Ενέργεια: Πως φτάσαμε από το «Δε θα κάνουμε το Αιγαίο Κόλπο του Μεξικού» της Κυβέρνησης Μητσοτάκη το 2021 στην συμφωνία για το Αμερικανικό LNG- Χάσαμε τέσσερα πολύτιμα χρόνια με «αερολογίες» για ανεμογεννήτριες και «πράσινες ατζέντες» με αποτέλεσμα οι Έλληνες να πληρώνουν την ακριβότερη ενέργεια της Ευρώπης!

Μόλις πριν από λίγα χρόνια, το 2021, η τότε κυβερνητική γραμμή απέκλειε κατηγορηματικά κάθε σκέψη για γεωτρήσεις στο Αιγαίο.

Ενέργεια: Πως φτάσαμε από το «Δε θα κάνουμε το Αιγαίο Κόλπο του Μεξικού» της Κυβέρνησης Μητσοτάκη το 2021 στην συμφωνία για το Αμερικανικό LNG- Χάσαμε τέσσερα πολύτιμα χρόνια με «αερολογίες» για ανεμογεννήτριες και «πράσινες ατζέντες» με αποτέλεσμα οι Έλληνες να πληρώνουν την ακριβότερη ενέργεια της Ευρώπης!

«Δεν θα κάνουμε το Αιγαίο Κόλπο του Μεξικού», δήλωνε η κυβέρνηση δια στόματος Δένδια εκφράζοντας την επίσημη θέση της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Κι όμως, μέσα σε τέσσερα χρόνια, όλα ανετράπησαν. Η χώρα έχασε πολύτιμο χρόνο συζητώντας αόριστα για ανεμογεννήτριες και «πράσινες μεταβάσεις», σε μια περίοδο όπου η ενεργειακή αυτάρκεια έπρεπε να αποτελεί εθνική προτεραιότητα.

Οι επιλογές εκείνης της εποχής φάνηκαν να ευθυγραμμίζονται με την αμερικανική πολιτική του Τζο Μπάιντεν, που προωθούσε μια παγκόσμια «πράσινη ατζέντα». Με την εκλογή όμως του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ – ενός πολιτικού που τάσσεται ανοιχτά υπέρ των γεωτρήσεων και των ορυκτών καυσίμων και απορρίπτει το αφήγημα της λεγόμενης «κλιματικής αλλαγής» ως εργαλείο φορολόγησης και ελέγχου – η στάση της Αθήνας φαίνεται να αλλάζει ριζικά.

Τον Απρίλιο του 2021, ο Νίκος Δένδιας, τότε υπουργός Εξωτερικών και νυν Υπουργός Άμυνας, σε συνέντευξή του στο Arab News, είχε δηλώσει ξεκάθαρα: «Η Ελλάδα πιστεύει στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και δεν πρόκειται να σκάψει τον βυθό της Μεσογείου για να βρει αέριο ή πετρέλαιο. Θα χρειαζόμασταν 10 με 20 χρόνια για να τα εκμεταλλευτούμε και το κόστος θα ήταν υψηλότερο σε σχέση με τη Σαουδική Αραβία».

Στην ίδια συνέντευξη, χαρακτήριζε το Αιγαίο «επίγειο παράδεισο» και διαβεβαίωνε πως «η Ελλάδα δεν πρόκειται να το μετατρέψει σε Κόλπο του Μεξικού».

Παρόμοιες δηλώσεις επανέλαβε και το 2022, σε ομιλία του στο Νορβηγικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων, τονίζοντας ότι η Ελλάδα «δεν σκοπεύει να επεκτείνει τις έρευνες για υδρογονάνθρακες» και πως «η εποχή του πετρελαίου ανήκει στο παρελθόν».

Σήμερα, η κυβερνητική στάση μοιάζει εκ διαμέτρου αντίθετη. Οι ίδιες αρχές που πριν λίγα χρόνια μιλούσαν για οικολογική ευαισθησία, τώρα υποστηρίζουν την ανάγκη αξιοποίησης των εγχώριων πηγών ενέργειας. Η μεταστροφή είναι θεαματική, όμως το ερώτημα παραμένει: ποιος πληρώνει το κόστος των καθυστερήσεων;

Ενέργεια: Πως φτάσαμε από το «Δε θα κάνουμε το Αιγαίο Κόλπο του Μεξικού» της Κυβέρνησης Μητσοτάκη το 2021 στην συμφωνία για το Αμερικανικό LNG- Χάσαμε τέσσερα πολύτιμα χρόνια με «αερολογίες» για ανεμογεννήτριες και «πράσινες ατζέντες» με αποτέλεσμα οι Έλληνες να πληρώνουν την ακριβότερη ενέργεια της Ευρώπης!

Για τέσσερα χρόνια, η Ελλάδα έχασε την ευκαιρία να σχεδιάσει σοβαρά την ενεργειακή της στρατηγική. Αντ’ αυτού, οι πολίτες βρέθηκαν να πληρώνουν την πιο ακριβή ηλεκτρική ενέργεια και καύσιμα σε ολόκληρη την Ευρώπη, ενώ η χώρα μετατράπηκε ουσιαστικά σε «διάδρομο διέλευσης» για το αμερικανικό LNG, χωρίς να αποκομίζει ουσιαστικά οφέλη.

Ναι, το γεωστρατηγικό αποτύπωμα της Ελλάδας ενισχύθηκε, όμως αυτό δεν μεταφράζεται σε φθηνότερη ενέργεια, ούτε σε οικονομική ανακούφιση για τα νοικοκυριά.

Η εμπειρία της Ουκρανίας, όπου η Ελλάδα ακόμα πασχίζει να αποδείξει ότι βρίσκεται «στη σωστή πλευρά της Ιστορίας» αλλά με βαρύ οικονομικό τίμημα, φαίνεται να μην έχει διδάξει πολλά. Αν η χώρα συνεχίσει να λειτουργεί ως προέκταση ξένων στρατηγικών, χωρίς να θέτει ως κέντρο βάρους το εθνικό συμφέρον, κινδυνεύει να «την πατήσει» ξανά — με αποτέλεσμα να πληρώνουν οι πολίτες, ενώ άλλοι κερδίζουν.

Τουλάχιστον, αν η χώρα εξακολουθεί να προσφέρει τις υποδομές της για γεωπολιτικούς λόγους, ας διασφαλίσει τουλάχιστον ουσιαστικά ανταλλάγματα: στρατιωτική ενίσχυση, ενεργειακή ασφάλεια και, κυρίως, μια πολιτική που να υπηρετεί τον Έλληνα πολίτη και όχι τις εκάστοτε διεθνείς σκοπιμότητες.