Εύζωνες που δεν λυγίζουν – αλλά λιώνουν στο καθήκον μέσα στον καύσωνα

Κάτω από τον ήλιο που καίει σαν φλόγιστρο, αυτοί στέκονται αγέρωχοι. Οι Εύζωνες της Προεδρικής Φρουράς. Οι σύγχρονοι ήρωες της πλατείας Συντάγματος που τιμούν το εθνικό σύμβολο, μα πληρώνουν το τίμημα με τον ιδρώτα τους – και όχι σπάνια, με εξάντληση.

Μπορεί να τους βλέπεις αγάλματα. Να στέκονται ακίνητοι, περήφανοι, με το βλέμμα στραμμένο μπροστά. Μα πίσω από την εικόνα, το σώμα φλέγεται. Η στολή τους, σύμβολο τιμής και παράδοσης, μετατρέπεται σε κινούμενο καμίνι όταν το θερμόμετρο ξεπερνά τους 40 βαθμούς.

Ο καύσωνας σαρώνει την Αθήνα, τα μέτρα για τον πληθυσμό πολλαπλασιάζονται – αλλά γι’ αυτούς; Πόσοι αναρωτήθηκαν πώς αντέχουν να παραμένουν εκεί, ακίνητοι, ντυμένοι με τα φουστανέλια, τα τσόχινα γιλέκα και τα φέσια; Κάθε λεπτό μοιάζει αιώνας. Κάθε στάση, μια δοκιμασία αντοχής και ψυχικής πειθαρχίας.

Και δεν είναι λίγες οι φορές που ένας εύζωνας λιποθυμά εν ώρα υπηρεσίας. Σιωπηλά. Χωρίς θόρυβο. Γιατί έτσι τους έχουν μάθει. Να μην δείχνουν αδυναμία. Να υπηρετούν τη χώρα ακόμη κι όταν το σώμα σπάει. Αλλά η αλήθεια είναι μία: Ο ηρωισμός δεν πρέπει να γίνεται αυτονόητος.

Όσο η θερμοκρασία ανεβαίνει, τόσο πιο επιτακτική γίνεται η ανάγκη για άμεση αναθεώρηση των συνθηκών υπηρεσίας. Όχι για να χαριστεί κάτι στους Εύζωνες – δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν ανθρώπινες συνθήκες. Προστασία. Σεβασμό στον ιδρώτα τους.

Η εικόνα του Εύζωνα που καταρρέει δεν είναι «παραφωνία» στην τελετουργία. Είναι κραυγή αφύπνισης.

Το εθνικό φρόνημα δεν μετριέται με λιποθυμίες στη ζέστη. Μετριέται με το πώς φερόμαστε σε όσους το τιμούν καθημερινά – ακόμα κι όταν λιώνουν κάτω από τον ήλιο