Επίδειξη μεγαλομανίας από το Ζελένσκι: Είναι ο «νέος Τσώρτσιλ» που κρατάει το κλειδί για την ειρήνη – αν φυσικά το επιτρέψει ο Τραμπ

Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, σε μια ακόμα παράσταση υψηλού πολιτικού συμβολισμού, αποφάσισε να συγκριθεί με κανέναν άλλον παρά με τον Ουίνστον Τσώρτσιλ. Ναι, σωστά διαβάσατε.

Επίδειξη μεγαλομανίας από το Ζελένσκι: Είναι ο «νέος Τσώρτσιλ» που κρατάει το κλειδί για την ειρήνη – αν φυσικά το επιτρέψει ο Τραμπ

Ο ηγέτης της Ουκρανίας, σε συνέντευξή του, επικαλέστηκε τον εμβληματικό Βρετανό ηγέτη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, για να δικαιολογήσει τις αμφιβολίες του και τις στρατηγικές αναζητήσεις του σε έναν πόλεμο που συνεχίζεται χωρίς φως στο τούνελ.

Και επειδή το σύγχρονο διεθνές δράμα δεν μπορεί να είναι πλήρες χωρίς ένα δυνατό όνομα, ο Ντόναλντ Τραμπ μπήκε – ξανά – στο κάδρο. Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, σύμφωνα με τον Ζελένσκι, «κρατάει το κλειδί για τον τερματισμό του πολέμου». Αρκεί, βέβαια, να αποφασίσει τι ακριβώς θέλει και – κυρίως – τι πιστεύει τελικά για τον Πούτιν, με τον οποίο έχει μια, ας πούμε, “ιδιαίτερη” σχέση.

Ο Ουκρανός πρόεδρος δήλωσε ότι η Ρωσία «λέει ψέματα στον Τραμπ», κάτι που, με δεδομένο το ιστορικό του Τραμπ σε θέματα διάκρισης της αλήθειας, δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να γίνει. Ο Ζελένσκι εξέφρασε την ελπίδα ότι «η Αμερική το βλέπει και το καταλαβαίνει» – μια φράση που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι υπότιτλος ταινίας πολιτικού σασπένς με ελαφρά στοιχεία φαντασίας.

Εν τω μεταξύ, η σχέση Ζελένσκι–Τραμπ δεν φαίνεται να βρίσκεται και στα καλύτερά της. Από τις σκηνές στο Οβάλ Γραφείο μέχρι την ανταλλαγή τηλεφωνημάτων με τον Πούτιν, ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ δείχνει μάλλον πιο κοντά στη ρωσική γραμμή από όσο θα ήθελε ο Ουκρανός ηγέτης. Ο Ζελένσκι, με μια ατάκα ψυχραιμίας, σχολίασε πως το επεισόδιο εκείνο «ανήκει στο παρελθόν». Καλό το κουράγιο.

Επίδειξη μεγαλομανίας από το Ζελένσκι: Είναι ο «νέος Τσώρτσιλ» που κρατάει το κλειδί για την ειρήνη – αν φυσικά το επιτρέψει ο Τραμπ

Η αναφορά στον Τσώρτσιλ, ωστόσο, έκλεψε την παράσταση. Ο Ζελένσκι θέλησε να συγκριθεί με τον ηγέτη που αντιστάθηκε στον ναζισμό, λέγοντας πως κι εκείνος ένιωθε απόγνωση. Κι εκεί φτάσαμε, λοιπόν: από τον κωμικό στο τιμόνι της Ουκρανίας, στην ενσάρκωση του Τσώρτσιλ. Ένα άλμα όχι απλώς ιστορικό, αλλά και θεατρικά φιλόδοξο.

Την ίδια στιγμή, στο πεδίο των μαχών, η κατάσταση δεν είναι ακριβώς υπέρ της Ουκρανίας. Ο Ζελένσκι παραδέχεται ότι οι Ρώσοι προωθούνται, αν και – όπως μας διαβεβαιώνει – δεν έχουν καταφέρει «στρατηγικούς στόχους». Εν ολίγοις, δεν κερδίζουν, αλλά και δεν χάνουν. Μια κατάσταση που θυμίζει εκείνα τα παιχνίδια σκάκι που τελειώνουν με «ισοπαλία από βαρεμάρα».

Το μόνο βέβαιο είναι πως η Ουκρανία παραμένει εξαρτημένη από τη Δύση – και κυρίως από τις ΗΠΑ. Και ο Ζελένσκι το ξέρει καλά: «Η Ρωσία μπορεί να νικήσει μόνο αν μας εγκαταλείψουν». Ή πιο απλά, όσο υπάρχουν δυτικά κονδύλια και κυρώσεις, το έργο συνεχίζεται.

Αν λοιπόν ο Τραμπ κρατάει τα «κλειδιά» και ο Ζελένσκι παίζει τον ρόλο του Τσώρτσιλ, μάλλον βρισκόμαστε σε μια πολύ ιδιαίτερη εποχή. Όπου η πολιτική δεν θυμίζει πια Ιστορία, αλλά σκηνές από κάποιο ιδιόρρυθμο sequel του House of Cards – γυρισμένο ταυτόχρονα σε Κίεβο, Ουάσινγκτον και Μόσχα.