Ελληνοτουρκικά: Έγιναν οι Τούρκοι ξαφνικά…«διαλλακτικοί» με το Αιγαίο;-Το βάρος των στρατιωτικών δεσμεύσεων σε Συρία, Σουδάν και Σομαλία «αναγκάζουν» τον Ερντογάν να αλλάξει προσωρινά προτεραιότητες!

Η Τουρκία φαίνεται να ακολουθεί πιο «συμβιβαστική» γραμμή απέναντι στην Ελλάδα στο Αιγαίο, κάτι που έγινε εμφανές και στην πρόσφατη συνάντηση μεταξύ του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και του Κυριάκου Μητσοτάκη, η οποία χαρακτηρίστηκε από «καλό κλίμα» και ήπιους τόνους.

Ελληνοτουρκικά: Έγιναν οι Τούρκοι ξαφνικά…«διαλλακτικοί» με το Αιγαίο;-Το βάρος των στρατιωτικών δεσμεύσεων σε Συρία, Σουδάν και Σομαλία «αναγκάζουν» τον Ερντογάν να αλλάξει προσωρινά προτεραιότητες!

Ωστόσο, η πραγματικότητα αποκαλύπτει ότι η Άγκυρα επιλέγει να αποφύγει ένταση με την Ελλάδα όχι από επιθυμία, αλλά λόγω των πολλαπλών γεωπολιτικών προκλήσεων που αντιμετωπίζει. Η Τουρκία βρίσκεται ταυτόχρονα σε ενεργό στρατιωτική εμπλοκή σε τρία κρίσιμα μέτωπα: τη Συρία, το Σουδάν και τη Σομαλία.

Αυτά τα μέτωπα έχουν στρατηγική σημασία, καθώς ο τελικός στόχος της Άγκυρας δεν είναι άλλος από το ίδιο το Ισραήλ. Μέσω της Συρίας η Τουρκία μπορεί να επηρεάσει ισραηλινά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή, ενώ μέσω Σουδάν και Σομαλίας στοχεύει σε περιοχές κλειδιά για τη θαλάσσια σύνδεση με την Ερυθρά Θάλασσα και το Κέρας της Αφρικής — περιοχές ζωτικής σημασίας για το Τελ Αβίβ.

Στη Συρία, η Άγκυρα ασκεί σημαντική επιρροή λόγω της κυβέρνησης ισλαμιστικού προσανατολισμού, η οποία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την τουρκική στήριξη. Ο ισλαμιστής πρόεδρος Άχμεντ αλ Σάραα θεωρείται πλήρως ελεγχόμενος από τον Ερντογάν, ενώ μεγάλο μέρος των δυνάμεων του αποτελείται από Τουρκμένους — άτομα που φέρουν συριακό διαβατήριο αλλά έχουν στενούς δεσμούς με την Τουρκία.

Στη Σομαλία, η Τουρκία έχει εγκαταστήσει μια μεγάλη στρατιωτική βάση, όπου σταθμεύουν περίπου 20 F-16, μαζί με αντιαεροπορικά συστήματα και άλλο στρατιωτικό εξοπλισμό. Στο Σουδάν, 2.000 Τούρκοι στρατιώτες, κυρίως χειριστές drones, υποστηρίζουν την κυβέρνηση του Χαρτούμ, αντιμετωπίζοντας την παραστρατιωτική οργάνωση RSF, η οποία έχει στενές σχέσεις με το Νότιο Σουδάν και, κατά κάποιο τρόπο, με το Ισραήλ.

Η Τουρκία φαίνεται να έχει τον μεγαλύτερο έλεγχο στη Συρία. Στη Σομαλία, η αποσχισθείσα Σομαλιλάνδη, που έχει ανακηρυχθεί de facto ανεξάρτητο κράτος, αποτελεί πεδίο σύγκρουσης συμφερόντων με το Ισραήλ. Η Άγκυρα επιδιώκει τον έλεγχο της περιοχής, και οι αεροπορικές δυνάμεις της είναι έτοιμες να παρέμβουν αν χρειαστεί.

Στα τρία αυτά μέτωπα η Τουρκία επενδύει σημαντικούς πόρους: μαχητικά αεροσκάφη, στρατιωτικό προσωπικό και μισθοφόρους. Η στρατηγική της προσοχή, λοιπόν, βρίσκεται μακριά από το Αιγαίο, χιλιάδες χιλιόμετρα από τα σύνορά της με την Ελλάδα.

Ελληνοτουρκικά: Έγιναν οι Τούρκοι ξαφνικά…«διαλλακτικοί» με το Αιγαίο;-Το βάρος των στρατιωτικών δεσμεύσεων σε Συρία, Σουδάν και Σομαλία «αναγκάζουν» τον Ερντογάν να αλλάξει προσωρινά προτεραιότητες!

Παράλληλα, υπάρχει αναμονή για τις εξελίξεις στο Ιράν. Μια πιθανή αμερικανική επίθεση που θα απειλούσε το θεοκρατικό καθεστώς θα δημιουργούσε κύμα προσφύγων προς τα τουρκοϊρανικά σύνορα, αυξάνοντας τις προκλήσεις για την Άγκυρα. Σ’ αυτό το πλαίσιο, οποιαδήποτε ένταση με την Ελλάδα αυτήν την περίοδο θα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνη για την Τουρκία.

Η ελληνική πλευρά, από την άλλη, ακολουθεί στρατηγική «ήρεμων νερών», αποφεύγοντας ρητορικές ή στρατιωτικές εντάσεις, γεγονός που διευκολύνει την Τουρκία να εστιάσει αλλού.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η αποστολή του τουρκικού πλωτού γεωτρύπανου «Τσαγρί Μπέη» στη Σομαλία. Αν και παρουσιάζεται ως διεθνής συνεργασία, στην πραγματικότητα αποτελεί επέκταση της τουρκικής παρουσίας στο Κέρας της Αφρικής. Το σκάφος πραγματοποιεί γεωτρήσεις βάθους έως 12.000 μέτρων, με στόχο τον εντοπισμό πετρελαίου στην ανατολική Μεσόγειο, βασιζόμενο σε σεισμικά δεδομένα του «Ορούτς Ρέις». Ανεξαρτήτως αποτελέσματος, οποιαδήποτε ανακάλυψη θα καρπωθεί η Τουρκία, ενώ η ανεξαρτησία της Σομαλιλάνδης παραμένει εμπόδιο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι και οι τρεις περιοχές —Συρία, Σουδάν, Σομαλία— αποτελούν πηγές μισθοφόρων. Η Τουρκία έχει εμπειρία στη χρήση μισθοφόρων ήδη από ιστορικές περιόδους, όπως οι Αιγύπτιοι του Ιμπραήμ που σχεδόν εξάλειψαν την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Σήμερα, μισθοφόροι από αυτές τις περιοχές έχουν σταλεί στη Λιβύη για να υποστηρίξουν την κυβέρνηση Φ. Σάρατζ, ενώ το Σουδάν παρέχει ανάλογο δυναμικό όποτε απαιτηθεί.

Συμπερασματικά, όσο τα τρία μέτωπα παραμένουν ενεργά και απαιτούν σημαντικούς πόρους, η Τουρκία θα συνεχίζει να αποφεύγει ένταση με την Ελλάδα. Μόλις αυτά υποχωρήσουν ή παγώσουν, η στάση της Άγκυρας απέναντι στην Ελλάδα ενδέχεται να αλλάξει δραματικά.