Ελληνοτουρκικά: Προετοιμάζουν την κοινή γνώμη για την συνεκμετάλλευση του Αιγαίου με τους Τούρκους;- Μιλούν διαρκώς για «ρεαλιστικές λύσεις» και «αναγκαίες ελληνικές υποχωρήσεις» αλλά δεν λένε τίποτα για την «ταμπακιέρα»- Ποιες θα είναι άραγε οι αντίστοιχες υποχωρήσεις του Ερντογάν;

Η δημόσια συζήτηση για μια επικείμενη ελληνοτουρκική συμφωνία στο Αιγαίο επανέρχεται μεθοδικά, συνοδευόμενη από τη γνώριμη ρητορική περί «ρεαλιστικών λύσεων» και «αναγκαίων ελληνικών υποχωρήσεων».

Ελληνοτουρκικά: Προετοιμάζουν την κοινή γνώμη για την συνεκμετάλλευση του Αιγαίου με τους Τούρκους;- Μιλούν διαρκώς για «ρεαλιστικές λύσεις» και «αναγκαίες ελληνικές υποχωρήσεις» αλλά δεν λένε τίποτα για την «ταμπακιέρα»- Ποιες θα είναι άραγε οι αντίστοιχες υποχωρήσεις του Ερντογάν;

Εντύπωση προκαλεί, ωστόσο, πως ουδέποτε διευκρινίζεται ποιες θα είναι οι αντίστοιχες παραχωρήσεις της τουρκικής πλευράς — αν, φυσικά, υπάρχουν. Η κυβέρνηση της «Σημιτικής Νέας Δημοκρατίας» και του «Μητσοτακικού ΠΑΣΟΚ» μπορεί να δοκιμάζεται από τη φθορά των σκανδάλων, των Τεμπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ και της ανεξέλεγκτης ακρίβειας που έχει αφεθεί στα χέρια των καρτέλ, ωστόσο οι σχεδιασμοί για μια συμφωνία στο Αιγαίο φαίνεται πως ουδέποτε εγκαταλείφθηκαν.

Παρά τη βαθιά πολιτική της κρίση, η κυβερνώσα παράταξη δείχνει διατεθειμένη να σηκώσει ένα ζήτημα που θα της κοστίσει ακριβά πολιτικά — ίσως γιατί, όπως φαίνεται, ο Τούρκος ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν επιθυμεί διακαώς να προλάβει την υπογραφή μιας συμφωνίας όσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκεται ακόμη στην πρωθυπουργία.

Δεν είναι τυχαίο πως, τις τελευταίες εβδομάδες, κυβερνητικοί κύκλοι και διαδικτυακά τρολ ανακίνησαν τη «διαρροή» περί ελληνοτουρκικής συμφωνίας που θα αναγνωρίζει ελληνικά χωρικά ύδατα στα 9 ναυτικά μίλια. Η ιδέα αυτή, που σημαίνει πρακτικά παραχώρηση 3 μιλίων από τα 12 που μας αναγνωρίζει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (Σύμβαση του Montego Bay, 1982), παρουσιάστηκε από φιλοκυβερνητικούς διαμορφωτές γνώμης σχεδόν ως εθνική επιτυχία — σαν να επρόκειτο για νέα «Συνθήκη των Σεβρών».

Κι όμως, ακόμη και η πιο απλή λογική υπαγορεύει πως μια συμφωνία προϋποθέτει αμοιβαίες υποχωρήσεις. Κανείς, ωστόσο, δεν εξήγησε ποια θα είναι η «αντίστοιχη» τουρκική παραχώρηση. Αντιθέτως, η φιλολογία περιορίζεται σε θεωρητικές αναφορές περί «εξομάλυνσης» και «ειρηνικής συνύπαρξης», χωρίς καμία ουσιαστική αναφορά στις πάγιες αναθεωρητικές θέσεις της Άγκυρας.

Στο ίδιο πλαίσιο, η πρόσφατη συνέντευξη του Χρήστου Ροζάκη στην Καθημερινή ήρθε να αναζωπυρώσει την ιδέα ότι «χάθηκε μια ιστορική ευκαιρία» το 2003, όταν ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, λίγο πριν αποχωρήσει, βρέθηκε, όπως υποστηρίζεται, κοντά στην υπογραφή μιας ελληνοτουρκικής συμφωνίας για το Αιγαίο.

Ο ίδιος ο Ροζάκης υποστηρίζει ότι η Τουρκία είχε αποδεχθεί τα 12 ναυτικά μίλια για τις ηπειρωτικές ακτές και τα νησιά δυτικά του 25ου μεσημβρινού, ενώ για τα υπόλοιπα νησιά η αιγιαλίτιδα θα παρέμενε στα 6 μίλια.

Η συμφωνία, σύμφωνα με τον ίδιο, είχε καταγραφεί σε χάρτες που σώζονται ακόμη στο ελληνικό ΥΠΕΞ. Πρόκειται δηλαδή για έναν μη ολοκληρωμένο, αλλά απολύτως υπαρκτό σχεδιασμό συγκυριαρχίας στο Αιγαίο — έναν «οδικό χάρτη» περιορισμού των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.

Ελληνοτουρκικά: Προετοιμάζουν την κοινή γνώμη για την συνεκμετάλλευση του Αιγαίου με τους Τούρκους;- Μιλούν διαρκώς για «ρεαλιστικές λύσεις» και «αναγκαίες ελληνικές υποχωρήσεις» αλλά δεν λένε τίποτα για την «ταμπακιέρα»- Ποιες θα είναι άραγε οι αντίστοιχες υποχωρήσεις του Ερντογάν;

Ακόμη πιο αποκαλυπτική υπήρξε η παραδοχή του Ροζάκη ότι ο εναέριος χώρος θα «προσαρμοζόταν» στα νέα όρια της αιγιαλίτιδας — δηλαδή, ουσιαστικά, θα μειωνόταν στα 6 μίλια. Ένα ιστορικό βήμα οπισθοχώρησης από το προεδρικό διάταγμα του 1931, που καθορίζει τα 10 ν.μ. ως ελληνικό Εθνικό Εναέριο Χώρο.

Αν μεταφράσουμε τα παραπάνω στη σημερινή συγκυρία, προκύπτει το εξής: το 2003, ο Σημίτης φλέρταρε με μια συμφωνία που θα αναγνώριζε στην Τουρκία ρόλο επιτηρητή του μισού Αιγαίου, επιβάλλοντας στην Ελλάδα αυτοπεριορισμό — μια πολιτική που φέρει σήμερα ξεκάθαρη θεσμική και ιδεολογική συνέχεια.

Η αναβίωση αυτής της αφήγησης, μέσω «αθώων» συνεντεύξεων και αρθρογραφίας περί «χαμένων ευκαιριών», λειτουργεί ως προετοιμασία του εδάφους. Πρόκειται για μια συνειδητή προσπάθεια προετοιμασίας της κοινής γνώμης, ώστε να αποδεχθεί στο μέλλον μια νέα εκδοχή της ίδιας λογικής: λιγότερα κυριαρχικά δικαιώματα, στο όνομα της «ηρεμίας» και της «διεθνούς αναγνώρισης».

Απέναντι σε αυτή την πολιτική κατεύθυνση, η ενημέρωση του λαού δεν είναι «εθνικιστική εμμονή», αλλά στοιχειώδης προϋπόθεση δημοκρατίας. Ο ελληνικός λαός —ο μόνος κυρίαρχος σε αυτόν τον τόπο— έχει δικαίωμα να γνωρίζει ποια θέματα τίθενται στο τραπέζι, τι διαπραγματεύεται η κυβέρνησή του και ποια είναι τα όρια των υποχωρήσεων που μεθοδεύονται πίσω από κλειστές πόρτες.

Η μυστική διπλωματία, η τακτική των «ήρεμων νερών» και η εθελοτυφλία απέναντι στην τουρκική αναθεωρητική πολιτική συνιστούν όχι απλώς λάθος στρατηγική, αλλά έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης.

Γι’ αυτό και η δημοσιογραφία, όταν ασχολείται με τα εθνικά ζητήματα, δεν επιτελεί ιδεολογικό έργο — επιτελεί καθήκον. Καθήκον ενημέρωσης, αποκάλυψης και προάσπισης της εθνικής κυριαρχίας, απέναντι σε όσους προτιμούν τις συμφωνίες των παρασκηνίων από το φως της δημόσιας λογοδοσίας.