Ενοικίαση… συγγενών: Πώς λειτουργεί η «βιομηχανία», ποιοι είναι οι κανόνες

Στη γαλλική ταινία «Μια οικογένεια προς ενοικίαση» («Un famille a louer») του Ζαν Πιερ Αμερίς (2015), ο καταθλιπτικός από τη μοναξιά του Πολ Αντρέ, ένας πλούσιος, αλλά συνεσταλμένος άνθρωπος, προσφέρεται να «νοικιάσει» την οικογένεια μιας καλοστεκούμενης γυναίκας με δύο παιδιά, με αντάλλαγμα τη διευθέτηση των χρεών της.
Όταν το είδαμε, είπαμε ότι «αυτά γίνονται μόνο στον Κινηματογράφο». Αλλά συμβαίνουν στην πραγματικότητα, στη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, εδώ και -σχεδόν- μια δεκαετία: οι μοναχικοί -για διάφορους λόγους- Ιάπωνες μπορούν να νοικιάσουν ηθοποιούς για να υποδυθούν οποιονδήποτε απουσιάζει από τη ζωή τους.
Δεν χρειάζεται να έχεις περάσει ώρες ξαπλωμένος σε κάποιο ανάκλιντρο για να γνωρίζεις πως, για πολλούς ανθρώπους, η μοναξιά που προέρχεται από την απώλεια-θάνατο κάποιου προσώπου, από την έλλειψη ενός συντρόφου, μπορούν να προκαλέσουν ψυχολογική συντριβή και, κατ’ επέκταση, κατάθλιψη σε κάποιον ή κάποια που δίνει μεγάλη σημασία στον κοινωνικό περίγυρο. Και στην Ιαπωνία εννοείται ότι δίνουν μεγάλη σημασία σε αυτά, στα «γεροντοπαλίκαρα», στις «ζωντοχήρες», στα «ορφανά» και στα… «μπακούρια», παρά τα τεχνολογικά άλματα και την πρόοδο που έχει συντελεστεί εκεί. Έτσι, τα τελευταία χρόνια γίνεται μια προσπάθεια να δοθεί λύση στις παραπάνω περιπτώσεις, με την αρωγή μιας νέας «βιομηχανίας», αυτής της ενοικίασης συγγενών.
Σε δημοσίευμα του New Yorker αναφέρεται χαρακτηριστικά η περίπτωση του Ισίι Γιουίτσι ο οποίος αποφάσισε -το 2009- να ιδρύσει τη δική του εταιρεία ενοικίασης συγγενών-φίλων-συντρόφων-συζύγων. Κάθε δυνατή επιχειρηματική κίνηση ξεκινά με ένα εξίσου δυνατό όνομα. Επομένως, ξεκίνησε να ψάχνει φράσεις που φέρνουν συνειρμικά στον νου την απόλυτη οικογένεια και κατέληξε στο ‘’Family Romance of Neurotics’’, από ένα δοκίμιο του Φρόιντ, του 1909. Εκεί, ο  Αυστριακός ψυχίατρος είχε γράψει για τα παιδιά τα οποία θεωρούν πως οι γονείς τους τα εξαπατούν και ότι οι πραγματικοί γονείς τους είναι ευγενείς ή βασιλείς. Τρελό; Κατά τον Φρόιντ, αυτή η φαντασίωση αποτελεί ψυχολογική αντίδραση του παιδιού, για να μπορέσει να αντιμετωπίσει την οδυνηρή εμπειρία της πιθανής απογοήτευσης από τους γονείς του, κάποια στιγμή της ζήσης του.
Όμως, στην Ιαπωνία, τέτοιες περιπτώσεις επιλύονται με μια «απλή» ενοικίαση συγγενών. Ο Ισίι διατηρεί το “Family Romance”, μαζί με ένα πρακτορείο ταλέντων και μια συμβουλευτική εταιρεία τεχνολογίας, διαθέτοντας περίπου είκοσι υπαλλήλους. Ταυτόχρονα, διατηρεί μια βάση δεδομένων με περίπου 1.200 ανεξάρτητους ηθοποιούς, οι οποίοι υποδύονται τους συγγενείς ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο για τους πελάτες που τους χρειάζονται, για να συνοδέψουν κάποιον ή κάποια σε γάμους, κηδείες, πάρτι κ.λπ. – ό,τι θέλει ο πελάτης.