Ελπίδα για την Δημοκρατία: «Το ‘μαζί’ έχει όρους και όρια»-Νέα ανάρτηση από την αποχωρήσασα Μαρία Ιωαννίδου με αιχμές για τη Μαρία Καρυστιανού

Με νέα δημόσια παρέμβασή της, η ψυχολόγος Μαρία Ιωαννίδου, πρώην μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου της «Ελπίδας», αναφέρεται στους λόγους που την οδήγησαν στην αποχώρησή της από το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, επιχειρώντας παράλληλα να περιγράψει, μέσα από τη δική της οπτική, τις προϋποθέσεις που θα πρέπει να πληροί ένα πραγματικά ανεξάρτητο κίνημα πολιτών.

Ελπίδα για την Δημοκρατία: «Το ‘μαζί’ έχει όρους και όρια»-Νέα ανάρτηση από την αποχωρήσασα Μαρία Ιωαννίδου με αιχμές για τη Μαρία Καρυστιανού

Με αφετηρία μια βασική έννοια της ψυχοθεραπείας Gestalt, το «όριο επαφής», η κυρία Ιωαννίδου αναπτύσσει έναν ευρύτερο προβληματισμό για τη δημοκρατική λειτουργία, τη διαφωνία, την εσωτερική πολυφωνία και τη σχέση του ατόμου με τη συλλογικότητα.

Όπως υπογραμμίζει, ένα κίνημα που φιλοδοξεί να διαφοροποιηθεί από το υφιστάμενο πολιτικό σκηνικό δεν αρκεί να υιοθετεί διαφορετικά πρόσωπα ή να ασκεί κριτική στα παραδοσιακά κόμματα. Οφείλει, όπως σημειώνει χαρακτηριστικά, να λειτουργεί με διαφορετικούς όρους.

Στο επίκεντρο της παρέμβασής της βρίσκεται η ανάγκη η δημοκρατία να μην παραμένει μια διακηρυκτική αρχή, αλλά να αποτυπώνεται στην καθημερινή λειτουργία μιας πολιτικής συλλογικότητας. Σε αυτό το πλαίσιο, η Μαρία Ιωαννίδου θέτει ως κρίσιμο ζητούμενο την αντοχή στη διαφορετική άποψη, υποστηρίζοντας πως η πραγματική ενότητα δεν ταυτίζεται με την ομοφωνία.

Ελπίδα για την Δημοκρατία: «Το ‘μαζί’ έχει όρους και όρια»-Νέα ανάρτηση από την αποχωρήσασα Μαρία Ιωαννίδου με αιχμές για τη Μαρία Καρυστιανού

«Ελπίδα για τη Δημοκρατία»: Η Μαρία Ιωαννίδου εξηγεί γιατί αποχώρησε από το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού

Η πρώην συμμετέχουσα στο Πολιτικό Συμβούλιο της «Ελπίδας» επέλεξε να τοποθετηθεί δημόσια μέσω ανάρτησης στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη σημασία των ορίων, της διαφορετικότητας και της ουσιαστικής δημοκρατικής συνύπαρξης.

Αναλυτικά όσα έγραψε η κυρία Ιωαννίδου: «ΤΟ «ΜΑΖΙ» ΕΧΕΙ ΟΡΟΥΣ ΚΑΙ… ΟΡΙΑ!

Στην ψυχοθεραπεία Gestalt, το όριο επαφής δεν είναι ένα τείχος που χωρίζει. Είναι ο τόπος όπου το «εγώ» συναντά το «εσύ», χωρίς κανένα από τα δύο να χρειάζεται να εξαφανιστεί, για να υπάρξει το «εμείς».

Ίσως αυτή η έννοια να περιγράφει και το μεγαλύτερο στοίχημα ενός πραγματικά ανεξάρτητου κινήματος πολιτών.

Ένα κίνημα δε γίνεται διαφορετικό επειδή έχει νέα πρόσωπα, ένα ελπιδοφόρο όνομα ή επειδή καταγγέλλει όσα έκαναν τα κόμματα πριν από αυτό. Γίνεται διαφορετικό, όταν λειτουργεί διαφορετικά.

Η ελληνική κοινωνία έχει κουραστεί από κόμματα χτισμένα γύρω από ισχυρές ηγεσίες, εσωτερικούς μηχανισμούς, συσχετισμούς δύναμης και μια αντίληψη που συχνά αντιμετωπίζει τη διαφωνία ως πρόβλημα και την πειθαρχία ως απόδειξη ενότητας.

Ένα ανεξάρτητο κίνημα πολιτών που φιλοδοξεί να αλλάξει αυτή την πραγματικότητα δεν μπορεί απλώς να αντικαταστήσει τα πρόσωπα. Οφείλει να αλλάξει το μοντέλο.

Να μη μιλά απλώς για δημοκρατία, αλλά να λειτουργεί δημοκρατικά.

Να μη ζητά μόνο διαφάνεια, αλλά να είναι διαφανές.

Να διαθέτει όργανα που πραγματικά αποφασίζουν κανόνες που ισχύουν για όλους και λογοδοσία που δεν εξαρτάται από πρόσωπα.

Και κυρίως, να μπορεί να αντέχει τη διαφορετική φωνή.

Γιατί ενότητα δε σημαίνει ομοφωνία. Σημαίνει να μπορούμε να διαφωνούμε και να εξακολουθούμε να συναντιόμαστε.

Εδώ βρίσκεται το όριο επαφής της Gestalt: στην ικανότητά μας να ερχόμαστε κοντά χωρίς να χάνουμε τη διαφορετικότητά μας. Αν χαθεί η επαφή, έχουμε απομόνωση. Αν χαθούν τα όρια, έχουμε συγχώνευση. Σε καμία από τις δύο περιπτώσεις δεν υπάρχει αληθινή συνάντηση.

Το ίδιο ισχύει και για μια συλλογικότητα. Χρειάζεται ηγεσία που ακούει, στελέχη που δεν υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν, αλλά για να συνεισφέρουν, μέλη που δεν είναι οπαδοί, αλλά ενεργοί πολίτες και έναν κοινό σκοπό μεγαλύτερο από οποιοδήποτε πρόσωπο.

Το διαφορετικό δεν αποδεικνύεται από όσα καταγγέλλεις. Αποδεικνύεται από τον τρόπο που λειτουργείς. Και αυτό συνιστά από μόνο του μια βαθειά ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΣΗ.

Η θάλασσα συναντά την ακτή ακριβώς στο όριό της. Δε χρειάζεται να γίνει άμμος για να την αγγίξει, ούτε η άμμος να γίνει θάλασσα για να τη δεχτεί. Συναντιούνται, αλληλεπιδρούν, μεταμορφώνουν η μία την άλλη — και όμως καθεμιά διατηρεί τη φύση της.

Γιατί ένα κίνημα πολιτών δε χρειάζεται ανθρώπους που ακολουθούν το ίδιο κύμα. Χρειάζεται ανθρώπους που συναντιούνται στο όριο, συνομιλούν, συνδιαμορφώνουν και αναλαμβάνουν την ευθύνη της παρουσίας τους.

Η αλλαγή που ζητάμε για μια χώρα αρχίζει από τον τρόπο που επιλέγουμε να υπάρχουμε μαζί.

Γιατί η Δημοκρατία, όπως και η επαφή, δε γεννιέται, όταν εξαφανίζονται τα όρια… γεννιέται εκεί ακριβώς όπου τα όρια συναντιούνται!».

H ανάρτηση της Μαρίας Ιωαννίδου