμό, αλλά τα μικρότερα αεροπλάνα των διακομιδών; Ας… κάνουν υπομονή ή ας ελπίζουν.

Ελλάδα 2.0 : Το αεροδρόμιο της Νάξου χωρίς φωτισμό από τον Μάρτιο – Τουλάχιστον έχουμε… φορητά φώτα για τις αεροδιακομιδές!

Και το μεγάλο ερώτημα: Είναι δυνατόν ένα νησί να μείνει χωρίς κανονική νυχτερινή αεροπορική πρόσβαση για μήνες, σε περιπτώσεις ανάγκης; Προφανώς, όχι. Αλλά εδώ βρισκόμαστε.

Ο αερολιμενάρχης έτρεξε να ζητήσει φορητά φώτα — η προσωρινή λύση που ακούγεται περισσότερο ως… πρόχειρη παρά ως ασφαλής. Όσο κι αν τα φορητά αυτά φώτα προσπαθούν, δεν μπορούν να αντικαταστήσουν το σταθερό, μόνιμο φωτισμό που απαιτεί ένα αεροδρόμιο.

Το θέμα δεν είναι απλά τεχνικό, αλλά αφορά την ουσία της ισότιμης πρόσβασης των κατοίκων των νησιών σε επείγουσες υπηρεσίες υγείας — ό,τι πιο κρίσιμο υπάρχει. Οποιοσδήποτε αναπτυξιακός σχεδιασμός δεν μπορεί να γίνεται με θυσία της ασφάλειας και της ζωής των πολιτών.

Ίσως να είναι ώρα για την πολιτεία να πάψει να παίζει με το «θα το λύσουμε όταν τελειώσουν τα έργα» και να αρχίσει να δείχνει, με πράξεις, ότι η ζωή στα νησιά δεν μπαίνει σε αναμονή ή σε αναστολή μέχρι να τελειώσουν οι εργασίες.