Ελληνοτουρκικά: Πλησιάζει η πιο κρίσιμη ώρα της τελικής αναμέτρησης!…

Η ακραία τουρκική ρητορική, οι ευθείες απειλές εισβολής και η μερική διακοπή των διπλωματικών σχέσεων με τη χώρα μας, θυμίζουν προοίμια πολέμου. 

Διανύουμε την εποχή κατά την οποία έχουν συγκεντρωθεί οι περισσότερες πιθανότητες, εδώ και δεκαετίες, για μια επικίνδυνη ανάφλεξη στο Αιγαίο, που θα μπορούσε να οδηγήσει από ένα θερμό επεισόδιο, μέχρι και ολοκληρωτικό πόλεμο, μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Οι απειλές για εισβολή, οι χάρτες με τη… μισή Ελλάδα σε κόκκινο χρώμα, το «όραμα» της Γαλάζιας Πατρίδας, είναι ζητήματα που αναδεικνύονται και απασχολούν τη γείτονα σχεδόν σε καθημερινή βάση, την ίδια ώρα που τα τουρκικά μαχητικά και drones παραβιάζουν καθημερινά τον εθνικό εναέριο χώρο μας σε ασύλληπτους ρυθμούς.

Ο Ταγίπ Ερντογάν δεν μιλάει πια με τον Έλληνα ομόλογό του, προτιμώντας να διαμηνύει ότι «θα έρθει ένα βράδυ ξαφνικά» και να θυμάται τη δόξα του… Ματζικέρτ, αλλά το πλέον ανησυχητικό είναι ότι δεν είναι ο μόνος. Σύσσωμη η αντιπολίτευση, συμμερίζεται τις επιδιώξεις του, ενώ είναι ορισμένοι που τον θεωρούν ακόμη και… προδότη, γιατί δεν έχει κάνει ακόμα τις απειλές του πράξη. Την ίδια ώρα, τα πογκρόμ διώξεων όσων εκφράζουν απόψεις εκτός γραμμής και των μετριοπαθών φωνών, συνεχίζονται αμείωτα, σαν ένα σύγχρονο κυνήγι μαγισσών.

Ως εκ τούτου, τα περιθώρια αισιοδοξίας για την επόμενη ημέρα, με ή χωρίς τον Ερντογάν στο τιμόνι της Τουρκίας, φαίνονται ανύπαρκτα. Όπως ανύπαρκτα φαίνονται και τα περιθώρια επίλυσης των διαφορών -δηλαδή ικανοποίησης των τουρκικών αξιώσεων- στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, όπως κάνουν τα πολιτισμένα κράτη, στον υπόλοιπο κόσμο, είτε με απευθείας συνομιλίες είτε προσφεύγοντας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Σχεδόν όλοι οι ειδικοί αναλυτές συμφωνούν, ότι η περίοδος που διανύουμε είναι κρίσιμη, όπως κρίσιμα είναι και τα επόμενα χρόνια, διότι όπως φαίνεται, ο Ερντογάν έχει στρέψει την κοινωνία του από το δυτικό αξιακό σύστημα, στον βαθμό που ήταν προσανατολισμένο σε αυτό ένας μέρος της, στο βαθύ Ισλάμ. Οι διεργασίες που λαμβάνουν χώρα στην Τουρκία τα τελευταία χρόνια θυμίζουν την επανάσταση του Ιράν της δεκαετίας του 1970, οπότε και κυριάρχησε απόλυτα η θεοκρατία και ο ισλαμικός φονταμεταλισμός. Το επικίνδυνο αυτό μωσαϊκό συνθέτουν και οι φιλοδοξίες για την απόκτηση πυρηνικού οπλοστασίου.

Οι απαντήσεις που μπορεί να έχει ήδη -ή να πρέπει σύντομα να αποκτήσει- ο Ελληνισμός απέναντι σε αυτές τις επιβουλές, σηματοδοτούν για ακόμη μια φορά τον ιστορικό μας ρόλο, ως ανάχωμα στον τουρκικό αναθεωρητισμό και υπερασπιστών της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας.

Δεν είναι λίγοι, άλλωστε, οι αναλυτές, που γνωρίζουν καλά την πραγματικότητα στην Τουρκία και εκτιμούν ότι όσο πιθανόν κρίνεται ο 21ος αιώνας να είναι αιώνας της ειρήνης, άλλο τόσο πιθανό είναι και να καταστεί ο αιώνας της τελικής αναμέτρησης…