Ελπίδα για τη δημοκρατία: «Ε όχι κι έτσι βρε Μαρίες!»- Νέα επίθεση στελέχους του κόμματος σε Καρυστιανού και Γρατσία- Βαριές καταγγελίες για παρασκηνιακές εντολές και σκοτεινά πρόσωπα

Νέος κύκλος εσωκομματικών αναταράξεων φαίνεται να ανοίγει στην «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», καθώς οι αντιδράσεις που προκάλεσε η διαγραφή του δημοσιογράφου Θανάση Αυγερινού όχι μόνο δεν έχουν κοπάσει, αλλά εντείνονται με δημόσιες παρεμβάσεις στελεχών που συμμετείχαν από την πρώτη στιγμή στην ίδρυση του πολιτικού φορέα.

Ελπίδα για τη δημοκρατία: «Ε όχι κι έτσι βρε Μαρίες!»- Νέα επίθεση στελέχους του κόμματος σε Καρυστιανού και Γρατσία- Βαριές καταγγελίες για παρασκηνιακές εντολές και σκοτεινά πρόσωπα

Μετά τις αιχμές και τις τοποθετήσεις που ακολούθησαν την απομάκρυνση του Θανάση Αυγερινού, σειρά πήρε ο επικοινωνιολόγος Ηλίας Μιχάλας, ο οποίος εξαπολύει ευθείες βολές κατά της Μαρίας Καρυστιανού και της Μαρίας Γρατσία, περιγράφοντας, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, μια εικόνα εσωτερικής δυσλειτουργίας, παρασκηνιακών παρεμβάσεων και λανθασμένων επιλογών που οδήγησαν το εγχείρημα σε κρίση.

Ο Ηλίας Μιχάλας ήταν ένας από τους επτά ανθρώπους που υπέγραψαν την ιδρυτική διακήρυξη της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» στις 26 Μαΐου, συμμετέχοντας ενεργά στη δημιουργία του κινήματος. Η παρέμβασή του έρχεται λίγες ημέρες μετά τη διαγραφή του Θανάση Αυγερινού, ο οποίος είχε απαντήσει στην απόφαση της Μαρίας Καρυστιανού με τη φράση: «Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι».

Με ανάρτησή του που ξεκινά με τη χαρακτηριστική φράση «ε, όχι κι έτσι βρε Μαρίες», ο κ. Μιχάλας στρέφει τα πυρά του κυρίως προς τη δικηγόρο Μαρία Γρατσία, αναφερόμενος στο πολιτικό της παρελθόν και υποστηρίζοντας πως ο Θανάσης Αυγερινός αποτελούσε το απαραίτητο «αντίβαρο» μέσα στο εγχείρημα.

Στη συνέχεια περιγράφει, όπως υποστηρίζει, την αλλαγή πορείας που παρατηρήθηκε μετά την ίδρυση του κόμματος, γράφοντας χαρακτηριστικά:

«Και ξαφνικά.. ΦΡΕΝΟ. Αλλόκοτες καθυστερήσεις, ακόμα πιο αλλόκοτες αποφάσεις. Εντελώς ανάποδη στρατηγική από εκείνη που ήταν ΦΑΝΕΡΑ η σωστή. Σκοτεινά πρόσωπα και παρασκηνιακές εντολές».

Παράλληλα, ο ίδιος καταγγέλλει την ηγεσία της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία», υποστηρίζοντας ότι «και μόνο στο άκουσμα της λέξης “καταστατικό” έπαιρνε depon», ενώ προσθέτει πως «έκανε τα πάντα να διώχνει τους πολίτες», αφήνοντας να εννοηθεί ότι υπήρχε απροθυμία για τη θεσμική οργάνωση και την ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών.

Ο κ. Μιχάλας ολοκληρώνει την τοποθέτησή του με νέες αιχμές, συνδέοντας τις εξελίξεις με όσα, κατά την άποψή του, είχαν αντιληφθεί και άλλα στελέχη του κινήματος. Όπως αναφέρει:

«Ανεξήγητα? Όχι για μένα. Προφανώς ούτε για τον Αυγερινό, ούτε για τον Φρονιμάκη, ούτε για τον Κοκοτσάκη, ούτε για πολλούς ακόμα που κατάλαβαν (άλλος νωρίτερα, άλλος αργότερα) “τι παίζει” και ότι για μια ακόμα φορά το σύστημα έκανε πλάκα μαζί μας».

Ελπίδα για τη δημοκρατία: «Ε όχι κι έτσι βρε Μαρίες!»- Νέα επίθεση στελέχους του κόμματος σε Καρυστιανού και Γρατσία- Βαριές καταγγελίες για παρασκηνιακές εντολές και σκοτεινά πρόσωπα

Ολόκληρη η ανάρτηση του Ηλία Μιχάλα

Ε όχι κι έτσι βρε Μαρίες…
Η ιδρυτική διακήρυξη της “ελπίδας για την δημοκρατία” κατατέθηκε στις 26 Μαΐου.
Ανάμεσα στα πέντε πρώτα ονόματα της πρώτης σελίδας που την υπέγραψαν “τιμής ένεκεν”, εκτός από την Μαρία Καρυστιανού και την Μαρία Γρατσία, ήμουν εγώ και ο Θανάσης Αυγερινός, όντας εκείνη την εποχή πολύ στενοί συνεργάτες των δύο Κυριών.
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες όχι γιατί δεν θέλω, αλλά επειδή είναι ατελείωτες..
Ο Θανάσης κι εγω, έχουμε περάσει ατελείωτες ώρες με αυτήν την “συντροφιά”.
Στιγμές που δεν θα ξεχαστούν ποτέ, αφού υπήρξαμε συμμέτοχοι σε κάτι που πιστέψαμε πολύ δυνατά.
Παράλληλα με το χτίσιμο της Ελπίδας όμως, χτίζονταν και ανθρώπινες σχέσεις.
Τον Θανάση δεν τον ήξερα.
Εκεί γνωριστήκαμε.
Εκεί άλλωστε γνώρισα και τον Γιάννη τον Φρονιμάκη, τον Βασίλη τον Κοκοτσάκη, τον Στράτο, τον Νίκο, τον Στέλιο, τον έτερο Θανάση τον στρατηγό, τον υπέροχο μελισσοκόμο Κώστα και πολλούς ακόμα που είχαν μια πραγματική και άδολη αγάπη για αυτό που χτιζόταν μέρα με την ημέρα και ένιωθαν “κομμάτι” του.
Κανείς δεν αμφισβητούσε την αυτονόητη ηγετική θέση της Μαρίας Καρυστιανού.
Άλλωστε όλοι για εκείνη πήγαμε. Εκείνη μας ενέπνευσε, εκείνη ήταν το πρόσωπο που υποδείκνυε ο λαός, εκείνη ήταν η γυναίκα σύμβολο -στα μάτια μας- που θα μπορούσε να ενώσει και να ανατρέψει το σάπιο πολιτικό καθεστώς.
Από την πρώτη στιγμή και χωρίς δεύτερη κουβέντα, ήταν φανερό ότι πέρα από την μια Μαρία, στην κορυφή της ηγετικής ομάδας ήταν και η δικηγόρος της στην υπόθεση των Τεμπών, η Μαρία Γρατσία.
Δεκτόν αν και όχι “αυτονόητο”…
Σε αντίθεση με την ΜΚ που όλοι γνωρίζουμε ότι δεν είχε κάποια ενασχόληση με την πολιτική πριν από το έγκλημα των Τεμπών, η ΜΓ ήταν ενεργά πολιτικοποιημένη, έχοντας συμμετάσχει ως υποψήφια με το ψηφοδέλτιο της “ΝΙΚΗΣ”.
Το πρώτο πρόβλημα που αναζητούσε άμεση λύση, ήταν πως η δεδομένη παρουσία της ΜΓ θα ισορροπούσε ιδεολογικά σε ένα κίνημα που ήταν φανερό ότι απευθυνόταν ΚΥΡΙΩΣ σε έναν πατριωτικό, προοδευτικό χώρο, που είναι και η μεγάλη “ορφανή” εκλογική δεξαμενή.
Εκεί έπαιξε τον δικό του κομβικό ρόλο ο Θανάσης Αυγερινός.
Η προηγούμενη δημόσια παρουσία του δεν μπορούσε να κρυφτεί.
Ο Θανάσης δεν μας συστήθηκε τον Μάιο. Όλοι τον ξέραμε.
Ξέραμε τι λέει και σε ποιά πλευρά της πολιτικής ιστορίας έχει αποφασίσει ότι ανήκει.
Πολλοί της ίδιας πλευράς βρήκαν το “άλλοθι” που περίμεναν για να δηλώσουν παρόντες στην πορεία της Ελπίδας.
Η ισορροπία που ψάχναμε ήταν ήδη εκεί.
Οι προοπτικές καλύτερες από ποτέ.
Τα σχέδια έτοιμα, καθημερινές νέες επαφές με σπουδαίους ανθρώπους και ενθουσιασμός.
Και ξαφνικά.. ΦΡΕΝΟ.
Αλλόκοτες καθυστερήσεις, ακόμα πιο αλλόκοτες αποφάσεις. Εντελώς ανάποδη στρατηγική από εκείνη που ήταν ΦΑΝΕΡΑ η σωστή. Σκοτεινά πρόσωπα και παρασκηνιακές εντολές.
Ένα “κίνημα πολιτών” που η ηγεσία του και μόνο στο άκουσμα της λέξης “καταστατικό” έπαιρνε depon.
Ένα “κίνημα πολιτών” που έκανε τα πάντα να διώχνει τους πολίτες.
Ανεξήγητα?
Όχι για μένα.
Προφανώς ούτε για τον Αυγερινό, ούτε για τον Φρονιμάκη, ούτε για τον Κοκοτσάκη, ούτε για πολλούς ακόμα που κατάλαβαν (άλλος νωρίτερα, άλλος αργότερα) “τι παίζει” και ότι για μια ακόμα φορά το σύστημα έκανε πλάκα μαζί μας..
Τα καλύτερα έρχονται..
(αυτό το βανάκι θα χωρέσει πολύ ΕΛΛΑΔΑ μέσα)..