Εν μέσω “θυέλλης”… «Abeille Marengo» ο Ερντογάν επιχειρεί να “σπάσει” ακόμη μια κρίσιμη συμμαχία της Ελλάδας: Η προσέγγιση στο Ισραήλ, η νέα Κυβέρνηση στο Τελ Αβίβ, τα “παζάρια” για Παλαιστίνη και Συρία και τα ανταλλάγματα στην Αν. Μεσόγειο – Τι κάνει και πάλι η Αθήνα;

Μια νέα, ιδιαίτερα ανησυχητική διάσταση αποκτά η γεωπολιτική αντιπαράθεση στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς η Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν φέρεται να επιχειρεί να αναδιαμορφώσει τις ισορροπίες με το Ισραήλ, επιδιώκοντας να περιορίσει τη στρατηγική συνεργασία του Τελ Αβίβ με την Ελλάδα και την Κύπρο.

Η Άγκυρα φαίνεται να επενδύει σε μια πολυεπίπεδη διπλωματική και οικονομική προσέγγιση, επιχειρώντας να αξιοποιήσει τις πολιτικές εξελίξεις στο Ισραήλ και να δημιουργήσει νέες συνθήκες στις σχέσεις των δύο χωρών.

Το ενδεχόμενο αυτό προκαλεί προβληματισμό στην Αθήνα, καθώς μια ενδεχόμενη μεταβολή της ισραηλινής στάσης θα μπορούσε να επηρεάσει σημαντικά τις ισορροπίες στην περιοχή, αλλά και τη συνεργασία Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ.

Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΑΝΟΙΓΕΙ ΝΕΟ ΜΕΤΩΠΟ – ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΙΣΡΑΗΛ

Σύμφωνα με την ανάλυση του τουρκικού σχεδιασμού, η Άγκυρα δεν περιορίζεται στις δημόσιες αντιπαραθέσεις με το Ισραήλ. Αντιθέτως, επιδιώκει να διατηρήσει ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας και να εκμεταλλευτεί κάθε ευκαιρία για την αποκατάσταση των σχέσεων.

Στόχος, σύμφωνα με την εκτίμηση που παρουσιάζεται, είναι να πείσει τη νέα ισραηλινή ηγεσία ότι η ένταση των προηγούμενων ετών συνδέθηκε κυρίως με την πολιτική του Μπενιαμίν Νετανιάχου και όχι με μια μόνιμη στρατηγική αντιπαράθεση μεταξύ των δύο κρατών.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται οι δηλώσεις του επικεφαλής των τουρκικών υπηρεσιών πληροφοριών, Ιμπραχίμ Καλίν, ο οποίος αναφέρθηκε στις εξελίξεις στο Ισραήλ και στη δυνατότητα αλλαγής της πορείας των διμερών σχέσεων.

Η τουρκική πλευρά παρακολουθεί τις πολιτικές διεργασίες στο Τελ Αβίβ, αφήνοντας να εννοηθεί ότι μια διαφορετική ισραηλινή κυβέρνηση θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για νέα προσέγγιση.

ΤΟ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΑΓΚΥΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ

Ο Ιμπραχίμ Καλίν υποστήριξε ότι η βασική αιτία της σύγκρουσης Τουρκίας – Ισραήλ είναι η αντιμετώπιση των Παλαιστινίων από την ισραηλινή κυβέρνηση.

Όπως ανέφερε, η Τουρκία δεν αμφισβητεί την ύπαρξη του Ισραήλ και δεν επιδιώκει να το αντιμετωπίσει ως εχθρικό κράτος. Παράλληλα, κατηγόρησε την ισραηλινή ηγεσία για την πολιτική της στη Γάζα και στη Δυτική Όχθη, υποστηρίζοντας ότι αυτή έχει οδηγήσει τη χώρα σε αυξανόμενη διεθνή απομόνωση.

Η Άγκυρα επιχειρεί έτσι να εμφανιστεί ως δύναμη που επιδιώκει την αποκλιμάκωση, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί τις στρατηγικές της επιδιώξεις στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Το πραγματικό ερώτημα, ωστόσο, είναι εάν αυτή η διπλωματική κινητικότητα μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγή των ισραηλινών επιλογών και να επηρεάσει τις σχέσεις του Τελ Αβίβ με την Αθήνα και τη Λευκωσία.

ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

Η πιθανότητα μεταβολής των ισορροπιών δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως μια απλή διπλωματική εξέλιξη.

Η συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία στους τομείς της άμυνας, της ενέργειας και της ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Εάν η Τουρκία καταφέρει να εξασφαλίσει μια ουσιαστική επαναπροσέγγιση με το Ισραήλ, η Αθήνα θα πρέπει να επανεκτιμήσει τα δεδομένα και να διασφαλίσει ότι τα ελληνικά συμφέροντα δεν θα βρεθούν σε δεύτερη μοίρα.

Η Άγκυρα έχει αποδείξει ότι επιδιώκει να διατηρεί πολλαπλά διπλωματικά μέτωπα ανοιχτά, προσαρμόζοντας τις κινήσεις της ανάλογα με τις περιφερειακές εξελίξεις.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η ελληνική κυβέρνηση καλείται να εξηγήσει ποιο είναι το πραγματικό σχέδιό της για τη διατήρηση της στρατηγικής συνεργασίας με το Ισραήλ.

Η Αθήνα δεν μπορεί να θεωρεί δεδομένη τη διαρκή σύμπλευση τρίτων χωρών με τις ελληνικές θέσεις. Οι διεθνείς συμμαχίες στηρίζονται σε συμφέροντα και μεταβάλλονται όταν αλλάζουν οι γεωπολιτικές συνθήκες.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη οφείλει να παρουσιάσει μια ολοκληρωμένη στρατηγική για την Ανατολική Μεσόγειο, αντί να περιορίζεται σε γενικές διαβεβαιώσεις περί ισχυρών διεθνών σχέσεων.

Τι θα συμβεί εάν η Τουρκία και το Ισραήλ αποφασίσουν να αφήσουν πίσω τους τις σημερινές διαφορές; Ποιες εγγυήσεις διαθέτει η Ελλάδα για τη διατήρηση της συνεργασίας σε άμυνα και ενέργεια; Και πόσο προετοιμασμένη είναι η Αθήνα για ένα εντελώς διαφορετικό διπλωματικό περιβάλλον;

Αυτά είναι τα ερωτήματα που απαιτούν συγκεκριμένες απαντήσεις.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ

Η Τουρκία επιχειρεί να ενισχύσει τη θέση της σε μια περιοχή όπου συγκρούονται τεράστια ενεργειακά, στρατιωτικά και διπλωματικά συμφέροντα.

Η προσέγγιση με το Ισραήλ αποτελεί ένα πιθανό εργαλείο αυτής της στρατηγικής, χωρίς ωστόσο να είναι δεδομένο ότι θα οδηγήσει σε ρήξη των ισραηλινών σχέσεων με την Ελλάδα και την Κύπρο.

Για την Αθήνα, το μήνυμα είναι σαφές: Καμία συμμαχία δεν πρέπει να θεωρείται αυτονόητη και καμία τουρκική διπλωματική κίνηση δεν πρέπει να υποτιμάται.

Το διακύβευμα δεν είναι μόνο η ισορροπία δυνάμεων μεταξύ τριών χωρών. Είναι η θέση της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο και η δυνατότητά της να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της σε μια περιοχή όπου οι συσχετισμοί μπορούν να αλλάξουν πολύ γρήγορα.